Ονομάζεται «το έθιμο της περιφοράς των εικόνων» όπου σύμφωνα με τον κύριο Γκαμπρανη Δημοσθένη που ασχολήθηκε με την λαογραφία του χωριού του, εικάζεται ότι έρχεται από την Αρχαία Θράκη όπου αργότερα οι Χριστιανοί το αγκάλιασαν και το αναβιώνουν.
Αυτή την ημέρα όλοι οι Δαδιώτες, θέλουν και προσπαθούν να βρίσκονται στα σπίτια τους ώστε, όπως λένε, ο Θεός να τους βρει στο χωριό.
Σύμφωνα με το έθιμο από την παραμονή των Θεοφανίων πολλοί νέοι του χωριού πηγαίνουν πεζή στο Μοναστήρι της Παναγίας στη Δαδιά, από όπου παίρνουν την θαυματουργή εικόνα Της και μαζί με τις εικόνες από όλα τα εκκλησάκια και εκκλησίες του χωριού τις τοποθετούν στην κεντρική εκκλησία του χωριού για την τέλεση των θρησκευτικού τελετουργικού.
Στον απογευματινό εσπερινό ο ιερέας τοποθετεί τον τίμιο Σταυρό μέσα στο νερό. Οι πιστοί εύχονται, αν κάνει κρύο, να παγώσει το νερό διότι έτσι λέγεται πως η χρονιά θα κυλήσει ομαλά με υγεία και προκοπή για τους κατοίκους.
Την επομένη, μετα τη λειτουργία και τη δοξολογία οι νέοι του χωριού βγαίνουν έξω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και παρατάσσονται στο προαύλιο κρατώντας όλες τις εικόνες.
Αμέσως αρχίζουν να τρέχουν κρατώντας ψηλά τις εικόνες. Γυρνούν από όλες τις εκκλησίες του χωρίου και τα εκκλησάκια του τρεις φορές στο καθένα κάνοντας αρκετό θόρυβο και φωνάζοντας ικετευτικά «Κύριε ελέησον».
Πιστεύουν ότι έτσι διώχνουν τα κακά πνεύματα από το χωριό, τα καρκαντζέλια της λαϊκής μας παράδοσης αναφέρει ο κ. Γκαμπράνης.
Μάλιστα υπάρχει κι ένα μασάλι που έμεινε από τότε «Στέκα μπάτη μ έχασα το τζαχάκι μ΄» που σημαίνει (περίμενε μεγάλε μου αδερφέ έχασα το τσαρούχι μου) δείγμα ότι τρέχουν πολύ γρήγορα.
Οι εικόνες στη συνέχεια παραδίδονται στον ιερέα και ακολουθεί υπαίθρια το τραγούδι των Θεοφανίων της Δαδιας σε δυο ρυθμούς, συρτό συγκαθιστό και ζωναράδικο.
Η θαυματουργή της Παναγίας επιστρέφεται από τους ίδιους νέους όπως ακριβώς την έφεραν αφού την γυρίσουν τρεις φορές στο Μοναστήρι ικετεύοντας το «Κύριε ελέησον.»
Πηγη: ertnews.gr