Ο αγαπημένος ηθοποιός πέθανε στις 28 Ιουνίου 1985, σε ηλικία 72 ετών.
Γεννημένος στο Κολωνάκι στις 13 Μαρτίου 1913, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Οι ατάκες του αλλά και οι ιδιοτροπίες του έχουν μείνει στην ιστορία!
Από το 1970 ήδη είχαν ξεκινήσει τα προβλήματα υγείας για τον αγαπημένο ηθοποιό που υπέφερε από διαβήτη αλλά δεν πρόσεχε ποτέ τη διατροφή του. Το 1978 αντιμετώπισε μια διαβητική κρίση που λίγο αργότερα οδήγησε σε ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Καταβάλοντας τεράστια προσπάθεια για να επανέλθει, η υγεία του βελτιώθηκε και το 1981 γύρισε την τελευταία του κινηματογραφική ταινία, την πασίγνωστη «Ο Λαμπρούκος Μπαλαντέρ». Σημειώνεται ότι η τελευταία του θεατρική δουλειά υπήρξε το έργο «Τρελές επαφές ρωμέικου τύπου» του Κώστα Πρετεντέρη που ανέβηκε την περίοδο 1978-79 στο θέατρο ΔΙΑΝΑ.
Απέφευγε να βλέπει τηλεόραση ή να διαβάζει εφημερίδες (εκτός απο τα αθλητικά) και απομονώθηκε μαζί με τη σύζυγό του Φιλιώ, στο σπίτι του στη Βάρκιζα όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Μάλιστα τα δημοσιεύματα της εποχής τον αποκαλούσαν ο «έγκλειστος της Βάρκιζας». Η τελευταία συνέντευξη της ζωής του, στον Δημήτρη Λυμπερόπουλο, δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες πριν πεθάνει, στις 5 Ιουνίου 1985, στο περιοδικό Εικόνες. Ο δημοσιογράφος βρέθηκε στο σπίτι του Κωνσταντάρα στη Βάρκιζα και καταγράφοντας την εμπειρία του σημείωνε ο ότι ο αγαπημένος πρωταγωνιστής δεν μιλούσε και επικοινωνούσε γράφοντας σημειώσεις σε ένα μπλοκάκι. με σημειώσεις σε ένα μπλοκάκι.
Οι ιδιοτροπίες
Γόης στα νεανικά του χρόνια και λεβεντάνθρωπος αργότερα, αλλά και γλεντζές και πλακατζής, ο Λάμπρος με τη λαμπρή πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο, υπήρξε γνωστός για τις προλήψεις και τις ιδιοτροπίες του στην καθημερινή του ζωή. Ο Κωνσταντάρας παρέμενε πιστός στις συνήθειές του σε βαθμός εμμονής. Περπάταγε στην ίδια πλευρά του πεζοδρομίου και αν τον ανάγκαζες να αλλάξει πεζόδρόμιο μπορεί να έτρωγες και καμία καρπαζιά, καθώς ήταν άνθρωπος που τσακωνόταν πολύ συχνά, όπως έχει αποκαλύψει ο γιος του, Δημήτρης Κωνσταντάρας. Επίσης, έτρωγε συνέχεια στο ίδιο μέρος, αγόραζε τα ρούχα του από το ίδιο κατάστημα και διέσχιζε το δρόμο πάντα από την ίδια πλευρά, έχει αναφέρει ο θεατρολόγος, Βασίλης Μαρτσάκης, σύμφωνα με το reader. Την εφημερίδα του ήθελε να τη διαβάζει πάντα ατσαλάκωτη, ενώ πάντα προτιμούσε να περνάει από τη λεωφόρο Συγγρού και ποτέ από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης.
O Κωνσταντάρας δεν οδηγούσε ποτέ ο ίδιος. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του που έμενε στη Βάρκιζα, είχε επιβάλει στον μόνιμο οδηγό ταξί που είχε να τον πηγαίνει πάντα από τα λιμανάκια της Βουλιαγμένης για να απολαμβάνει τη θάλασσα. Παροιμιώδης υπήρξε η περίεργη συνήθεια του πρωταγωνιστή να μετρά στο δρόμο με απίστευτη προσήλωση τα αυτοκίνητα μάρκας VW.
Ο τρελοπενηντάρης, ο μπλοφατζής, ο γλυκός κινηματογραφικός πατέρας της Αλίκης, ο αρχοντάνθρωπος, ο πρωταγωνιστής που έχει χαρίσει απλόχερα γέλιο και καρπαζιές και έχουν αγαπήσει γενιές και γενιές, άφησε πίσω του 191 θεατρικές παραστάσεις και 78 ταινίες του κλασικού ελληνικού κινηματοράφου. Από τις εκατοντάδες αξεπέραστες ατάκες του, θυμόμαστε πέντε που έχουν αφήσει εποχή.
Μια σπάνια φωτογραφία του Λάμπρου Κωνσταντάρα με την κατά 25 χρόνια μικρότερη σύζυγο του είδε το φως της δημοσιότητας!
Ο επιτυχημένος και γοητευτικό αείμνηστος ηθοποιός είχε τη του γυναικά, μέχρι που γνώρισε την Φιλιώ Κεκάτου, την δεύτερη σύζυγο του η οποία στάθηκε στο πλευρό του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ο Άρης Λουπάσης στο προφίλ του στο Instagram δημοσίευσε μια σπάνια φωτογραφία του Λάμπρου Κωνσταντάρα και της Φιλιώς και πέγραψε: «Μια από τις σπάνιες φωτο του αξέχαστου Λάμπρου Κωνσταντάρα με την δεύτερη και τελευταία σύζυγο της ζωής του Φιλιω Κεκατου.
Γνωρίστηκαν το 1961 όταν εκείνος ήταν σε ηλικία 48 ετών και εκείνη μόλις 23 και μετά από δέκα χρόνια σχέσης παντρεύτηκαν το 1971 όπου έζησαν μαζί αγαπημένοι και ερωτευμένοι μέχρι το τέλος του Λάμπρου το καλοκαίρι του 1985. Υπήρξε όχι μόνο ένας μεγάλος και σπουδαίος ηθοποιός αλλά και ένας από τους γοητευτικότερους άντρες της εποχής και μέγας γυναικοκατακτητης, ένας γνήσιος μπον βιβερ, στην σχέση του όμως με την Φιλιω όπως αναφέρεται έδειξε μεγάλη αφοσίωση και εκτίμηση στο πρόσωπο της.
Ήταν «το λιμάνι του» όπως δηλωνε ο ίδιος, η γυναίκα που ήταν δίπλα του στα χρόνια της μεγάλης «ανόδου» αλλά και στις δυσκολίες του, ο άνθρωπος που τον βοήθησε να ωριμάσει σαν προσωπικότητα και σαν καλλιτέχνης και το κυριότερο στάθηκε σαν «βράχος» στα τελευταία του χρόνια και στα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε».