Στα τρίχρονα των Τεμπών
Τρία ποιήματα τρία κεριά.
Του Πασχάλη Τσολάκη
Ο χάρος έστησε καρτέρι
στο ίδιο πάλι το λημέρι
στη νύχτα και τη σκοτεινιά
αντίκρυσαν το χάρο το φονιά
καλέ μου Μάρτη μην ανθείς
πρέπει μονάχα να πενθείς
μεγάλο κακό μες στη νυχτιά
βάλε τα ρούχα τα μαβιά
ήλιε μου σήμερα μη βγεις
αυτή τη φρίκη μην την δεις
πουλιά κρυφτείτε στις φωλιές
της μάνας ακούστε τις κραυγές
τύχη θα πουν και ριζικό
έτσι ερμηνεύουν το κακό
συμπάσχει λέει η εξουσία
θα μπαζωθεί κι αυτή η τραγωδία
……………………………………….
Να με πάρεις όταν φτάσεις
σ’ αγαπώ – μη με ξεχάσεις
περνά η ώρα μες τη σιωπή
η καρδιά της πάει να κοπεί
Η μάνα κοιτάζει το ρολόι
κάπου έχει ξεσπάσει μοιρολόι
φίδια τη ζώνουν από παντού
φοβάται την ώρα του κακού
Σαν άκουσε το άσχημο χαμπέρι
μπήχτηκε μέσα της άγριο μαχαίρι
το ουρλιαχτό της έσχισε τη γη
και μέσα της αγιάτρευτη πληγή
Να με πάρεις όταν φτάσεις
σ’ αγαπώ μη με ξεχάσεις
να προσέχεις- να διαβάσεις
έχεις μπροστά σου εξετάσεις
να με πάρεις όταν φτάσεις
σ’ αγαπώ μη με ξεχάσεις
…………………………………………….
Μάνα μου σαν τον Χριστό
το Γολγοθά διαβαίνεις
ακούς το τελευταίο σ’ αγαπώ
κι ακόμα με περιμένεις
σε βλέπω από δω ψηλά
στα μαύρα φορεμένη
η κάθε μέρα σε γερνά
και πάντα δακρυσμένη
σου λεν πως θέλεις χρήματα
για να με εξαργυρώσεις
ας τους να ζουν στα κρίματα
στο Γολγοθά εσύ θα λιώσεις
σου λείπω μάνα το γροικώ
πόσο κανείς δεν ξέρει
μάνα ζητάς από το Θεό
κοντά μου να σε φέρει
μάνα γλυκιά υπομονή
στης λύπης τη γαλήνη
έκανες την καρδιά μονή
κι εμένα έχεις κλίνη
Μάνα, μαμά σε αγαπώ
δεν στο είπα όσο πρέπει
πόσο πολύ σε αγαπώ
το φώναξα στα Τέμπη
«ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΝΑ ΦΟΒΆΣΤΕ»
ΕΛΥΤΗΣ