Ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε εκλογικό «ταβάνι» και στρέφεται προς το Κέντρο.

Το είχαμε γράψει πριν τις ευρωεκλογές και τότε πολλοί έπεσαν πάνω μας να μας κατηγορήσουν. Είχαμε πει πως αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατορθώσει να ξεπεράσει σε απόλυτο αριθμό τις ψήφους που πήρε στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2012, τότε θα έχει αποδεδειγμένα πρόβλημα.
Όπως εξηγούσαμε στο άρθρο  “Πόσες ψήφους πρέπει να λάβει ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές;”  ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε στις ευρωεκλογές να ξεπεράσει το όριο των 1.655.022 ψήφων που είχε λάβει τον Ιούνιο του 2012. Δυστυχώς όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δεν ξεπέρασε το πιο πάνω όριο, αντιθέτως έχασε 138.323 ψήφους. Δηλαδή εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ ένα μεγάλο μέρος του λαού και μάλιστα σε στιγμές που η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ εξαθλιώνει με τον χειρότερο τρόπο αυτόν το λαό. Προφανώς, αυτές οι 138.323 πολίτες, δεν πήγαν προς το κυβερνητικό στρατόπεδο, απλά απογοητεύτηκαν και αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα, ένα εκατομμύριο περίπου πολίτες που εγκατέλειψαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, δεν πήγαν στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προτίμησαν να πάνε σε ποτάμια και λαγκάδια. Με λίγα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να έπιασε εκλογικό ταβάνι τον Ιούνιο του 2012, το οποίο δεν μπορεί πλέον να ξεπεράσει.
Το μήνυμα αυτό φυσικά το έλαβε και η ηγετική ελίτ του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έσπευσε και κατάφερε να επιβάλει στην τελευταία Κεντρική Επιτροπή, την στροφή του κόμματος προς το Κέντρο. Κάλεσε μάλιστα όλο το παλιό αμαρτωλό και μνημονιακό ΠΑΣΟΚ να επανδρώσει τις τάξεις του, παρέχοντας συγχωροχάρτι. Στην ουσία δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπει κάθε προοπτική μιας κυβερνώσας αριστεράς και μετατρέπεται σε ένα καθαρά κεντροαριστερό κόμμα εξουσίας, δηλαδή σε ένα νέο ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να επιτύχει να ξεπεράσει το εκλογικό του «ταβάνι» και να γίνει ο ένας από τους δύο πόλους ενός παρωχημένου και αποτυχημένου δικομματισμού. 
Ξεκάθαρος στόχος του ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι να διαλύσει Ελιές και Ποτάμια και να μην αφήσει να δημιουργηθεί μια Κεντροαριστερά που θα τον έθετε υπό κυβερνητική ομηρία. Αποφάσισε δηλαδή να γίνει ο ίδιος Κεντροαριστερά.
Επομένως, από τούδε και στο εξής, ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται στη ουσία σε έναν απλό διαχειριστή του ισχύοντος σάπιου πολιτικού συστήματος και της ισχύουσας κοινωνικοοικονομικής συγκρότησης, εγκαταλείποντας τα οράματα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος και για κοινωνικό μετασχηματισμό. Μπορεί αυτός ο πολιτικός λόγος να παραμείνει για εσωτερική πολιτική κατανάλωση, προς άγρα ψήφων αλλά η αλήθεια είναι ότι μάλλον εγκαταλείπονται οριστικά, δεδομένου ότι στην πραγματικότητα δεν έχει διακριτή πολιτική πρόταση από αυτή των μνημονιακών.
ΥΓ. Σε ένα κλειστό πολιτικό σύστημα, όπως είναι το δικό μας, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο προκειμένου να έρθει στην εξουσία. Κάνει το αυτονόητο. Το θέμα που πρέπει να μας απασχολεί είναι όχι ο τρόπος με τον οποίο θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, αλλά το τι θα την κάνει αυτή την εξουσία. Αν την ασκήσει στα πλαίσια και με τους όρους του υπάρχοντος κλειστού πολιτικού συστήματος και πάλι δεν μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν και οι άλλοι. Αν όμως αποφασίσει να ανοίξει το πολιτικό σύστημα στην κοινωνία, τότε πράγματι όλα θα αλλάξουν. Αυτό είναι το πρόβλημα. Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται ένα κόμμα “καμικάζι”. Είναι άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό το κόμμα;
Πέτρος Χασάπης
 
  Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις