Έχουμε σε πλήρη εξέλιξη /ανάπτυξη, έναν νέο πόλεμο μεταξύ επί του παρόντος –ΗΠΑ και Ισραήλ, εναντίον Ιράν και Χεζμπολάχ του Λιβάνου
Κώστα Δημ Χρονόπουλου *
Γράφω : «επί του παρόντος» επειδή διαφαίνεται η επέκταση του με συμμετοχή και άλλων χωρών της περιοχής και όχι μόνον.
Ετούτη τη φορά δεν είναι το Ισραήλ εναντίον Χαμάς στη Γάζα.
Το Ιράν είναι μια μεγάλη χώρα με πληθυσμό περίπου 100.000.000 κατοίκους. Ένας πόλεμος που βρίσκονταν στους σχεδιασμούς των δύο επιτιθέμενων , αλλά και του θεοκρατικού Ιράν, που ετοίμαζε ένα πυρηνικό οπλοστάσιο και είχε διακηρύξει: τον θάνατο για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους απίστους (!). Όποιος λοιπόν θα προλάβαινε να χτυπήσει τον άλλον, θα είχε πλεονέκτημα. Υπάρχει και μια ακόμη παράμετρος που (σε συνδιασμό με την βασική πρώτη), επίσπευσε την επίθεση: Πρόκειται για την οικονομική και στρατιωτική γιγάντωση μιας ήδη τεράστιας χώρας, της Κίνας.
Η Κίνα, τροφοδοτείται με πετρέλαιο από Βενεζουέλα, Ιράν , Ρωσία.
Η στρόφιγγα της πρώτης, δεν βρίσκεται πλέον στα χέρια του έγκλειστου στις ΗΠΑ κου Μαδούρο.
Αν αλλάξει το καθεστώς του Ιράν , τότε θα απομείνει μόνον η Ρωσία.
Ο συνδιασμός των δύο παραμέτρων, ώθησε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, στην άμεση επίθεση εναντίον του Ιράν. Τέθηκαν διάφορα ερωτήματα και επιχειρήματα, διαφορετικές τοποθετήσεις , ως προς το ποιος έχει δίκιο από τις δύο πλευρές. Άλλοι μίλησαν για δίκαιο πόλεμο και άλλοι για άδικο. Βέβαια οι πόλεμοι είναι … πόλεμοι, ανεξάρτητα από επιθετικούς προσδιορισμούς (πχ επιθετικός, αμυντικός, θρησκευτικός, δίκαιος ή άδικος, προληπτικός κ.ο.κ).
Ο Άνθρωπος συνηθέστατα καταλήγει στη χρήση πολέμων παρά τις υποκριτικές ωραιολογίες, περί ανάγκης διπλωματικής επίλυσης των διαφορών μεταξύ Κρατών.
Τα συμφέροντα, οι μεγαλοϊδεατισμοί θλιβερών ηγετίσκων, οι οποίοι εννοούν να μείνουν στη Ιστορία με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο /τρόπο, όταν τους είναι μπορετό .
«Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και καθόλου δεν απασχολεί το πώς (=επίτευξη στόχου) αλλά το τι (=επιτεύχτηκε).
Η τεράστια διαφορά (ως προς την προσφορά) ενός Αττίλα και ενός Μ. Αλεξάνδρου , δεν φαίνεται να ενδιαφέρει. Ασφαλώς και έμειναν και οι δύο στην Ιστορία. Σε ποια θέση όμως ο καθένας τους;.
Η ανθρώπινη διαδρομή συνεχίζεται –εδώ και χιλιετίες – με μια ασύλληπτη κυνική συνέπεια.
Ο π ο λ ε μ ο σ κ υ τ α λ ο δ ρ ό μ ο ς άνθρωπος (σ.σ όπως τον έχω χαρακτηρίσει στο δοκίμιο «πόλεμος» του βιβλίου μου «Αυτόφωτες δοκιμές Αξιοπρεπούς ζην» συνεχίζει ακούραστα και με μανία το αγώνισμα της πολεμικής επίλυσης των διαφορών του, αδιαφορώντας για τις ολέθριες συνέπειες. Δεν εννοεί να αλλάξει … αγώνισμα , κάτι που δίνει την ανατριχιαστική εντύπωση πως απολαμβάνει να πολεμά και να αλληλοεξοντώνεται. Πεπρωμένο (φυγείν αδύνατον) ενός δυσπερίγραπτου όντος που περιφέρεται –ως μάβερικ – αγριεμένο, έτοιμο θαρρείς να κατασπαράξει όχι άλλα όντα /είδη του ζωικού Βασιλείου , αλλά όντα του ίδιου ανθρώπινου είδους, στο οποίο και ανήκει !!!. Έχει –ό, τι κατέχει – αλλά δεν αρκείται. Θέλει εκείνα του διπλανού, του παρά διπλανού ή του μακρυνού (!). Παράνοια, βλακεία ή απλώς …. ανθρώπινη τραγωδία; . Χώρες ευημερούσες εξοπλίζονται με πρωτοφανή μανία. Χώρες φτωχές με λαούς πεινασμένους, κάνουν δυστυχώς το ίδιο. Ο,τι ισχύει στον κόσμο ή σε κάποια περιοχή σήμερα, είναι … βέβαιο (;) πως θα ανατραπεί αύριο. Συμφέροντα και άγρια , αρπακτική /κουρσάρικη τάση των ισχυρότερων σε βάρος των ασθενέστερων.
Ανείπωτη η υποκρισία με τη σύσταση …. Οργανισμών όπως πχ ΟΗΕ, Συμβούλιο Ασφαλείας , NPT (=Nuclear proliferation treaty) περί μη διάδοσης των πυρηνικών.
Φύλλο συκής … προστατευτικής από ανίκανους μανδαρίνους γραφειοκράτες εξαρτημένους και καθοδηγούμενους πάντοτε από ισχυρούς /μεγάλους.
Εξοπλιζόμενοι για αυτοπροστασία μήπως ;
Κάπως έτσι στη πολεμοσκυταλοδρομία συμμετέχουν, θέλοντας και μη, όλοι.
Αγωνία όχι για το αν, αλλά για το πότε θα γενικευτεί η παρούσα σύρραξη, ώστε να χαρακτηριστεί και επισήμως στην Ιστορία ως το τέλος του ανθρώπινου , αυτοκαταστρεπτικού είδους. Φρίκη !.
Εκείνο που ξενίζει και προβληματίζει , δεν είναι μόνον τα διαχρονικά αυτοκαταστροφικά αποτελέσματα (τα οφειλόμενα προδήλως στην αδυναμία τιθάσσευσης των ορμεμφύτων) αλλά το ότι ισχύει –και εδώ – το απεχθές δίκαιο του ισχυροτέρου (!).
Τα εγγενή κουσούρια /ένστικτα /ορμέμφυτα /μειονεκτήματά μας, είναι πολύ ισχυρότερα των πλεονεκτημάτων μας. Αυτό πληρώνουμε νομοτελειακά !.
Η λογική , η σύνεση, η αυτογνωσία, η αλληλεγγύη , ο αλληλοσεβασμός , ο εξανθρωπισμός (επιθυμητός, αλλά ανέφικτος, επειδή δεν συνάδει με την ιδιοσυγκρασία του Ανθρώπου) είναι … α ε ι ζ η τ ο ύ μ ε ν α. Αυτό πλέον είναι κοινός τόπος και δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα πιθανότητα να αλλάξει.
Αποτελεί την ειδοποιό διαφορά, συμπεριφοράς του τρόπου επιβίωσης, ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος και τα άλλα είδη του ζωικού Βασιλείου .
Ο Άνθρωπος έχει, ως πρωταρχικό μέλημα (σ.σ αυτοσκοπός του έχει καταντήσει), την βελτίωση /καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής του – και – την εκμετάλλευση /εξόντωση των συνανθρώπων του.
Τα ζώα αποφεύγουν τον αυτοαφανισμό τους. Προκρίνουν και επιδίδονται να επιτίθενται σε άλλα ζωικά (ή και φυτικά) είδη. Δείχνουν μια ωριμότητα –συγκριτικά με τον αλλοπαρμένο Άνθρωπο – και πιο φυσιολογική συμπεριφορά – από εκείνον να καννιβαλίζει. Παρά τον … «εκπολιτισμό» του (τρομάρα του !).
Αν θα μπορούσε (=ρομαντική εξωανθρώπινη προσέγγιση ασφαλώς) ο Άνθρωπος να χρησιμοποιήσει τη λογική του , να οξύνει την κριτική του σκέψη και να αποφασίσει να αποφύγει εντελώς τον πόλεμο , ως μέσω επίλυσης διαφορών, τότε και μόνον, θα ευημερούσε ατομικά και πανανθρώπινα.
Υπάρχει άραγε τέτοια δυνατότητα, προοπτική;. Ιστορικά , όχι.
Παρά ταύτα –όπως έγραψα και στο βιβλίο μου και προανέφερα –υπάρχει. Πως; .
Απλούστατα μέσω διεξαγωγής ενός άλλου πολέμου : του ε σ ω τ ε ρ ι κ ο ύ . Να αποφασίσει να δώσει τη μάχη με τον μεγαλύτερο εχθρό του , τον ίδιο του τον εαυτό !!!.
Αν τον ηνιοχήσει /τιθασεύσει, νικήσει , τότε έχει ισχυρές /βάσιμες ελπίδες να αποφύγει τους εξωτερικούς πολέμους !. Πάσσαλος (εξωτερικός) πασσάλων (εσωτερικό) εκκρούεται . Ισχύει και εδώ.
ΥΓ Η μέθοδος –κατ’ εμέ – είναι μία: Απλή και αποδοτική : αυτοίαση με κατανίκηση (κάτι εξαιρετικά δυσχερές) των ορμεμφύτων μας. Το θέλουμε; Αν ναι, ιδού η Ρόδος. Διαφορετικά ας συνεχίσουμε βλακωδώς την αλληλοεξόντωση και όπου βγεί (σ.σ γνωστό το που …. ).