Σε έκρηξη κοινωνικών ανισοτήτων οδηγεί τα επόμενα χρόνια η εκτίναξη των αξιών ακινήτων και η αγορά τους για ένα κομμάτι ψωμί από ξένα κεφάλαια

Μανώλης Κοττάκης

Η πρώτη φάση του αφελληνισμού εξελίχθηκε επί των ημερών της τρόικας: τα αεροδρόμια εκχωρήθηκαν σε Γερμανούς, τα λιμάνια, πλην του Πειραιώς, σε συμμάχους Αμερικανούς, τα τρένα στους Ιταλούς, η ενέργεια σε Αυστραλούς, οι οπτικές ίνες του ίντερνετ σε Βρετανούς, το νερό στους Γάλλους. Το τελευταίο αποσοβήθηκε ευτυχώς λόγω απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας. Μέχρι νεωτέρας.

Η δεύτερη φάση του αφελληνισμού εξελίσσεται και καθίσταται γενική συνείδηση τα τελευταία δύο χρόνια στα απλησίαστα για τους Έλληνες το καλοκαίρι νησιά του Αιγαίου. Οι τιμές της διαμονής σε μεσαία ξενοδοχεία, οι τιμές της εστίασης και οι τιμές των εισιτηρίων της ακτοπλοΐας (οι οποίες θα αυξηθούν κι άλλο τα επόμενα χρόνια λόγω της υποχρέωσης που επέβαλε η Ε.Ε. για επενδύσεις αντιρρυπαντικής τεχνολογίας στα πλοία) κατέστησαν απαγορευτική την επίσκεψή τους για τους Ελληνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ιστότοπου Ferryhoper, μέσω του οποίου γίνονται κρατήσεις ακτοπλοΐας, πρωταθλητές των προτιμήσεων των Ελλήνων για το φετινό καλοκαίρι αναδεικνύονται η Τήνος και η Αίγινα, ενώ άλλα νησιά, που στο παρελθόν κρατούσαν τα σκήπτρα της επισκεψιμότητας, είδαν ραγδαία πτώση στις τουριστικές εισπράξεις από Ελληνες.

Η τρίτη φάση του αφελληνισμού εξελίσσεται παράλληλα με τη διαμόρφωση αυτού του νέου τοπίου που φέρει τον γενικό τίτλο «Ελληνικά νησιά μόνο για ξένους, όχι για Ελληνες». Ή, αλλιώς, ξένος στον τόπο σου. Παραδίδονται σταδιακά και οι τοπικές οικονομίες των νησιών και άλλων περιοχών σε ξένους. Στη Χαλκιδική, όπως συνειδητοποιήσαμε από το επεισόδιο που έγινε με πυροβολισμούς σε γνωστό beach bar, δεκάδες τουριστικές επιχειρήσεις ελέγχονται πλέον από υπηκόους Βουλγαρίας. Στα νησιά του Αιγαίου οι μισές μαρίνες ελέγχονται αφανώς από Τούρκους. Στα νησιά του βορείου Αιγαίου όπου απελευθερώθηκε η βίζα από την πρώτη χρονιά της εφαρμογής του μέτρου, το οποίο είχε θετική εισπρακτική επίδραση στις τοπικές οικονομίες, παρατηρήθηκε το φαινόμενο διάφοροι κλάδοι της τοπικής οικονομίας, όπως οι επιχειρήσεις ενοικίασης αυτοκινήτων ή εστίασης, να περιέρχονται σταδιακά σε τουρκικά χέρια. Η τουρκική σημαία επίσης ανεμίζει σχεδόν σε όλα τα ξενοδοχεία των νησιών αυτών και, φυσικά, η χρήση της τουρκικής γλώσσας είναι καθολική. Πληρωνόμαστε πολύ ακριβά το σκοινί με το οποίο θα μας κρεμάσουν στο μέλλον.

Η εικόνα συμπληρώνεται από την πλήρη κυριαρχία των τουρκικών ραδιοφωνικών σταθμών σε όλη την μπάντα των FM στο Αιγαίο Πέλαγος, στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα, όπου οι αμανέδες σκεπάζουν την ελληνική παραδοσιακή μουσική των ολίγων τοπικών ελληνικών ραδιοφωνικών σταθμών που αντέχουν και επιζούν. Η αναλογία μεταξύ τουρκικών και ελληνικών ραδιοφωνικών σταθμών στην μπάντα είναι 10 προς 2. Οι γνωρίζοντες λένε ότι πλέον με την υιοθέτηση της βίζας και την «κατάργηση των συνόρων» με την Τουρκία αναπτύσσονται ραγδαία ο τουρισμός, το εμπόριο, αλλά και άλλες γνωστές παράνομες δραστηριότητες, όπως η διακίνηση ναρκωτικών. Η τελική φάση του αφελληνισμού θα εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με αναλύσεις ξένων τραπεζών, η Ελλάδα θα ανεβαίνει σταθερά τα επόμενα πέντε χρόνια στους κλάδους των εμπορεύσιμων αγαθών. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική αγορά ακινήτων και επιχειρήσεων σε παραθαλάσσιες περιοχές, είτε στην ηπειρωτική (ακόμα και σε «παρακατιανές» περιοχές της Αττικής) είτε στη νησιωτική Ελλάδα, θα γνωρίσει νέα άνθηση διότι αυτό που για τους Ελληνες θεωρείται ακριβό προς αγορά για τους ξένους θεωρείται φθηνό και σε τιμή ευκαιρίας. Με συνέπεια, η εκτίναξη των αξιών να οδηγήσει στην εκτίναξη και των τιμών ακόμα και σε στοιχειώδεις απολαύσεις της καθημερινότητας, όπως η επίσκεψη σε μία ελληνική ψαροταβέρνα ή η αγορά μιας τυρόπιτας σε φούρνο, που σε κάποιες περιοχές άγγιξε από φέτος τα 4 ευρώ. Οι αστακομακαρονάδες, που στη δεκαετία του 2000 ήταν σήμα κατατεθέν για το ανερχόμενο κοινωνικό στάτους των Νεοελλήνων, στο μέλλον, όπως διαγράφονται οι εξελίξεις, θα αναδειχθούν σε ταξικό σύνορο κοινωνικών ανισοτήτων! Αγαθά τα οποία ήταν δεδομένα και προσβάσιμα στους Ελληνες για δεκαετίες σε προσιτές τιμές στο μέλλον, εφόσον συνεχιστεί αυτή η τάση, θα είναι απλησίαστα. Θα είναι προσιτά σε ξένους με μεγάλη αγοραστική δύναμη και απλησίαστα στους Ελληνες, οι οποίοι θα περιμένουν το 2027 για να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός στα επίπεδα του 2007, στα 1.500 ευρώ. Και ως γνωστόν «ο πληθωρισμός σκοτώνει τα καθεστώτα». Ηδη αραβικά, ισραηλινά, βαλκανικά, ακόμα και τουρκικά κεφάλαια τοποθετούνται σταδιακά στην αγορά ακινήτων σε προνομιακές περιοχές και αλλάζουν το τοπίο. Σημειωτέον ότι η αδελφή μας Κύπρος ανησυχεί για την επέλαση ξένων συμφερόντων, ιδιαιτέρως ισραηλινών, που μετά τα Κατεχόμενα αγοράζουν σωρηδόν γη και στις ελεύθερες περιοχές, και ετοιμάζει αυστηρή νομοθεσία για τις μεταβιβάσεις ακινήτων. Ενώ εμείς ως καλοί Ευρωπαίοι ήραμε τους περιορισμούς για τις ίδιες μεταβιβάσεις στις παραμεθόριες περιοχές από την εποχή της διακυβέρνησης του κυρίου Σημίτη.

Οταν λοιπόν οι δημόσιες υποδομές έχουν εκχωρηθεί σε ξένους, οι τουριστικές επιχειρήσεις εκχωρούνται σε ξένους, οι τοπικές οικονομίες σταδιακά ελέγχονται από ξένους διάφορων εθνικοτήτων, περιλαμβανομένων και των Αλβανών μεταναστών, τότε ευλόγως τίθεται το ερώτημα: Ανήκει η Ελλάδα στους Ελληνες; Η απάντηση είναι πλέον όχι. Οι κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου που βιάστηκαν να πουλήσουν τα ακίνητά τους σε πολίτες άλλων εθνικοτήτων και βλέπουν σταδιακά τον τόπο τους να μεταμορφώνεται, να αλλάζει χέρια, χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν και να μην τους θυμίζει τίποτα από τη γενέθλια γη τους ήδη το έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους. Η Ελλάδα δεν ανήκει στους Ελληνες πλέον και πρέπει να δοθεί μεγάλη μάχη για την ανάκτησή της. Αλλά αυτό μεσοπρόθεσμα θα προκαλέσει τεράστια έκρηξη κοινωνικών ανισοτήτων μεταξύ αυτών που μπορούν στο μέλλον να ζήσουν σ’ αυτή τη χώρα κι εκείνων που δεν μπορούν, κι αυτό δεν είναι καλός οιωνός για το μέλλον του Ελληνισμού. Το μέλλον θα έχει πολλή εξάρτηση και πολλή αστάθεια. Γι’ αυτό ίσως και να ισχύει αυτό που μας έθεσε υπό τύπον μελαγχολικού ερωτήματος αναγνώστης της εφημερίδας μας: Υπήρξαμε άραγε ποτέ αληθινή χώρα στα 200 χρόνια του ελεύθερου βίου μας;