Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη
Ο θάνατος του Κώστα Σημίτη (το «κύριος», όπως οφείλει να είναι γνωστό, παύει αυτόματα να χρησιμοποιείται για άτομα που έφυγαν από τη ζωή) πυροδότησε έντονες αντιδράσεις, αντιθέσεις, πικρόχολα σχόλια κ.λπ., χωρίζοντας για ακόμη μια φορά τον ελληνικό λαό σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.
Και ενώ η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων και προτιμήσεων είναι αναπόφευκτη, και θα πρόσθετα και υγιής, αυτό που είναι κατακριτέο, που περικλείει κινδύνους και που είναι σαφέστατα αντιδημοκρατικό είναι οι επιλογές των εκάστοτε αρμοδίων, οσάκις αποφασίζουν και ενεργούν, με προκλητικούς τρόπους, εναντίον της βούλησης των πολιτών.
Αυτό συνέβη, ανάμεσα και σε άλλα, με την υπογραφή της συνθήκης των Πρεσπών, με το πραξικόπημα της μετάλλαξης του ΟΧΙ σε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015, αλλά και στην πέραν ενός ανεκτού ορίου στήριξη της Ουκρανίας στον πόλεμο με τη Ρωσία.
Στην περίπτωση του αποθανόντος Κώστα Σημίτη, ομολογώ, ότι ουδέποτε, μέχρι σήμερα, υπήρξα μάρτυρας μιας τέτοιας αντίθεσης ανάμεσα, αφενός στην κατακραυγή εναντίον νεκρού, που κατηγορείται για όσα έπραξε ή δεν έπραξε εναντίον της χώρας και του λαού, εν ζωή, και αφετέρου μιας τέτοιας αποθέωσης με υπερβολικές δηλώσεις υπέρ, δημόσια κηδεία και τετραήμερο πένθος.
Η αποθέωση έχει ανατεθεί στα συστημικά ΜΜΕ ενώ η κατακραυγή έχει κυριολεκτικά μαυρίσει το διαδίκτυο, με τη μορφή σχολίων κάτω από ιστοσελίδες.
Πιστεύω ότι ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ θανάτου και ταφής είναι κακόγουστο και απρεπές να πυκνώνει με σωρεία κατηγοριών εναντίον του νεκρού. Οι κατηγορίες αυτές, σαφώς δεν διεκδικούν την αίγλη των όσων επιλέγουν να εξαγγείλουν υπέρ του νεκρού τα συστημικά ΜΜΕ. Ωστόσο, είναι και αυτά συνοδευτικά του Κώστα Σημίτη, προέρχονται και αυτά από ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού (δεν θα ρισκάρω να υπολογίσω ποσοστό, καθώς δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου, αποτέλεσμα σχετικής δημοσκόπησης), είναι και αυτά υπολογίσιμα στην τελική κρίση του είδους της προσφοράς, στην Ελλάδα, του Κώστα Σημίτη. Και, οπωσδήποτε, είναι αυτά που αμφισβητούν το ρητό «ο νεκρός δεδικαίωται».
Ο Κώστας Σημίτης δεν μπορεί, δυστυχώς, να εκφράσει την άποψή του, σχετικά με το αν τον ικανοποιεί αυτός ο απευκταίος διχασμός, ανάμεσα στην αγιοποίηση του από τα ΜΜΕ και στην κατακραυγή σημαντικού ποσοστού (όπως υποθέτω ότι είναι από τη σωρεία των σχολίων στο διαδίκτυο) των Ελλήνων, που με τόση οργή, τόσα άσχημα επίθετα κλπ. τον κατακεραυνώνει. Υποθέτω, ότι ο αποθανών θα προτιμούσε, λιγότερες υπερβολές στον αποχαιρετισμό του από τους ευεργετημενους από τον ίδιο, αλλά και λιγότερη κατακραυγή, εναντίον του.
Αναμφίβολα, αυτή η υπερβολή του τριήμερου πένθους και η κηδεία με δημόσια δαπάνη και τιμές πρωθυπουργού εν ενεργεία, ενθάρρυνε και την κατακραυγή εναντίον του.
Μας λείπει το μέτρο. Και αυθόρμητα πηγαίνω πίσω στην κηδεία του τ. Βασιλιά Κωνσταντίνου, που κηδεύτηκε ως απλός πολίτης. Κατάγομαι από βενιζελική οικογένεια, και ουδέποτε υπήρξα υπέρ της βασιλείας. Η βασιλεία, ωστόσο, καλώς ή κακώς, ήταν θεσμός από την έναρξη του νεοελληνικού κράτους. Και είναι δύσκολο, πιστεύω, να υποστηριχθεί σοβαρά ότι τα όποια κρίματα του Κωνσταντίνου, όπως και του Κώστα Σημίτη ζυγίστηκαν, και του πρώτου, κρίθηκαν βαρύτερα του δευτέρου.
Τα όποια κρίματα ουδέποτε ούτε ζυγίστηκαν , ούτε τους απασχόλησαν δίνοντας ιδιαίτερη σημασία για την χώρα και τον λαό της, οι έχοντες την δυνατότητα να αποφασίζουν και διατάσσουν, να αξιολογούν πρώτα πιθανόν για προσωπικό όφελος.
Αν τώρα κρίνουμε σε συνδυασμό με την παρούσα συγκυρία χρόνου, τα τόσα προβλήματα που ταλαιπωρούν τον κάθε απλό πολίτη, θαρρώ πως γίνεται ακόμη περισσότερο κατανοητό πως η κατακραυγή βγάζει κάτι περισσότερο πολύ βαθύτερο, αυτό που δεν θέλουν κάποιοι να ακούσουν.
Και που μπορεί μια κατηγορία βολεμένων να μην θέλει να αντιλαμβάνεται, αλλά πλειοψηφικά ως χώρα έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας.
Αντιθέτως οι όποιοι κωφεύουν ενδιαφέρονται μόνο για ίδιον όφελος, αδιαφορώντας πλήρως για το που βαδίζουμε, για το μέλλον μας.
Όσο για τον διαχωρισμό σε δυο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, ουδέποτε ο χορτασμένος ασχολήθηκε με τον πεινασμένο.
Αυτό που γεννάει ανασφάλεια παραμένει πόσο έχει βαρύνει η ζυγαριά αναλόγως πλευράς.
Ως μικρή χώρα με δεδομένη και την διαρκή παρακμή μας, ε δεν γίνεται να μην βλέπουμε τον ήλιο.
…..μια θαραλεα λαμπρη Ελληνιδα τολμα να πει αυτα που δεν τολμουν δημοσιοι ‘ανδρες’ της χωρας. Ποσο ορφανοι εχουμε μεινει….
Αλλα κ. Νεγρεποντη – Δελιβανη δεν εχουμε διχασμο του λαου. Η μεγαλη πλειοψηφια νοιωθει αποτροπιασμο για τα οσα συμβαινουν. Ειναι η σχολη των νεο-δοσιλογων που κανει ολο αυτο τον απρεπο σαματα για καποιον που πολεμησε την Ορθοδοξη Εκκλησια και αντιπαθησε χωρις περιστολη το Ελληνικο εθνος. Περι του διδασκαλου τους ο πονος, δυστυχως……
ΠΟΛΥΓΡΑΦΟΤΑΤΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΞΕΥΕΡΗ Η ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΑ ΕΥΛΟΓΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΒΑΛΤΟΥΣ ΤΕΩΣ ΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΙ ΚΗΔΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΜΕΣ ΑΡΧΗΓΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΑΠΑΝΗ ΚΛΠ… ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΑΣΧΕΤΟ Ο ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΗΣ…
Σε ποιες περιπτώσεις προβλέπεται κηδεία δημόσια δαπάνη
Ας δούμε σε ποιες περιπτώσεις προβλέπει ο νόμος την δημόσια δαπάνη καθώς και το ποσό που καλύπτει ανά περίσταση.
Οι περιπτώσεις που προβλέπεται δημόσια δαπάνη για κηδεία είναι οι εξής κατηγορίες:
ΣΥΜΦΩΝΑ λοιπόν με την ισχύουσα νομοθεσία ο Ν. 409/1976 όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 3065/2002 και ισχύει σήμερα αναφέρει:
«Άρθρο 1.
Ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών και ο κατά περίπτωση αρμόδιος Υπουργός δύνανται να αποφασίζουν την δημοσία δαπάνη κηδείαν αποβιούντων προσώπων εμπιπτόντων εις τινά των κάτωθι κατηγοριών:
Α. α) Πρωθυπουργού, Προέδρου της Βουλής, Υπουργών και Υφυπουργών Κοινοβουλευτικών Κυβερνήσεων.
β) Διατελεσάντων Πρωθυπουργών Κοινοβουλευτικών Κυβερνήσεων και Προέδρων της Βουλής.
Β. α) Διατελεσάντων Υπουργών και Υφυπουργών Κοινοβουλευτικών Κυβερνήσεων.
β) Εν ενεργεία ή διατελεσάντων Βουλευτών.
Γ. α) Ανωτάτων Πολιτικών, Στρατιωτικών και Δικαστικών Κρατικών Λειτουργών, εν ενεργεία, ή συνταξιούχων, προσενεγκόντων εξαιρετικάς υπηρεσίας προς το Κράτος.
β) Διακεκριμένων Ελλήνων των Γραμμάτων και Τεχνών, τιμησάντων δια των έργων των την Ελλάδα.
γ) Ημεδαπών ή αλλοδαπών, αποβιούντων εν Ελλάδι, προσενεγκόντων εξαιρετικάς υπηρεσίας εις την Ελλάδα.
Δ. α) Θυμάτων θεομηνίας ή συνταρακτικού ατυχήματος, συγκινήσαντος την κοινήν γνώμην».
Και αντίστοιχα τα ποσά:
Α΄ Κατηγορία: Μέχρι του ποσού των 3.000,00 €
Κατ’ εξαίρεση τα έξοδα Κηδείας των κηδευομένων δημοσία δαπάνη Προέδρων Δημοκρατίας, Πρωθυπουργών Κοινοβουλευτικών Κυβερνήσεων και Προέδρων Βουλής, καθώς και των ατόμων που κηδεύονται με τιμές Πρωθυπουργού, ορίζονται μέχρι του ποσού των πραγματικών εξόδων και πάντως όχι πάνω από 6.457,00 ΕΥΡΩ.
β. Β΄ Κατηγορία: Μέχρι του ποσού των 2.600,00 €
γ. Γ΄ Κατηγορία: Μέχρι του ποσού των 2.100,00 €
δ. Δ΄ Κατηγορία: Μέχρι του ποσού των 2.000,00 €
2. Για τα άτομα των πιο πάνω κατηγορών που πεθαίνουν στο εξωτερικό και μεταφέρονται στην Ελλάδα και αντίστροφα, χορηγείται πέρα από τα έξοδα της κηδείας της προηγουμένης παραγράφου και ποσό μέχρι 587,00 ΕΥΡΩ για την αντιμετώπιση εξόδων κατασκευής ειδικού φέρετρου, ταρίχευσης και μεταφοράς σωρού.
Τι σημαίνει τιμές αρχηγού κράτους ;
Όταν αποβιώνει ένας εν ενεργεία αλλά και πρώην αρχηγός κράτους, το Σύνταγμα ορίζει το πρωτόκολλο της νεκρώσιμης τελετής. Σκοπός είναι να τιμηθεί το πρόσωπο που διατέλεσε αρχηγός του κράτους και να του αποδοθούν τιμές.
Το τελετουργικό περιλαμβάνει 3ήμερο εθνικό πένθος. Με λαϊκό προσκύνημα στη σορό του εκλιπόντος, τιμές και αγήματα από 3 σώματα του Στρατού, κλειστές δημόσιες υπηρεσίες, μεσίστιες σημαίες και 21 κανονιοβολισμούς. Επίσης η δημόσια δαπάνη της τελετής είναι κάτι που περιλαμβάνεται στο πρωτόκολλο και έχει πολλές φορές δημιουργήσει πηγή αντιπαραθέσεων στην Ελλάδα.
Μετά το δημοψήφισμα του 1974 η χώρα μπήκε στην Γ’ Ελληνική Δημοκρατία. Από τότε μέχρι σήμερα πολλά είναι τα δημόσια πρόσωπα που έχουν κηδευτεί με τιμές αρχηγού κράτους.
Οι πιο πρόσφατες περιπτώσεις που το ελληνικό κράτος απέδωσε ανάλογες τιμές ήταν στις κηδείες των πρώην προέδρων της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη (Φεβρουάριος 2022) και Κωσταντίνου Στεφανόπουλου ( Δεκέμβρης του 2021)
Με βάση πάντα το Σύνταγμα, οι πρώην Πρωθυπουργοί και πρόεδροι των κομμάτων δε θεωρούνται αρχηγοί κράτους, καθώς αυτός ο τίτλος αποδίδεται στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο «κανόνας» του πρωτοκόλλου όμως έχει καταστρατηγηθεί ουκ ολίγες φορές και έχουν αποδοθεί ανάλογες τιμές στις κηδείες των πρώην Πρωθυπουργών Ανδρέα Παπανδρέου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Κωνσταντίνου Καραμανλή που είχε διατελέσει και πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ποιοι έχουν ταφεί με δημόσια δαπάνη
Δεν είναι όμως και λίγες οι φορές που οι Ελληνικές κυβερνήσεις έχουν τιμήσει πρόσωπα με τιμές αρχηγού χωρίς αυτά να έχουν υπάρξει στο αξίωμα. Η ιστορία έχει δείξει να συμβαίνει με επιφανείς προσωπικότητες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία, η κηδεία της Μελίνας Μερκούρη το 1994 αλλά και της προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά.
Δημοσία δαπάνη τιμητικά έγιναν οι κηδείες των Χαρίλαου Φλωράκη και Μάρκου Βαφειάδη, του ιερολοχίτη στρατηγού Κωνσταντίνου Κόρκα, της Κικής Δημουλά, του Βλάσση Μπονάτσου, του Μανώλη Γλέζου,
ΟΧΙ κυρία μου, η βασιλεία ΔΕΝ ήταν θεσμός από την έναρξη του Νεοελληνικού Κράτους. Δεν θα σβήσουμε τώρα ξαφνικά από τα βιβλία τη θητεία (και τη δολοφονία!) του Ιωάννη Καποδίστρια επειδή έτσι βολεύει κάποιους στην παραχάραξη της Ιστορίας. Η βασιλεία σε αυτή τη χώρα δεν ήταν ούτε νομοτελειακή, ούτε αναγκαία, ούτε πάντα ωφέλιμη. Εκείνοι που συσπειρώνονταν γύρω από τον απολυταρχισμό είχαν τους λόγους τους, και επόμενο ήταν να τον λιβανίζουν, όπως κάνουν σήμερα οι επίγονοι του εκλιπόντος. Δεν μπορώ να φανταστώ Βενιζελικό να αποδέχεται παθητικά τη βασιλεία ως θεσμό. Ακούς, Μητσοτάκη;