…και σαν έλθει η ώρα να επιλέξεις ποιόν δρόμο θα διαβείς,
αυτό των σταυρωτών ή του Εσταυρωμένου,
ούτε στιγμή να μην διστάσεις.
ΤΙΜΗ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΟΠΟΥ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΩΡΙΣΑΝ ΝΑ ΦΥΛΑΓΟΥΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ.
Αυτός που μήδισε άλλωστε, δεν έζησε ποτέ.
Εις τήν Σταύρωσιν
Ζων ει Θεός σύ, καί νεκρωθείς εν ξύλω,
Ω νεκρέ γυμνέ, καί Θεου ζωντος Λόγε.
Εις τόν ευγνώμονα Ληστήν
Κεκλεισμένας ήνοιξε της Εδέμ πύλας,
Βαλών ο Ληστής κλειδα τό, Μνήσθητί μου.
Βιογραφία
Την Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο. Αυτός, αφού Τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δυο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο• και αφού τον μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη των όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Από ’κει και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σα σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, φορώντας πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς τον Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δυο ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στον Γολγοθά μαζί του, μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι ανακατεμένο με χολή. Γύρω στην ενάτη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και λέει: «Τετέλεσται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφάζονταν, σύμφωνα με τον νόμο, ο πασχαλινός αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προτυπώνοντας τον Εσταυρωμένο Χριστό, πρίν από 1043 χρόνια.
Το δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτή αίμα και νερό. Τέλος, κατά τη δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δυο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιο του μεγάλο λίθο.
Αυτά τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.
Απολυτίκιον
Ηχος πλ. δ’.
Ότε οι ένδοξοι Μαθηταί, εν τω νιπτηρι του Δείπνου εφωτίζοντο, τότε Ιούδας ο δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας εσκοτίζετο, καί ανόμοις κριταις, σέ τόν δίκαιον Κριτήν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων εραστά, τόν διά ταυτα αγχόνη χρησάμενον, φευγε ακόρεστον ψυχήν τήν Διδασκάλω τοιαυτα τολμήσασαν. Ο περί πάντας αγαθός, Κύριε δόξα σοι.
Κοντάκιον
Ηχος πλ. δ’.
Τόν δι’ ημας Σταυρωθέντα, δευτε πάντες υμνήσωμεν· αυτόν γάρ κατειδε Μαρία επί του ξύλου, καί έλεγεν· Ει καί σταυρόν υπομένεις, σύ υπάρχεις ο Υιός καί Θεός μου.
Ο Οικος
Τόν ίδιον Άρνα, η αμνάς θεωρουσα πρός σφαγήν ελκόμενον, ηκολούθει Μαρία, τρυχομένη μεθ’ ετέρων γυναικων, ταυτα βοωσα· Που πορεύη Τέκνον, τίνος χάριν, τόν ταχύν δρόμον τελεις; μή έτερος γάμος πάλιν εστίν εν Κανα; Κακεί νυν σπεύδεις, ίνα εξ ύδατος αυτοις οινον ποιήσης; συνέλθω σοι Τέκνον, ή μείνω σοι μαλλον, δός μοι λόγον Λόγε, μή σιγων παρέλθης με, ο αγνήν τηρήσας με· σύ γάρ υπάρχεις ο Υιός καί Θεός μου.