Τον ξανασυνάντησα τις προάλλες τον θυμόσοφο καστανά /καλαμποκά της γειτονιάς μου, τον Πολύκαρπο.
«Καλημέρα Πολύκαρπε , τι κάνεις, τι μαθαίνεις;»
Κώστα Δημ Χρονόπουλου*
.
-Εδώ καψαλίζω τα δάκτυλά μου κυρ Κώστα και δεν καταλαβαίνω τι γίνεται.
«Καλά , δεν διαβάζεις εφημερίδες , δεν ενημερώνεσαι από το Διαδίκτυο, την Τηλεόραση; Υπάρχει πληροφόρηση».
– Παραπληροφόρηση υπάρχει και δεν βγαίνει άκρη.
Το ίδιο πράγμα το παρουσιάζει αλλιώτικα το κάθε κόμμα. Πάρε παράδειγμα την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Τουρκία. Τι έγινε, τι καταλάβαμε , πήγε καλά ή άσχημα;».
«Μόνο κάτι λίγα, πάντως το ζήτημα είναι μπλεγμένο».
– Λάθος είσαι. Απλό είναι. Εμείς παρασυρθήκαμε και μπλεχτήκαμε.
«Τι εννοείς Πολύκαρπε, για κάντο μου λιανά»
– -Να, εδώ και πολλά χρόνια, οι Τουρκαλάδες διεκδικούνε πολλά από εμάς.
– Στη στεργιά , τη θάλασσα, τον αέρα. Δικά μας πράγματα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Λέμε: «Δεν διεκδικούμε τίποτα. Δεν παραχωρούμε τίποτα».
– Γιατί και εμείς να μη διεκδικούμε δικά μας που οι Αττίλες κατακτήσανε;.
– Κυβερνάνε δεν έχουν νπιπ νιονιό. Όταν ο απέναντι επιμένει να αρπάξει τα δικά σου, εσύ απλά αντιστέκεσαι και λες « δεν στα δίνω ή απαιτείς κι εσύ αντίστοιχα , κάτι που άλλωστε ήτανε δικό σου και στο πήρε;».
– Και κοίτα τώρα που καταντήσαμε . Να συζητάμε για διαφορές με τους Μεμέτηδες , μόνο για ό,τι ζητάνε εκείνοι. Εμείς όχι, αφού είχαμε παραιτηθεί με το « δεν διεκδικούμε τίποτα».
– « Δηλαδή λες πως ουσιαστικά μας σύρανε στην παγίδα οι Τούρκοι , με αποτέλεσμα οι ΕλληνοΤουρκικές διαφορές να είναι αποκλειστικά οι τουρκικές διεκδικήσεις , αξιώσεις».
– – Το’ πιασες , ακριβώς αυτό λέω. Δεν υπάρχουν διαφορές, τουρκικές αρπαχτικές διαθέσεις, απειλές μόνον υπάρχουν.
«Όπως το casus belli».
– -Ναι. Γιατί αγωνιζόμαστε να πετύχουμε την «άρση» του, όπως το λένε οι γραμματιζούμενοι;. Δεν έχουμε νόμιμο δικαίωμα στα 12 μίλια;. Έχουμε. Γιατί εδώ και χρόνια πολλά δεν το ασκούμε , δεν το εφαρμόζουμε;,
– Τι θα πει το κουφό που λέγαμε πάντοτε οι πολιτικάντηδες μας: «Θα το ασκήσουμε όποτε νομίζουμε». Τι θα πει αυτό;, Πατριωτισμό, λεβεντιά;. Και έρχεται τώρα ο Ερντογάν και θέλει να εφαρμοστεί το … Διεθνές Δίκαιο.
Αναρωτιέμαι, ετούτο το δίκαιο δεν ισχύει και για τα 12 μίλια;. Μας δουλεύει ;. Ή κατάλαβε πως τον φοβούνται οι δικοί μας;. Γιατί δείχνουν πως κιοτέψανε. Δεν τολμάνε. Εμείς όμως , οι Έλληνες , ο λαός, δεν φοβόμαστε. Μπορεί εκείνοι να κυβερνάνε, αλλά η Ελλάδα δεν τους ανήκει. Την έχουμε όλοι εξ αδιαιρέτου.
– – Όπως το λες. Μήπως γι αυτό θέλουνε να μας διαιρούνε;.
– Είχε ανεβάσει τον τόνο της φωνής του και ήταν ακόμη πιο κόκκινος στο πρόσωπο (όχι από τη φουφού).
– «Ξεχνάς όμως ότι αν το κάναμε θα είχαμε πόλεμο, λόγω casus belli».
– Κάγχασε.
– – Σοβαρολογείς κυρ Κώστα;. Τίποτε δεν θα είχαμε. Θρασύδειλοι είναι. Ακόμα , το Διεθνές Δίκαιο θα ‘ ταν με το μέρος μας. Αλλά είπαμε. Γιορτές και ταρατατζούμ για τους ηρωικούς προγόνους. Εμείς οι ΝεοΈλληνες αγκαλίτσες και φιλάκια, και μερακλήδικες ζεμπεκιές. Να φτιάξουμε κλίμα λέει. Ποιο κλίμα, με ποιους;. Στραβό ήταν το κλίμα στον τόπο μας και (όποτε μπορούσε) το τρωγε και ο Τουρκογάιδαρος!.
– «Πολύκαρπε , εμένα μ’ ενόχλησε πολύ που επιμένει να αποκαλεί: «Τούρκους» τους Έλληνες Μουσουλμάνους της Θράκης μας».
– – Εγώ φουρκίζομαι με τους δικούς μας, που δεν του κόβουν το βήχα.
– «Πως δηλαδή, αφού δεν αλλάζει γραμμή».
– -Απλό είναι. Μυαλό χρειάζεται και κότσια: την επόμενη φορά που ο Ερντογάν ή άλλος Αξιωματούχος έρθει στην Ελλάδα , και θελήσει να επισκεφτεί τους … Τούρκους συμπατριώτες του , να του πουν: «Τούρκους δεν έχουμε στην Θράκη. Άρα δεν γίνεται να τους δείτε. Έχουμε όμως Μουσουλμάνους που είναι Έλληνες πολίτες. Αν θέλετε να τους δείτε, ευχαρίστως. Ελλάδα είναι εδώ από τα βόρεια σύνορα μέχρι τη Γαύδο. Καταλάβατε;».
– Τι νομίζεις πως θα γίνει κυρ Κώστα;. Τίποτα απολύτως. Αυτό που σίγουρα θα γίνει είναι οι Τουρκαλάδες να τα μαζέψουν και να φύγουν και θα γίνουν διεθνώς ρεζίλι!.
– Βουβάθηκα. Κοιτούσα αποσβολωμένος αυτόν τον απλό θυμόσοφο!.
– Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη Έλληνες Πατριώτες με τετράγωνο μυαλό σκέφτηκα.
– «Πολύκαρπε έχεις πολύ δίκιο. Μακάρι να το είχαν σκεφτεί και εφαρμόσει οι δικοί μας ταγοί».
– -Δεν γίνεται κάτι τέτοιο.
– – «Γιατί όχι;».
– – Γιατί τους απασχολούνε άλλα σοβαρότερα. Όπως το ποιος θα κάτσει στη καρέκλα και ποιος θα βρίσει χειρότερα τον άλλο !.
– « Δεν έχεις άδικο φίλε μου!. Ας ηρεμήσουμε όμως λίγο».
– – Τι εννοείς;. Επηρεάστηκες κι εσύ από τα «ήρεμα νερά» με τους Τούρκους. Πλάκα έχει η υπόθεση. Ήρεμα, λέει, νερά. Όμορφα. Μέχρι πότε βρε παιδιά;. Μέχρι την επόμενη φορά που τα «καρτάσιά μας» απέναντι θα τα ταράξουν δυνατά;. Έχουμε χάσει κυρ Κώστα και τα μυαλά μας και τη σοβαρότητά μας.
– Δεν καταλαβαίνουμε , δεν θέλουμε να καταλάβουμε, δεν βλέπουμε το κατά που πάμε, τι θέλουμε, τι ζητάμε, ούτε και πως πρέπει να απαντάμε σε εκείνους που τα δικά μας ζητάνε. Και συζητάμε , συζητάμε, βαδίζουμε στο πουθενά, χωρίς μπούσουλα, χωρίς νιονιό, σκεφτόμαστε από το λαιμό και κάτω. Μόνο συναισθηματικά , συμφορά !.
– Τελεία και παύλα πρέπει να βάλουμε σε όλα αυτά. Να καταλάβουμε τα πράγματα τα απλά, ώστε να βαδίσουμε σωστά. Εξηγούμαι: Η Τουρκία είναι παραδοσιακά , ολοχρονίς ε χ θ ρ ι κ ή χ ώ ρ α . Αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Η αρπαχτική της διάθεση παραμένει ίδια και απαράλλαχτη όσα χρόνια και αν περάσουν και όσες συναντήσεις κι αν γίνουν. Αν αυτό το χωνέψουν οι Εξουσιαστές μας, πολλά θα αλλάξουν , με αποτέλεσμα οι Ένοπλες Δυνάμεις να ενισχυθούν , αλλά και κάποια –επιτέλους – «Μολών λαβέ» να ακουστούν. Δεν πάει άλλο η υποκρισία και η γελοία αυτή κατάσταση που συνεχίζεται. Να βάλουμε ένα τέλος. Επιτέλους !.
– «Τι να πω Πολύκαρπε έχεις δίκιο»
– – Μήπως να πεταχτώ μέχρι τη Τουρκία να το βρω;» . Είπε.
– «Πάντα μ’ άρεσε –και – το χιούμορ σου» Απάντησα.
– – Το κατά δύναμη.
– «Σε χαιρετώ και στο υπόσχομαι να μεταφέρω τις σκέψεις σου στο επόμενο κείμενό μου . Ελπίζω κάποτε να με διαβάσουν».
– -Πάντα ρομαντικός και αισιόδοξος κυρ Κώστα.
– «Γειά σου».
– – Γειά σου και σ’ εσένα.