Κοιτάς τις συμμετοχές στα τηλεπαιχνίδια και απογοητεύεσαι. Ερωτήσεις που την χρυσή εποχή της Ελληνικής τηλεόρασης στη δεκαετία του 90 ακόμη και στις αρχές του 2000 θα φάνταζαν παιχνιδάκι, προκαλούν απανωτά εγκεφαλικά στους παίχτες.
Νέοι άνθρωποι που κομπλαρουν σε απλές ερωτήσεις, ακόμη και για χιλιοπαιγμένες πχ ελληνικές ταινίες. Παίχτες που δεν γνωρίζουν απλά ιστορικά γεγονότα. Για να μην πούμε για ερωτήσεις που αφορουν την λογοτεχνία ή το θέατρο σε κλασικά εργα που προκαλούν αληθινή σφαγή.
Τι συμβαίνει και οι άνθρωποι ενώ ειναι τοσο σπουδαγμένοι, με βαριά βιογραφικά οπως δηλώνουν οι περισσότεροι οταν αρχίζουν οι ερωτήσεις, αρχίζουν και καταρρεουν;
Ζούμε σε μια εποχή που ολοι εχουν πρόσβαση στη γνώση αλλα οπως φαινεται επαναπαύονται σε αυτο. Στο οτι εχουν την δυνατότητα να βρουν οτι απάντηση ζητούν στο διαδίκτυο και ετσι δεν αποθηκεύουν οι ίδιοι γνώσεις. Βέβαια αυτο ειναι μια απλοϊκή απάντηση καθως στην ουσία οι άνθρωποι εχουν αποξενωθεί απο τις γνώσεις.
Οταν περπατάς στο δρόμο και βλέπεις να πετάνε στην ανακύκλωση βιβλια και εγκυκλοπαίδειες γιατί οπως λένε δεν εχουν χώρο στο σπίτι και γιατί τα εχει όλα το ιντερνετ ειναι να τους λυπάσαι.
Οι άνθρωποι στην εποχή του ιντερνετ γίνονται όλο και πιο τούβλα αλλα νομίζουν οτι ειναι πανέξυπνοι επειδή ξερουν να ανεβάσουν μια φωτογραφια με φίλτρα στο instagram.