Διαβάστε το κύριο άρθρο των Financial Times με τίτλο : ”Ελληνες, ακολουθήστε τα… λεφτά”
“‘Οι μνήμες δύσκολα σβήνουν. Μετά από περίπου 70 χρόνια, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να ανοίξει και πάλι το θέμα των αποζημιώσεων που οφείλει το Βερολίνο στην Αθήνα από τα εγκλήματα των Ναζί.
Ακόμη κι εάν μία τέτοια απαίτηση είναι πλέον ανέφικτη, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε προσεκτικά τη χρονική συγκυρία. Αυτές τις εβδομάδες, η τρόικα θα αποφασίσει εάν θα προχωρήσει στην εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει ένα ακόμη πακέτο επώδυνων μέτρων λιτότητας. Ο μέσος Έλληνας πιστεύει ότι αυτή είναι μία απόφαση που υπαγορεύεται από το Βερολίνο. Έτσι, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση ότι, ενώ ζητούν ακόμη περισσότερα από μία ήδη γονατισμένη οικονομία, η Ελλάδα αποφασίζει και πάλι να ανοίξει τις παλιές πληγές του πολέμου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι πολιτικοί προσπάθησαν να εκμαιεύσουν πολιτικό κεφάλαιο από τις φρικαλεότητες που που διέπραξαν οι Ναζί κατά την 4ετή κατοχή. Ο Μανώλης Γλέζος είναι ένας δημοφιλής 89χρονος βουλευτής και πρώην αντιστασιακός που εδώ και καιρό ζητά την καταβολή των αποζημιώσεων. Υποστηρίζει ότι η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα 162 δισ. ευρώ, τα οποία και θα έλυναν το πρόβλημα χρέους της χώρας άμεσα.
Είναι αλήθεια ότι η Γερμανία δεν πλήρωσε τις αποζημιώσεις πλήρως. Είναι επίσης γεγονός ότι η σημερινή οικονομική υπερδύναμη δημιουργήθηκε εν μέρει χάρη στη διαγραφή του χρέους. Η νομική βάση των όσων υποστηρίζει ο κ. Γλέζος όμως, είναι αμφίβολη, δεδομένου ότι η Ελλάδα το 1990 υπέγραψε συνθήκη στην οποία συμφωνεί ότι δεν της οφείλεται πλέον τίποτα.
Οι Έλληνες μπορεί να αδικούνται από τη γερμανική κοινή γνώμη που δεν αναγνωρίζει τα όσα έχουν ήδη κάνει. Εάν όμως, η Αθήνα θέλει να αντιμετωπίσει τις γερμανικές κατηγορίες για τους σπάταλους Έλληνες που παίρνουν χρήματα από τους σκληρά εργαζόμενους Ευρωπαίους, τότε υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να το πετύχει. Θα πρέπει να ρωτήσει που πραγματικά καταλήγουν όλα τα χρήματα από τα διαρθρωτικά ταμεία και τα πακέτα στήριξης.
Για παράδειγμα, το μεγαλύτερο μέρος της επένδυσης στο αστραφτερό μετρό της Αθήνας επέστρεψε στη Βόρεια Ευρώπη μέσω γερμανικών “εθνικών πρωταθλητών” όπως η Siemens και η Alstom.
Ξεχάστε τον Πόλεμο. Απλά κοιτάξτε που πήγαν τα λεφτά…”
“‘Οι μνήμες δύσκολα σβήνουν. Μετά από περίπου 70 χρόνια, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει να ανοίξει και πάλι το θέμα των αποζημιώσεων που οφείλει το Βερολίνο στην Αθήνα από τα εγκλήματα των Ναζί.
Ακόμη κι εάν μία τέτοια απαίτηση είναι πλέον ανέφικτη, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε προσεκτικά τη χρονική συγκυρία. Αυτές τις εβδομάδες, η τρόικα θα αποφασίσει εάν θα προχωρήσει στην εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει ένα ακόμη πακέτο επώδυνων μέτρων λιτότητας. Ο μέσος Έλληνας πιστεύει ότι αυτή είναι μία απόφαση που υπαγορεύεται από το Βερολίνο. Έτσι, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση ότι, ενώ ζητούν ακόμη περισσότερα από μία ήδη γονατισμένη οικονομία, η Ελλάδα αποφασίζει και πάλι να ανοίξει τις παλιές πληγές του πολέμου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι πολιτικοί προσπάθησαν να εκμαιεύσουν πολιτικό κεφάλαιο από τις φρικαλεότητες που που διέπραξαν οι Ναζί κατά την 4ετή κατοχή. Ο Μανώλης Γλέζος είναι ένας δημοφιλής 89χρονος βουλευτής και πρώην αντιστασιακός που εδώ και καιρό ζητά την καταβολή των αποζημιώσεων. Υποστηρίζει ότι η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα 162 δισ. ευρώ, τα οποία και θα έλυναν το πρόβλημα χρέους της χώρας άμεσα.
Είναι αλήθεια ότι η Γερμανία δεν πλήρωσε τις αποζημιώσεις πλήρως. Είναι επίσης γεγονός ότι η σημερινή οικονομική υπερδύναμη δημιουργήθηκε εν μέρει χάρη στη διαγραφή του χρέους. Η νομική βάση των όσων υποστηρίζει ο κ. Γλέζος όμως, είναι αμφίβολη, δεδομένου ότι η Ελλάδα το 1990 υπέγραψε συνθήκη στην οποία συμφωνεί ότι δεν της οφείλεται πλέον τίποτα.
Οι Έλληνες μπορεί να αδικούνται από τη γερμανική κοινή γνώμη που δεν αναγνωρίζει τα όσα έχουν ήδη κάνει. Εάν όμως, η Αθήνα θέλει να αντιμετωπίσει τις γερμανικές κατηγορίες για τους σπάταλους Έλληνες που παίρνουν χρήματα από τους σκληρά εργαζόμενους Ευρωπαίους, τότε υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να το πετύχει. Θα πρέπει να ρωτήσει που πραγματικά καταλήγουν όλα τα χρήματα από τα διαρθρωτικά ταμεία και τα πακέτα στήριξης.
Για παράδειγμα, το μεγαλύτερο μέρος της επένδυσης στο αστραφτερό μετρό της Αθήνας επέστρεψε στη Βόρεια Ευρώπη μέσω γερμανικών “εθνικών πρωταθλητών” όπως η Siemens και η Alstom.
Ξεχάστε τον Πόλεμο. Απλά κοιτάξτε που πήγαν τα λεφτά…”