Αναζητώντας τη Συνισταμένη μεταξύ του «Εταίρου» και του «Συμμάχου» …

Βασίλης Δημ. Χασιώτης

Από το 1991, όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μάαστριχτ θέσπιζε στην ΕΕ την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ) δρομολογώντας μια κοινή αμυντική πολιτική, και αυτή η ενημέρωση λάμβανε και τυπική μορφή Πράξης που είχε υπογραφεί τον Φεβρουάριο του 1992 (τέθηκε σε ισχύ τον Νοέμβριο του 1993), πέρασαν 28 χρόνια, απλώς για να φτάσουμε να το συζητάμε ακόμα το θέμα. Οι δηλώσεις και οι υπογραφές επί κειμένων σχετικών με το ζήτημα αυτό τίθενται εν τω μέσω πομπωδών δηλώσεων που εξαίρουν τις δημιουργούμενες προοπτικές, έχοντας εν τω μεταξύ μεσολαβήσει από το 1991 πολλά γεγονότα εδώ στα ελληνικά σύνορα (που κάποιοι τα ονομάζουν και «ευρωπαϊκά σύνορα»), με τη Τουρκία να αμφισβητεί ελληνικό («ευρωπαϊκό») έδαφος και θάλασσα, με τα σκάφη της ακτοφυλακής της να πέφτουν ως παλιά πειρατικά πάνω σε σκάφη της ελληνικής (δηλαδή «ευρωπαϊκής») ακτοφυλακής, με στρατεύματά της να κατέχουν «ευρωπαϊκό» έδαφος στη Κύπρο, και η ουσία ποια είναι;
Μια μονότονη διαχρονική άρια περί αλληλεγγύης, άντε καμιά επιδεικτική βόλτα κανενός πολεμικού σκάφους της Γαλλίας και εσχάτως και της Ιταλίας στην Ανατολική Μεσόγειο, μια αλληλεγγύη πολύ περίεργων αντιλήψεων, αν λάβει κανείς υπόψη του πως στα πλαίσια αυτής της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», διαλύθηκε κυριολεκτικώς η εθνική και ιδιωτική οικονομία της χώρας μας, λεηλατώντας χρήματα και πλούτο και δεσμεύοντας όσος απόμεινε για τον επόμενο αιώνα, πάντα, εν ονόματι της «αλληλεγγύης» των «εταίρων» μας.
Αν μια παρόμοια «αλληλεγγύη» αντιλαμβάνονται και τώρα, αν έρθει η δύσκολη στιγμή, έχω κάθε λόγο να ανησυχώ, διότι τίποτα δεν με πείθει, λαμβάνοντας υπόψη πως οι ίδιοι αυτοί ευρωπαίοι «εταίροι» μας που είναι ταυτόχρονα και μέλη του ΝΑΤΟ, εκεί δεν φαίνεται να αντιδρούν όταν ο γενικός γραμματέας του, δηλώνει πως το ΝΑΤΟ δεν εμπλέκεται στις διαφορές μεταξύ μελών του, ούτε ποια στάση θα κρατήσουν.
Ας μη ξεχνάμε άλλωστε, πως η διπλωματική ιστορία των μεγάλων τουλάχιστον ευρωπαϊκών δυνάμεων, είναι θεμελιωμένη πάνω στο δόγμα του ρεαλισμού στις διεθνείς τους σχέσεις. Να το υπενθυμίσουμε; Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν φίλοι (πόσο μάλλον «εταίροι» που το μόνο που τους δένει η καλή πορεία ενός νομίσματος), παρά μονάχα συμφέροντα, ένα μάθημα στο οποίο η ελληνική πλευρά, έχει μια δυσκολία να το εμπεδώσει.
Μακάρι αν ποτέ χρειαστούμε την ουσιαστική (ένοπλη και όχι διπλωματική) βοήθεια των «εταίρων» μας, να διαψευστώ στις ανησυχίες μου, διότι, θα το ξαναγράψω, τίποτα δεν με πείθει πως η Άγκυρα δεν μπορεί να δελεάσει (τους, ή κάποιους από τους «εταίρους» μας) με ελκυστικά οικονομικά και εμπορικά ανταλλάγματα, κάτι στα οποία οι υμνητές του δόγματος ότι η Ευρώπη είναι «δούναι κα λαβείν» (ελπίζω να μην ξεχάσατε τόσο γρήγορα δηλώσεις που είναι οι μόνες που πρέπει να θυμάστε), και θα είναι αυτοί οι ίδιοι «εταίροι» μας οι οποίοι ίσως αρχίσουν να μας υποδεικνύουν και την οδό της «διαπραγμάτευσης» με την Τουρκία, θυσιάζοντας ανέτως τμήμα των «ευρωπαϊκών συνόρων», μιας και ούτως ή άλλως, κανενός άλλου ευρωπαϊκού κράτους (πλην Κύπρου) δεν απειλούνται τα ΕΘΝΙΚΑ του σύνορα. Εύχομαι να μην αποδειχτεί πως η τουρκική διπλωματία γνωρίζει πολύ καλύτερα από εμάς ποιοι πραγματικά είναι οι «ευρωπαίοι εταίροι» μας, αν ποτέ έρθει η δύσκολη στιγμή που θα χρειαστεί αυτή η επιβεβαίωση, η οποία σημειωτέον, μπορεί και να μην απαιτηθεί στις αρχικές «μάχες» αλλά στην τελική, εκείνη που κρίνει και την οριστική έκβαση του «πολέμου». Αυτό όμως, μιας και άνοιξε το θέμα, και με το δεδομένο πως η Τουρκία ότι λέει πως κάτι δρομολογεί το εννοεί, σύντομα θα το δούμε και πώς θα εξελιχθεί και πώς θα καταλήξει.
Όμως, ενώ στα ευρωπαϊκά όργανα έχουμε τη διπλωματική και πολιτική στήριξη των εταίρων μας, έστω και με δυσκολία και με σχετική καθυστέρηση (που δεν πρέπει να μας αφήνει απροβλημάτιστους) την ίδια στιγμή, το ΝΑΤΟ, δηλώνει παγίως «ουδετερότητα» στις ελληνοτουρκικές διενέξεις όπως και στη τρέχουσα διένεξη. Μάλιστα η «ουδετερότητά» του εξικνείται ως φαίνεται έως και της πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ μελών του! Όμως, εφόσον αυτό συμβαίνει, και όντως συμβαίνει, τότε, αυτό δεν σημαίνει πως και τα υπόλοιπα μέλη του μπορούν να συντάσσονται και να συμμαχούν ή ακόμα και να στηρίζουν ενεργά με τις ένοπλες δυνάμεις τους το ένα εκ των δύο εμπόλεμων «συμμάχων» (θέλω να γνωρίζω, μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η κατάμουτρη υποκρισία, που δεν διστάζει να επιστρατεύει ακόμα και τις πιο έκδηλες ανοησίες ως «επιχειρήματα»);
Και για να φτάσουμε το «ρεζουμέ» : γιατί οι «εταίροι» μας στην Ευρώπη, δεν διαφοροποιούνται το ίδιο ρητά και αποφασιστικά ΕΝΤΟΣ του ΝΑΤΟ, διαχωρίζοντας τη θέση τους από την επίσημη «ουδετερότητα» της «συμμαχίας», λέγοντας πως είναι άλλο πράγμα η θέση του ΝΑΤΟ και άλλο η θέση των μελών του, και πως η ουδετερότητα του ΝΑΤΟ σε σχέση με τις ελληνοτουρκικές διαφορές, δεν σημαίνει και ουδετερότητα των μελών του που είναι ταυτόχρονα και χώρες – μέλη της ΕΕ και επομένως, στα πλαίσια άλλων συμφωνιών, όπως αυτές που έχουν να κάνουν με την κοινή αμυντική πολιτική της Ευρώπης και θεωρώντας τα σύνορα -στα πλαίσια της πολιτικής αυτής- των κρατών – μελών της ΕΕ και σύνορα της ίδιας της Ένωσης, τα οποία και θα υπερασπίσει εφόσον απειληθούν ή αμφισβητηθούν, είναι υποχρεωμένα από τις ίδιες αυτές ευρωπαϊκές συνθήκες, να δηλώσουν, εντός του ΝΑΤΟ, την ενεργή τους συμπαράσταση με τις ένοπλες δυνάμεις τους, σε οποιοδήποτε σημείο και αν απειληθούν ή αμφισβητηθούν αυτά τα «κοινά ευρωπαϊκά σύνορα» και επομένως και του «εταίρου» τους εκείνου του οποίου τα εθνικά του σύνορα συμπίπτουν με το απειλούμενο τμήμα των «κοινών ευρωπαϊκών συνόρων»;
Η απάντηση είναι απλή : όπως δύο δυνάμεις ίσες και αντίθετες αλληλοεξουδετερώνονται, έτσι κι εδώ, ίσως τη «δύσκολη» στιγμή, οι «εταιρικές» υποχρεώσεις «αλληλεγγύης» από τη μια, (στις οποίες δεν περιλαμβάνεται η Τουρκία), και οι «συμμαχικές» υποχρεώσεις (κι αυτές) «αλληλεγγύης από την άλλη εντός του ΝΑΤΟ, (στις οποίες περιλαμβάνεται και η Τουρκία), και σταθμίζοντας οι εν ευρώ και αγοραίς «εταίροι» μας (είμαστε και κάπου αλλού «εταίροι»;), και κυρίως οι ισχυρότεροι εξ αυτών και κυρίως το Βερολίνο, τα ΕΥΡΥΤΕΡΑ αλλά και ΔΙΕΘΝΗ συμφέροντά τους σε σχέση με τη προκείμενη ελληνοτουρκική διένεξη, με βάση τη συνισταμένη αυτών και μόνο αυτών των υπολογισμών τους, θα αποφασίσουν αν η «αλληλεγγύη» του κλείνει αποκλειστικώς υπέρ του «εταίρου» ή αποκλειστικώς υπέρ της «συμμάχου» Τουρκίας, (εδώ η «σύμμαχος» Ελλάς εμπεριέχεται στην θεωρούμενη ευρύτερη διάστασης του «εταίρου») ή κατανεμηθεί μεταξύ «εταίρου» και «συμμάχου», ισομερώς ή άλλως πως (θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες).
Επί του παρόντος μένει να περιμένουμε… Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις