Σε ανάρτηση του ο Κώστας Βαξεβάνης αναφέρει:
Αφήστε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κάνει αυτό που ξέρει και για το οποίο έχει αναλάβει την εξουσία. Όταν η διακυβέρνησή του τελειώσει (και θα τελειώσει με άσχημο τρόπο) η Ελλάδα θα βιώσει το χάος. Θα περάσει μια περίοδο συγκλονιστικών αποκαλύψεων για όσα έχουν συμβεί και η κοινή γνώμη θα αναρωτιέται πώς συνέβη κάτι τόσο άσχημο στη χώρα.
Ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να δημιουργήσει τετελεσμένα στην θεσμική παρακμή της χώρας
Επειδή βρίσκεται ο ίδιος σε τελικό στάδιο παρακμής, δεν τον ενδιαφέρουν τα προσχήματα. Θα τον ακολουθήσει ολόκληρη η χώρα. Αλλά επιμένω, ο Μητσοτάκης είναι ο Μητσοτάκης. Σε αυτόν ανήκει η πολύ συγκεκριμένη ευθύνη του ποιος είναι και τι εκπροσωπεί.
Υπάρχουν δύο σοβαρά προβλήματα που εντοπίζονται κατά την διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Το ένα είναι ότι οι πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στον αντίποδα του Μητσοτάκη, δεν μπορούν να εκφράσουν το ρεύμα δυσαρέσκειας στην πολιτική του. Δεν μπορούν να δώσουν καμία διαβεβαίωση προστασίας από το σύστημα Μητσοτάκη ενώ στα μάτια της κοινής γνώμης (κυρίως όσων δεν προσέρχονται στην κάλπη) είναι αυτές που του παρέδωσαν γη και ύδωρ.
Οχι μόνο δεν τον αντιμετώπισαν ουσιαστικά πολιτικά αλλά παραδόθηκαν στις επιλογές του παριστάνοντας του «διορθωτές» λαθών.
Το πιο σοβαρό πρόβλημα όμως, είναι πως αποδεικνύεται καθημερινά ότι δεν υπάρχει θεσμική προστασία. Οι θεσμοί δεν έχουν την ανεξάρτητη και δημοκρατική λειτουργία ώστε να μπουν ως ανάχωμα παρά τα όσα συμβαίνουν. Όσο δε αυτοί οι θεσμοί αποδεικνύονται υποχείρια του Μητσοτάκη, τόσο θα βρίσκονται Ηρόστρατοι, που εινα πρόθυμοι να μείνουν στην Ιστορία, βάζοντας φωτιά στα ιερά και τα όσια της Δημοκρατικής λειτουργίας. Αν η Χούντα βρήκε τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κόλλια για να βάλει πλάτη στο «έργο» της, ο Μητσοτάκης βρήκε ολόκληρη την ηγεσία της Δικαιοσύνης για να αφοπλίσει την λειτουργία της. Μετά τον πάντα πρόθυμο Ντογιάκο, βρήκε (ή μάλλον κατασκεύασε) την Αδειλίνη και εσχάτως τον Κωνσταντίνο Τζαβέλα. Βρήκε κι αυτός τρόπο να μείνει στην Ιστορία. Ως Ηρόστρατος ή Κόλλιας, έχει μικρή σημασία. Και θα μείνει με τέτοιον τρόπο που ακόμη και η ιστορική προέλευση του ονόματος «Τζαβέλας» θα ξεχαστεί. Όλοι θα ταυτίζουν το όνομα με την πιο άθλια πράξη για να καλυφθεί ένα έγκλημα ενάντια στη Δημοκρατία