Έχει φτάσει πια στα όρια του ανέκδοτου αυτό που διαχειρίζονται καθημερινά, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα, όλα τα πρωτοκλασάτα κανάλια της Αθήνας! Τις εκλογές για νέο πρόεδρο στην παράταξη ΣΥΡΙΖΑ!
Tο παρουσιάζουν ως να πρόκειται περί δημοψηφίσματος για την πορεία της χώρας μας. Για το οικονομικό (διαφημιστικό διάλειμμα) φυσικά, αφού τέτοια προβολή δεν έχει επιδειχθεί ποτέ πριν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και έξω. Ακόμα και στην σήμερα προεκλογική εκστρατεία των δύο υποψηφίων στις ΗΠΑ τα εκεί μεγάλα κανάλια δεν τους αφιερώνουν τόσο πολύ χρόνο, όσο αφιέρωσαν τα εδώ για την προσωπική αντιπαράθεση της ιξ κυρίας με τον ιξ κύριο αφού δεν πρόκειται για ένα μόνο από τα κομματικά ζεύγη που αντιπαρατίθενται.
Όπως επίσης και για πολλά άλλα όπως ακόμα και για τις ημερομηνίες εκλογής της παράταξης προέδρου, αφού ο κάθε υποψήφιος, ακόμα και το κάθε μέλος, προβάλλει τις ατομικές/δικές του. Μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση επικρατεί, και ο κόσμος να απορεί για το τι τόσο το της προβολής ενδιαφέρον συμπεραίνοντας ότι δεν «παίζει» πλέον η ύπαρξη αρχηγού, αλλά η ύπαρξη αυτής ταύτης της Κουμουνδούρου. Το έδειξε «πρωί πρωί» η φράξια (δικός τους ο όρος) της Νέας Αριστεράς, οποία και οδεύει προς το αφανές, και ενώ οι παραμείναντες δεν συνετιστήκαν χωρίς ούτε καν να σκεφθούν το πως, εφ ´ όσον δεν μπορούν να συμφωνήσουν έστω και σε ένα θέμα, εκεί τό φτάσαν, μεταξύ τους,, τότε τι….. εξ´ ου και η δημοσκοπική κατάρρευση, με κερδισμένα τα όμορα ένθεν και ένθεν δύο συναφή αντίπαλα.
Άρα δεν είναι δυνατή κάθε άλλη πρόβλεψη πλην της πολυδιάσπασης με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται. Όμως υπάρχει ακόμα χρόνος για να «βουτώντας τη γλώσσα τους στο μυαλό τους» σοβαρά συσκεφθούν, για να αποφασίσουν αυτονόητα τα δέοντα. Θα το κάνουν;
Σιγά που θα το κάνουν. Εσωκομματικές διαφορές υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Μικρά και μεγάλα, αλλά όλα αυτά εξαφανίζονται με την ύπαρξη ενός ισχυρού ηγέτη, και δεν πρέπει να δειχτεί πως δεν διαθέτουν έναν τέτοιο. Ειδάλλως το χάος. Μια ματιά προς τα πίσω το επιβεβαιώνει. Θα κοιτάξουν; Αμφιβολίες πολλές.