Την στιγμή που η πυρκαγιά στην Αττική καίει ανεξέλεγκτα, κάνοντας στάχτη οικίες, επιχειρήσεις και χιλιάδες εκτάσεις δασικής έκτασης (πάνω από 100.000 αναφέρουν οι πρώτοι υπολογισμοί), ορισμένοι -ποιοι άραγε, μαντέψτε- βρήκαν το χρονικό σημείο και άρχισαν τις… συγκρίσεις με τον πύρινο εφιάλτη του 2009.
Τότε, 21/8/2009, είχαμε όντως μία μεγάλη φωτιά, που ξεκίνησε από το Γραμματικό και έσβησε στην σπηλιά του Νταβέλη. Τότε, χάσαμε πάνω από 200 χιλ στρέμματα δάσους, όμως κάηκε μόνο μία στάνη στον Μαραθώνα. Δεν χάσαμε λοιπόν ούτε ένα σπίτι, ούτε μία επιχείρηση, με τις ριπές του ανέμου και τότε να φτάνουν τοπικά τα 7-8 μποφόρ. Κάτι δεν πήγε σωστά μάλλον τώρα, πάλι. Η αδιανόητη προπαγάνδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη τολμά να φτάνει τούτη την ώρα σε σύγκριση με τη φωτιά του 2009.
Δεκαπέντε χρόνια μετά εξάλλου, μόνο πίσω ολοταχώς πήγαμε και οι ευθύνες δεν ξεπλένονται με ιστορικές αναδρομές και μάλιστα… συγκρίσεις μη συγκρίσιμες. Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο. Και ειδικά τώρα ειναι άκαιρες οι όποιες συγκρίσεις, μιας και προέχει να σταματήσει κάθε φλόγα, ώστε κατόπιν να έρθει και η ώρα του ταμείου και του απολογισμού για όλους!
Καθε χρονο και χειροτερα
Λύσεις υπάρχουν. Πχ, ΓΕΩΤΡΗΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ, με μεγάλους κρουνούς και “κανονακι” να εκτοξεύει το νερό σε απόσταση. Γεωτρήσεις σε βουνά και δάση, ώστε να σβήνει η πυρκαϊά εν τη γενέσει της.