20 καθημερινά προβλήματα των τυφλών ατόμων
1. Το λεωφορείο που πήραμε πάλι δεν έχει ηχητική αναγγελία των στάσεων.
2. Ένας μλκς πάρκαρε το μηχανάκι του στον οδηγό όδευσης τυφλών και το τιμόνι του μας καρφώθηκε στο στήθος.
3. Κάποιος χάιδεψε τον σκύλο οδηγό μας ενώ περιμέναμε να περάσουμε το φανάρι κι έτσι χάσαμε το πράσινο κι ο σκύλος έκανε πέντε λεπτά να μπει ξανά σε διάθεση οδήγησης.
4. Κληθήκαμε να υπογράψουμε χαρτιά σε έντυπη μορφή, πράγμα που σημαίνει πως, πρακτικά, δεν ξέρουμε τι υπογράψαμε επακριβώς.
5. Χρειάστηκε να περιμένουμε οκτώ λεπτά στο super market μέχρι να μπορέσει να μας εξυπηρετήσει κάποιος, αφού ο χώρος και οι πληροφορίες των προϊόντων δεν είναι προσβάσιμα σε τυφλά άτομα, ώστε να ψωνίσουμε μόνοι/ες μας.
6. Έχουμε μια στοίβα άπλυτα πιάτα να μας περιμένει στον νεροχύτη και βαριόμαστε να τα πλύνουμε.
7. Ο λογαριασμός του ρεύματος ήρθε 197 € και μας έχουν απομείνει συνολικά 249 € για να βγει ο μήνας.
8. Μας παράτησε ο γκόμενος / η γκόμενα.
9. Ο γείτονας έκανε πάρτι ως τις τρεις το πρωί κι εμείς πήγαμε στην εργασία μας αργοπορημένοι/ες και κομμάτια από την αϋπνία.
10. Η παλιομπακατέλα που έχουμε για κινητό πάει σαν τη χελώνα και μας έρχεται να την πετάξουμε απ’ το μπαλκόνι.
11. Χτυπήσαμε το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού στη γωνία του καναπέ.
12. Ξυπνήσαμε κι ανακαλύψαμε ότι έχει τελειώσει ο καφές και πρέπει να βγούμε να πάρουμε.
13. Τσακωθήκαμε με τη μάνα μας.
14. Το παιδί μας ξύπνησε με κέφια και μας έχει γανώσει το κεφάλι με τις φωνές και τα τρεχαλητά πέρα δώθε στο σπίτι από το πρωί ως το βράδυ.
15. Παχύναμε / κρεμάσαμε / χρειαζόμαστε κούρεμα / δεν αισθανόμαστε όμορφοι/ες.
16. Έχουμε ακινητοποιηθεί στο κρεβάτι με πόνους περιόδου, κουμπώνουμε παυσίπονα, αλλά ο πόνος δε λέει να περάσει.
17. Πρέπει να παραδώσουμε μια εργασία κι η προθεσμία λήγει σε έξι μέρες.
18. Έχουμε βγάλει βόλτα τον σκύλο που θέλει να μυρίσει τα πάντα, αλλά δεν λέει να κατουρήσει με τίποτα και μας έχει σπάσει τα νεύρα.
19. Δεν θα προλάβουμε να κλείσουμε διακοπές και θα ξεμείνουμε στην Αθήνα αυγουστιάτικα με τα σαραντάρια.
20. Ανησυχούμε αν μας αγαπούν, αν είμαστε ελκυστικοί/ές, επαρκείς, επιθυμητοί/ές, ενδιαφέροντες/ουσες. Φοβόμαστε το θάνατο, την απουσία δικών μας, την ανεργία, την οικονομική ανασφάλεια, τις αρρώστιες, τους κινδύνους. Αγχωνόμαστε να προλάβουμε, να είμαστε σωστοί/ές, αποτελεσματικοί/ ές, αποδοτικοί/ές…
Γιατί σου τα γράφω όλα αυτά;
Για να σου εξηγήσω ότι και τα τυφλά άτομα, όπως όλοι οι άνθρωποι εκεί έξω, έχουμε τα ίδια προβλήματα. Μικρά ή μεγάλα, σοβαρά ή χαζά, αυτά είναι και τα δικά μας προβλήματα.
❌ Όπως έχω ξαναπεί, δεν περνάμε όλοι μας τη μέρα κλαίγοντας τη μοίρα μας που δε βλέπουμε. Διαβάζω συχνά στο διαδίκτυο ή σε άρθρα δημοσιογράφων, καμιά φορά το ακούω κιόλας γύρω μου, πως «αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα της ζωής», εννοώντας την τυφλότητα, και πως εμείς που έχουμε οποιαδήποτε βλάβη έχουμε, δήθεν, φιλοσοφήσει τη ζωή και δεν γκρινιάζουμε για μικροπροβλήματα όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Ότι εμείς «ξέρουμε να εκτιμάμε», ότι «στεκόμαστε στην ουσία», ότι «βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής». 🤮
😂 Παιδιά, ειλικρινά, ούτε καν! Όπως το λέω: ούτε καν! Έχουμε ακριβώς τα ίδια προβλήματα κι ανησυχίες, που προκύπτουν απ’ το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι, γιατί πρώτα και πάνω απ’ όλα αυτό είμαστε. Δεν έχει νόημα να συγκρίνεις τα προβλήματά σου με αυτά ενός ανάπηρου ατόμου, γιατί, σε ένα μεγάάάάλο μέρος τους τα προβλήματά μας είναι κοινά. Κι ίσως εσύ έχεις κάποια προβλήματα που δεν έχω εγώ, όπως εγώ έχω κάποια προβλήματα που δεν έχεις εσύ.
😌 Μη θεωρείς αυτονόητο πως είμαι δυνατός χαρακτήρας, πως έχω υπομονή, πως δεν γκρινιάζω, πως δεν απελπίζομαι και δεν το βάζω κάτω, πως συνεχίζω πάντα παρά τις όποιες δυσκολίες. Δεν είναι δεδομένο πως είμαι έτσι ως άνθρωπος, πως είναι όλα αυτά στοιχεία του χαρακτήρα μου. Αν είμαι έτσι, καλώς, αλλά οφείλεται σε μένα που ίσως έχω δουλέψει ή όχι με τον εαυτό / την εαυτή μου, όχι στη βλάβη μου. Τίποτε από αυτά δεν απορρέει από τη βλάβη μου.
😊 Μην αισθάνεσαι τύψεις, λοιπόν, που γκρινιάζεις για τη ζωή σου, συγκρίνοντάς την με τη δική μου.
Κι εγώ γκρινιάζω με τη ζωή μου.
Και καλά θα κάνουμε, για καλό δικό μας και των γύρω μας, να σταματήσουμε κι εσύ κι εγώ να γκρινιάζουμε και είτε να απολαύσουμε τις ζωές μας όπως είναι, γιατί ναι, πάντα υπάρχουν και χειρότερα, είτε να μπούμε σε δράση και να παλέψουμε για να τις κάνουμε καλύτερες, γιατί υπάρχουν, φυσικά, και καλύτερα! 😉
©️ Χριστίνα Σαρρή,
ψυχολόγος – ειδ. ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεύτρια,
εκπαιδευμένη στη συμβουλευτική της χρόνιας νόσου και της αναπηρίας,
συγγραφέας, ομιλήτρια & δημιουργός περιεχομένου για θέματα τυφλότητας
📸photo: Mike Plevritakis