Χρήστος Καρεφυλλίδης, Γιώργος Μουστάκας, Φοίβος Φιερός: Τα τρία ηρωικά παλικάρια της Κύπρου
Το πιο πιθανόν είναι να διερωτάστε γιατί επιλέξαμε να αναρτήσουμε ένα τέτοιο τραγούδι ανήμερα της μαύρης ημέρας της Τουρκικής εισβολής.
Υπάρχουν στιγμές που ένα τραγούδι και λίγα έγχρωμα φιλμ μπορούν να πουν περισσότερα από χίλιες λέξεις.
Η «Κουτσή κιθάρα» σε στίχους του Μάνου Λοίζου και ερμηνεία της Δήμητρας Γαλάνη.
Το τραγούδι ακούστηκε για πρώτη φορά στην ταινία «Διακοπές στην Κύπρο», παραγωγής 1971. Η ταινία γυρίστηκε για να αναδείξει τις ομορφιές της ενωμένης (μεχρι τότε) Κύπρου. Η κάμερα ταξιδεύει από την Πάφο και τις Πλάτρες, στο Κάστρο του Κολοσσίου και στο λιμανάκι της Κερύνειας. Σήμερα, αυτή η ταινία δεν είναι μόνο ένα κινηματογραφικό έργο.
Είναι ένα πολύτιμο ντοκουμέντο μιας πατρίδας πριν από την προδοσία και το βίαιο διαχωρισμό-κατοχή.
Ανάμεσα στους κομπάρσους, σε μια φαινομενικά ασήμαντη σκηνή έξω από ένα καφενείο του Λιμανιού, κάθονται τρεις 17χρονοι με ανοιχτά πουκάμισα, χαμόγελα και την ανεμελιά της ηλικίας τους: ο Χρήστος Καρεφυλλίδης, ο Γιώργος Μουστάκας και ο Φοίβος Φιερός.
Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι, μόλις τρία χρόνια αργότερα, και οι τρεις θα έπεφταν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα.
Ο Φοίβος Φιερός υπηρετούσε στην τορπιλάκατο Τ3, με κυβερνήτη τον Τσομάκη.
Τα χαράματα της 20ής Ιουλίου 1974 απέπλευσε για να υπερασπιστεί την Κύπρο, από το ίδιο λιμανάκι της Κερύνειας που λίγα χρόνια πριν τον είχε απαθανατίσει ο κινηματογραφικός φακός. Η τορπιλάκατος βυθίστηκε και σχεδόν ολόκληρο το πλήρωμα χάθηκε. Μοναδικός επιζών ήταν ο υποκελευστής Μαγέτος, που πάλεψε επί πέντε ώρες μέσα στη θάλασσα και στους βομβαρδισμούς μέχρι να φτάσει τραυματισμένος στην ακτή.
Ο Γιώργος Μουστάκας και ο Χρήστος Καρεφυλλίδης πολεμησαν στις μάχες του Πενταδακτύλου.
Ο Γιώργος Μουστάκας παρέμενε αγνοούμενος μέχρι το 2011. Ο Χρηστος παραμένει αγνοούμενος μεχρι σήμερα. Στην εφημερίδα «Αγών» 2 Αυγούστου 1974, το όνομα του Χρίστου αναφέρεται ανάμεσα σε αυτά που ο τουρκικός στρατός είχε δηλώσει στον Ερυθρό Σταυρό και τα Ηνωμένα Έθνη να βρίσκονται στο Μπογάζι της Κερύνειας ως αιχμάλωτοι πολέμου.
Και οι τρεις ήταν μαθητές του Γυμνασίου Κερύνειας. Παιδιά που λίγα χρόνια πριν ζούσαν τα ξέγνοιαστα “κυπριώτικα” καλοκαίρια τους, χωρίς να γνωρίζουν τι τους επιφύλασσε η ιστορία.
Ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο δυνατή απάντηση στο γιατί επιλέξαμε αυτό το τραγούδι σήμερα.
Γιατί στο τραγούδι δεν ακούμε μόνο μια μελωδία. Βλέπουμε την Κύπρο που υπήρξε ολόκληρη και ειρηνική. Βλέπουμε πρόσωπα που λίγα χρόνια μετά έγιναν ήρωες. Και θυμόμαστε πως πίσω από κάθε επέτειο υπάρχουν Άνθρωποι, ζωές που κόπηκαν βίαια και μια πατρίδα που εξακολουθεί να περιμένει τη δικαίωσή της.
Αιωνία τους η μνήμη.
Τιμή και δόξα σε όσους έδωσαν τη ζωή τους υπερπαδπιζόμενοι τη Δημοκρατία και την Κύπρο.
