Ο Μητσοτάκης μεταξύ δύο εκβιασμών
Κώστας Βαξεβάνης από το Κυριακάτικο Documento
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει πολύ με τους αεριτζήδες επιχειρηματίες προτού ξεσπάσει η οικονομική κρίση. Κατείχαν οικονομική δύναμη παίρνοντας δάνεια χωρίς εγγυήσεις, δημιουργούσαν έτσι προφίλ και έκαναν παρέμβαση στην κοινωνία και, ακόμη κι αν όλοι καταλάβαιναν ότι πρόκειται για δουλειές του αέρα, αναγκάζονταν να αποδεχτούν πως έτσι λειτουργεί το σύστημα και δεν γίνεται διαφορετικά. Η οικονομική κρίση έφερε και την ώρα της κρίσης. Το σύστημα αποκαλύφθηκε και ο λογαριασμός έπρεπε να πληρωθεί. Επιχειρηματικές οικογένειες και επιχειρήσεις που κυριαρχούσαν εξαφανίστηκαν και οι ιδιοκτήτες γλίτωσαν τη φυλακή γιατί έτσι ήθελε το πολιτικό σύστημα.
Ο Μητσοτάκης αποτελεί τον κάτοχο ενός πολιτικού δανείου χωρίς εγγυήσεις, που καταφέρνει να επικρατεί γιατί κανένας δεν του ζήτησε την αποπληρωμή. Αυτοί που θα έπρεπε να το κάνουν, δηλαδή η αντιπολίτευση, είναι ανίκανοι ή απρόθυμοι να το πράξουν. Προσπαθούν απλώς να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι της εξουσίας στον καταμερισμό της. Το δικό τους δάνειο από το πολιτικό καρτέλ. Με την αλαζονεία του δανειοδοτημένου με αέρα, που δεν απειλείται από τίποτα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν καταφέρνει μόνο να αναχρηματοδοτεί το δάνειό του και να εμφανίζεται νόμιμος παρότι χρωστάει εκατομμύρια, αλλά ζητάει και τα ρέστα.
Υπάρχουν δύο χαρακτηριστικές στιγμές στην αλαζονεία του Μητσοτάκη
Μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών, έχοντας στη διάθεσή του τα δημοσκοπικά δεδομένα, δήλωνε «ποιον ενδιαφέρουν οι υποκλοπές;», ενώ μετά την εκλογική νίκη του 2023 απάντησε στην απαίτηση της κοινωνίας για εξηγήσεις για το έγκλημα των Τεμπών «έχουμε 41%».
Ο Μητσοτάκης θα πληρώσει και τις δύο υποθέσεις για τις οποίες επέδειξε αλαζονεία και κυνισμό. Στην πολιτική δεν υπάρχει ποτέ αυτόματη πληρωμή κόστους, αλλά όσο η πληρωμή καθυστερεί τόσο ο τόκος αυξάνεται. Η υπόθεση των υποκλοπών, την οποία φάνηκε να υπερπηδά ο Μητσοτάκης, επανέρχεται μετά την καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου. Παρότι η καταδίκη αφορά τέσσερις ιδιώτες και όχι κάποιον κυβερνητικό παράγοντα (πράγμα το οποίο ήθελε η κυβέρνηση για να μπορεί να επιχειρηματολογεί λέγοντας ότι δεν σχετίζεται με τις υποκλοπές), οι εξελίξεις μετά την καταδίκη χτυπάνε απευθείας τον Μητσοτάκη.
Ο mr Predator Ταλ Ντίλιαν, ο οποίος έφερε το κακόβουλο λογισμικό στην Ελλάδα, επέλεξε να παρέμβει με δηλώσεις του στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και να κάνει σαφές ότι το σενάριο των κακών ιδιωτών που παρακολουθούσαν ισχυρά πρόσωπα στην Ελλάδα και άρα πρέπει να πάνε φυλακή δεν του είναι αποδεκτό. Ο Ντίλιαν ξεκαθάρισε ότι η εταιρεία του Intellexa, η οποία προμηθεύει το Predator, συνάπτει συμφωνίες με κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες, οι οποίες και αναλαμβάνουν τη χρήση του. Ως εκ τούτου δεν είναι παράνομος υποκλοπέας, αλλά επιχειρηματίας που παρέδωσε επισήμως το Predator για χρήση στην κυβέρνηση. Η δήλωση-απειλή του Ντίλιαν δεν σχολιάστηκε από την κυβέρνηση, η οποία στο παρελθόν ήταν λαλίστατη για το θέμα. Είχε αποκαλέσει όσα αποκάλυψε το Documento για τις υποκλοπές και τις λίστες με τους παρακολουθούμενους «κατά Βαξεβάνη μύθους του Αισώπου», ενώ όταν δημοσιεύτηκαν τα αποδεικτικά στοιχεία (ακόμη και συνομιλίες που είχαν υποκλαπεί) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας αποκαλούσε «ρυπαρά δίκτυα».
Ο Ταλ Ντίλιαν όμως προχώρησε και παραπέρα
Σε μια δήλωσή του συνέκρινε απειλητικά το σκάνδαλο παρακολουθήσεων Γουοτεργκέιτ στις ΗΠΑ και τον Νίξον με τις υποκλοπές στην Ελλάδα λέγοντας: «Ο Νίξον έχασε την προεδρία του στην υπόθεση Γουοτεργκέιτ επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει μια επιχείρηση υποκλοπών». Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια του Μαξίμου; Ο συμβολισμός σαφής και μάλλον και εκβιαστικός. Ο Μητσοτάκης μπορεί να χάσει την εξουσία γιατί επιχειρεί να συγκαλύψει την υπόθεση των υποκλοπών στην οποία ο Ντίλιαν υπονοεί πως ο ίδιος δεν είναι ο δράστης αλλά προμηθευτής.
Ο Μητσοτάκης βρίσκεται στη μέγγενη ενός πολιτικού εκβιασμού από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει. ∆εν μπορεί να τον αντιμετωπίσει δημόσια ούτε μπορεί να εργαλειοποιήσει τη ∆ικαιοσύνη για να βγάλει μια επιθυμητή, έστω και σκανδαλώδη, απόφαση. Επιπλέον ζει μια αντίφαση: θέλει να υπάρξει τιμωρία προσώπων για να μπορεί να λέει ότι δεν φταίει αυτός για τις υποκλοπές, ενώ παράλληλα αυτή η τιμωρία δημιουργεί έναν κυκλώνα που μπορεί να τον παρασύρει. Τι θα γίνει αν ο Ταλ Ντίλιαν ή οποιοσδήποτε άλλος επιδείξει ένα συμβόλαιο αγοράς του Predator έστω με έμμεση τιμολόγηση σε εταιρεία που συνδέεται με την κυβέρνηση;
Υπάρχει όμως και η άλλη… κόψη του εκβιασμού. Οι θεσμικοί παράγοντες που βρίσκονταν υπό παρακολούθηση από το ενιαίο και αδιαίρετο σύστημα Predator – ΕΥΠ είναι παραδομένοι σε έναν διαρκή εκβιασμό. Το γεγονός ότι πρώην υπουργοί, εισαγγελείς, αρχηγοί του στρατεύματος, κορυφαίοι επιχειρηματίες, μεγαλοδημοσιογράφοι δεν έχουν κινηθεί νομικά παρότι ήταν υπό παρακολούθηση είναι απόδειξη ότι δεν θέλουν να γίνουν θύματα, κατά τη φράση «λαγός τη φτέρη έσειε, κακό της κεφαλής του». Πολλοί από αυτούς δεν αισθάνθηκαν ούτε την ανάγκη μιας δημόσιας δήλωσης καταδίκης έστω για να τηρήσουν κάποια προσχήματα. Το υλικό των παρακολουθήσεων είναι στα χέρια εκείνων που παρακολουθούσαν, αλλά και στα χέρια των πολιτικών ηθικών αυτουργών. Η σιωπή των επώνυμων θυμάτων απέναντι σε ένα σκάνδαλο που απείλησε και τους ίδιους αλλά και τη δημοκρατία και τους θεσμούς, που θεωρητικά υπηρετούν, έχει ισχύ απόδειξης του εκβιασμού. Υπάρχει ένα διάχυτο πλέγμα εκβιασμού που αγκαλιάζει όλη την πολιτική και οικονομική ζωή. Ο κόσμος δεν ξέρει, αλλά αυτοί γνωρίζουν τι έχουν πράξει και ποιος κατέχει τα αποδεικτικά στοιχεία. Η ίδια η πολιτική σκηνή έχει εξελιχθεί σε θέατρο όπου υποβολείς είναι ο φόβος και η πιθανή αποκάλυψη της ενοχής.
Μέχρι τώρα ο Μητσοτάκης ένιωθε (το έδειχνε άλλωστε) ότι μπορούσε να χειριστεί με μεγάλη αυτοπεποίθηση ένα σκάνδαλο που σε άλλη χώρα θα είχε ρίξει την κυβέρνηση. Ποιον αλήθεια απασχολούσαν οι υποκλοπές αφού δεν απασχολούσαν τα ίδια τα θύματα; Τα πράγματα αλλάζουν. Η κυβέρνηση τρέμει γιατί το ξανάνοιγμα της υπόθεσης μέσα από την καταδίκη αλλά και η επέκταση της έρευνας για τις υποκλοπές σε έρευνα για κατασκοπεία στρέφουν τους δύο φαινομενικά αντίρροπους εκβιασμούς εναντίον του Μητσοτάκη. Αν η υπόθεση είχε κλείσει σε δικαστικό επίπεδο με άλλον τρόπο (είτε αθώωση είτε μικρές ποινές), η υπόθεση θα ήταν διαχειρίσιμη για τον Μητσοτάκη. Θα μπορούσε να λέει το γνωστό «ότι η ∆ικαιοσύνη έκρινε» και σε δέκα χρόνια δεν θα θυμόταν κανένας, όπως ορθά έλεγε ο πατέρας Μητσοτάκης, τι είχε γίνει.
Η υπόθεση πλέον είναι ανοιχτή. Είτε διαρρεύσει εκ νέου υλικό από τις υποκλοπές είτε διαρρεύσουν αποδείξεις ότι ο αποκλειστικός διαχειριστής των κοριών ήταν η κυβέρνηση, θα την πληρώσει ο Μητσοτάκης. Και μπορεί μεν να μην υπάρχει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης γιατί η αντιπολίτευση λέει όσα γράφει το κοντέρ στο παλιό της όχημα, ωστόσο υπάρχουν πολλοί στη Ν∆ που θα ήθελαν να πατήσουν κάτω τον Μητσοτάκη. Εστω ως κοριό