Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος θεατράνθρωπος Στέφανος Ληναίος
Ο Στέφανος Ληναίος, (Μυτιληναίος Διονύσιος του Γεωργίου και της Κυριακής) υπήρξε μια από τις πολυσχιδείς μορφές του νεοελληνικού θεάτρου, με διαδρομή που εκτείνεται σε περισσότερες από επτά δεκαετίες. Ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, θεατρικός επιχειρηματίας αλλά και ενεργός πολίτης, συνέδεσε το όνομά του με την καλλιτεχνική δημιουργία, την πολιτική δράση και την πνευματική παρέμβαση.
Επιθυμία του Στέφανου Ληναίου και των δικών του ανθρώπων ήταν η αποτέφρωση σε στενό οικογενειακό κύκλο. Πραγματοποιήθηκε το πρωί της Τετάρτης 22 Απριλίου στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας.
Η κόρη του Μαργαρίτα Μυτιληναίου έγραψε χαρακτηριστικά στον λόγαριασμό της στα social media:
“Καλό σου ταξίδι, πατέρα.
Έφυγες πλήρης και πλήρης ημερών, χαμογελαστός και γεμάτος αγάπη. Μεγάλο πράγμα.
Όλη σου τη ζωή πάλεψες για αυτό που θεωρούσες έντιμο, δίκαιο και Δημοκρατικό.
Αγώνες, αγωνίες, εξορίες, οικονομικές καταστροφές, πολιτικές απογοητεύσεις- όλα τα αντιμετώπισες. Όλα τα ξεπέρασες.
Ο δρόμος που περπάτησες είχε πολλή μοναξιά αλλά και μεγάλες νίκες.
Θέατρο, ραδιόφωνο, κείμενα σε εφημερίδες, βιβλία, συνδικαλισμός. Σε όλα άφησες το ισχυρό σου αποτύπωμα.
Για καλό κατευόδιο σου χαρίζω τον ήλιο της Άνοιξης, την ευωδιά του λουλουδιού της νεραντζιάς, τη γεύση του παγωτού καϊμάκι και τη θέα του Μεσσηνιακού κόλπου που τόσο αγαπούσες. Α, και έναν ελληνικό καφέ σαν αυτόν που έπινες κάθε απόγευμα με την μαμά.
Αυτά, πατέρα.
Καλό δρόμο…”
O Στέφανος Ληναίος γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1928 στη Μεσσήνη και από νωρίς στράφηκε στο θέατρο, σπουδάζοντας στη Σχολή Θεάτρου του Σωκράτη Καραντινού, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (RADA) στο Λονδίνο.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1954 και μέσα σε λίγα χρόνια καθιερώθηκε ως ένας δραστήριος και ανήσυχος καλλιτέχνης, συνεργαζόμενος με πλήθος αθηναϊκών θιάσων και συμμετέχοντας σε δεκάδες παραστάσεις. Από τα πρώτα του βήματα συνδέθηκε με πρωτοποριακές κινήσεις, όπως η «Δωδέκατη Αυλαία» και το «Άρμα Θεάτρου» του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του οποίου διετέλεσε και γενικός γραμματέας την περίοδο 1965-1967, μέχρι τη διάλυσή του από τη δικτατορία.
Η επιβολή της χούντας τον οδήγησε σε αυτοεξορία στο Λονδίνο (1967-1970), όπου ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση, συμμετέχοντας σε καλλιτεχνικές και πολιτικές πρωτοβουλίες, ενώ εργάστηκε και σε διεθνή ραδιοφωνικά μέσα όπως το BBC και άλλους σταθμούς της Ευρώπης. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1970, ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του, επίσης ηθοποιό Έλλη Φωτίου, το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» στο Θέατρο Άλφα, έναν χώρο που έμελλε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την παρουσίαση σημαντικών ελληνικών και ξένων έργων.
Ως σκηνοθέτης και ηθοποιός υπέγραψε και συμμετείχε σε δεκάδες παραστάσεις, με έργα που άφησαν το αποτύπωμά τους στο ελληνικό κοινό, ενώ παράλληλα είχε παρουσία στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και κυρίως το ραδιόφωνο. Η συμβολή του στη θεατρική παιδεία και τον δημόσιο διάλογο υπήρξε εξίσου σημαντική, μέσα από τα βιβλία και τα κείμενά του, αλλά και τη μακρόχρονη αρθρογραφία του στον ημερήσιο Τύπο.
Στον χώρο της πολιτικής, υπήρξε ενεργό μέλος του ΠΑΣΟΚ, εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Αθηνών την περίοδο 1989-1990, ενώ διετέλεσε και δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων. Παράλληλα, συμμετείχε σε διεθνείς πολιτιστικές διασκέψεις και υπηρέτησε τον χώρο του πολιτισμού και από θεσμικές θέσεις, ενώ διατέλεσε και διευθυντής του δημοτικού ραδιοσταθμού «Κύκλος».
Για τη συνολική του προσφορά στο θέατρο τιμήθηκε το 2004 με το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης» από το Θεατρικό Μουσείο. Παρέμεινε μέχρι τα τελευταία χρόνια ενεργός, με λόγο παρεμβατικό και σταθερό ενδιαφέρον για την πορεία της τέχνης και της κοινωνίας.
Το Θέατρο Άλφα, που ίδρυσε και υπηρέτησε επί δεκαετίες, αποτέλεσε βασικό πυλώνα της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Με τη συμπλήρωση 50 χρόνων λειτουργίας του, πέρασε σε μια νέα εποχή, με τον Τάσο Ιορδανίδη και τη Θάλεια Ματίκα να αναλαμβάνει τη συνέχισή του, σε μια σκυταλοδρομία που ο ίδιος και η Έλλη Φωτίου στήριξαν ενεργά, εκφράζοντας την ελπίδα το θέατρο να συνεχίσει να υπηρετεί «την αγωγή της ψυχής και την άσκηση του μυαλού».
Ο Στέφανος Ληναίος αφήνει πίσω του μια σπάνιας συνέπειας και έντασης διαδρομή, όπου το θέατρο δεν υπήρξε απλώς επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής και παρέμβασης στον κόσμο.
Σε ηλικία 98 ετών πέθανε ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Στέφανος Ληναίος.
Γεννημένος στη Μεσσήνη το 1928, ο Στέφανος Ληναίος – πραγματικό όνομα: Διονύσιος Ληναίος-Μυτιληναίος – αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Αθηνώντο 1951 και το 1969 από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (Royal Academy of Dramatic Art – RADA) του Λονδίνου. Την περίοδο 1954 – 1967 συνεργάσθηκε με περισσότερους από 20 θιάσους σε 100 θεατρικά έργα ενώ εμφανίστηκε σε 100 κινηματογραφικές ταινίες, ραδιοφωνικές εκπομπές και στην τηλεόραση. Από το 1970 σκηνοθέτησε και πήρε μέρος σε 50 θεατρικά έργα και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.
Ήταν ο ιδρυτής του θιάσου Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο στο θέατρο Άλφα της Αθήνας. Έγραψε διηγήματα όπως «Μερικοί θάνατοι» και πολλές μελέτες μεταξύ των οποίων «Σύγχρονο θέατρο» και «TV μέσο Παιδείας», το οποίο λήφθηκε υπ’ όψιν στην καθιέρωση της εκπαιδευτικής τηλεόρασης της ΕΡΤ.
Είχε διατελέσει γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Ηθοποιών το 1966-1967, οπότε παύθηκε από τη χούντα λόγω πολιτικών φρονημάτων.
Ασχολήθηκε και με την πολιτική, ως μέλος του ΠΑΣΟΚ και βουλευτής Α’ Αθηνών το 1989 – 1990.
Ήταν ζευγάρι με την επίσης ηθοποιό Έλλη Φωτίου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά: τη Μαργαρίτα (1968), επί σειρά ετών διευθύντρια του Δευτέρου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και τον Αλέξη (1970).
Επιθυμία του Στέφανου Ληναίου και των δικών του ανθρώπων ήταν η αποτέφρωση σε στενό οικογενειακό κύκλο. Πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας.