Αλλάζοντας Νοσοκομεία στην Ίδια Ασθένεια
Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Φανταστείτε ένα μεγάλο νοσοκομείο. Οι τοίχοι του βάφονται, οι υποδομές του ανακαινίζονται, οι εισαγωγές αυξάνονται και οι υπεύθυνοι διοργανώνουν «ψυχαγωγικές δράσεις» για να φτιάξουν το κλίμα. Την ίδια στιγμή, όμως, η ουσιαστική φροντίδα καταρρέει. Τα φάρμακα αποδεικνύονται ανίκανα να καταπολεμήσουν τη νόσο, η συμπεριφορά της διοίκησης είναι αλαζονική και στους διαδρόμους ψιθυρίζονται ιστορίες αθέμιτου πλουτισμού.
Σε απόγνωση, οι ασθενείς και οι συγγενείς τους φυλλομετρούν λαμπερά διαφημιστικά φυλλάδια άλλων κλινικών, αναζητώντας τη θεραπεία. Όμως, κάθε φορά που αλλάζουν νοσοκομείο, βρίσκονται αντιμέτωποι με την ίδια ακριβώς πραγματικότητα. Η οργή ξεχειλίζει. Και από απλή διαμαρτυρία, μετατρέπεται σε μια ακραία, απελπισμένη απόφαση: να γκρεμίσουν τα νοσοκομεία συθέμελα, αναζητώντας άλλους, άγνωστους τρόπους σωτηρίας.
Αυτή η αλληγoρία περιγράφει με ακρίβεια την Ελλάδα του σήμερα.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει έργα —άλλα σημαντικά, άλλα ασήμαντα— όμως βρίσκεται αντιμέτωπη με τη βωβή, βαθιά οργή μιας μεγάλης μερίδας πολιτών. Γιατί; Διότι οι πολίτες βλέπουν τη σταδιακή, αλλά σταθερή υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής τους. Η προτεραιότητα του οικογενειάρχη δεν είναι οι μακροπρόθεσμοι δείκτες, αλλά η κάλυψη των άμεσων, υπαρξιακών του αναγκών: το καλάθι του σούπερ μάρκετ, η παιδεία των παιδιών του, η αξιοπρέπεια της καθημερινότητάς του.
Μην βρίσκοντας ανταπόκριση, ο κόσμος απομακρύνεται. Αναζητά καταφύγιο είτε σε πολιτικά σχήματα που κυβέρνησαν στο παρελθόν και απέτυχαν, είτε σε νέες δυνάμεις που επιδίδονται σε κενά συνθήματα. Το δράμα της εποχής μας είναι ότι πίσω από τις κραυγές, κανένας δεν παρουσιάζει μια υπεύθυνη, ρεαλιστική και εφαρμόσιμη πολιτική πρόταση. Μια πρόταση που θα βγάλει τον πολίτη από το αδιέξοδο, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην πραγματική ανάπτυξη της χώρας. Αν δεν βρεθεί αυτή η πρόταση, το «νοσοκομείο» κινδυνεύει να γκρεμιστεί. Και τότε, δεν θα υπάρχει χώρος για κανέναν.
Ποιο είναι, λοιπόν, το δικό μας χρέος ως πολίτες;
Η λύση δεν βρίσκεται ούτε στην τυφλή κατεδάφιση, ούτε στην παθητική αναμονή ενός νέου «θαυματουργού φαρμάκου» από επίδοξους σωτήρες. Βρίσκεται στην αλλαγή της δικής μας συμπεριφοράς.
Ώρα είναι να σταματήσουμε να επιλέγουμε «νοσοκομεία» με βάση τα λαμπερά τους φυλλάδια ή τις πιο ηχηρές κραυγές των διευθυντών τους. Οφείλουμε να γίνουμε απαιτητικοί ερευνητές. Να κρίνουμε με βάση το καθαρό σχέδιο, τη σοβαρότητα και την εφαρμόσιμη πρόταση. Αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε με βάση τον θυμό ή την πελατειακή αυταπάτη, θα είμαστε συνένοχοι στην ίδια μας την υποβάθμιση.
Το σύστημα θα αλλάξει μόνο όταν ο ασθενής —ο κυρίαρχος λαός— συνειδητοποιήσει τη δύναμή του και απαιτήσει αληθινή θεραπεία, απορρίπτοντας τα πολιτικά εικονικά φάρμακα (placebo). Η ανατροπή δεν γίνεται γκρεμίζοντας τους τοίχους, αλλά χτίζοντας, επιτέλους, μια υπεύθυνη κοινωνία πολιτών.
Όχι, η λύση είναι στην τυφλή κατεδάφιση.
Για να μη μείνει πέτρα πάνω σε πέτρα.
Ναι, με αυτόν τον τρόπο θα πεινάσουμε και θα δεινοπαθήσουμε.
Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Και αυτό γιατί το σύστημα που στήσατε εδώ και δεκαετίες είναι ηλίθιο και δεν επιτρέπει την άνοδο στην εξουσία ατόμων με IQ μεγαλύτερο του ραδικιού.
Πολύ απλά, γιατί κανένας με λειτουργικό εγκέφαλο δεν θα κάτσει να εμπλακεί με αυτό το πανηλίθιο σύστημα και τους πανηλίθιους εκπροσώπους του, προκειμένου να κάνει τον σωτήρα σε έναν λαό που δεν θέλει να σωθεί και δεν καταλαβαίνει πως κινδυνεύει.
Ή σε έναν λαό που θα διάλεγε 10 λεπτά καλοπέρασης με αντάλλαγμα την υποθήκη του μέλλοντος της χώρας.
Επίσης, το σύστημα το ίδιο είναι αυτό που δεν επιτρέπει να υπάρξει φάρμακο ή νοσοκομείο. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το ίδιο σύστημα δεν επιτρέπει να έχουμε φάρμακα και νοσοκομεία που γιατρεύουν και που λειτουργούν φυσιολογικά. Όποιος και να ανέβει στην εξουσία, αν δεν ξελώσει όλο το σύστημα, δεν θα καταφέρει να αλλάξει τίποτα.