Γράφει ο Νίκος Νικολόπουλος
Μια εκκωφαντική παραδοχή αδυναμίας
Η επιλογή του Κωνσταντίνου Τασούλα για την Προεδρία της Δημοκρατίας αποτελεί, πέρα από κάθε αμφιβολία, μια ηχηρή ομολογία πολιτικής αδυναμίας από την πλευρά του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο πρωθυπουργός, υπακούοντας στο βέτο πολλών βουλευτών της Ν.Δ. που απέρριψαν την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, κατέληξε σε έναν Πρόεδρο που προέρχεται από το κυβερνών κόμμα.
Αυτή η κίνηση αναδεικνύει την αγωνία του να αποτρέψει πολιτικές αντιδράσεις και να κατευνάσει τη δυσαρέσκεια στη δεξιά πτέρυγα του κόμματός του.
Αυτή η κίνηση αναδεικνύει την αγωνία του να αποτρέψει πολιτικές αντιδράσεις και να κατευνάσει τη δυσαρέσκεια στη δεξιά πτέρυγα του κόμματός του.
Από τον «συμβολισμό ενότητας» στη «συμβολική ασφάλεια»
Ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως ορίζει το Σύνταγμα, είναι να εκφράζει την εθνική ενότητα.
Ωστόσο, η επιλογή Τασούλα δείχνει ότι για τον Κυριάκο Μητσοτάκη προτεραιότητα δεν είναι η ενότητα, αλλά η εξασφάλιση ενός «προέδρου ασφαλείας», ο οποίος δεν θα αμφισβητήσει τις κυβερνητικές επιλογές.
Ωστόσο, η επιλογή Τασούλα δείχνει ότι για τον Κυριάκο Μητσοτάκη προτεραιότητα δεν είναι η ενότητα, αλλά η εξασφάλιση ενός «προέδρου ασφαλείας», ο οποίος δεν θα αμφισβητήσει τις κυβερνητικές επιλογές.
Η προηγούμενη θητεία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου απέδειξε, σύμφωνα με πολλούς επικριτές, την ανεπάρκεια της πρωθυπουργικής κρίσης.
Οι διχαστικές και συχνά ανεπαρκείς επιλογές προσώπων φανερώνουν μια λογική που παραβλέπει την ανάγκη για θεσμική αξιοπιστία και κοινωνική αποδοχή.
Οι διχαστικές και συχνά ανεπαρκείς επιλογές προσώπων φανερώνουν μια λογική που παραβλέπει την ανάγκη για θεσμική αξιοπιστία και κοινωνική αποδοχή.
Ο Τασούλας: Ο «πιστός στρατιώτης» του Μαξίμου
Η θητεία του Κωνσταντίνου Τασούλα ως Πρόεδρος της Βουλής χαρακτηρίστηκε από την υπερβολική προσαρμογή στις εντολές του Μαξίμου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντί να επιλέξει ένα υπερκομματικό πρόσωπο με ισχυρή προσωπικότητα και μεγάλη κοινωνική απήχηση, προτίμησε έναν στενό πολιτικό του σύμμαχο, απορρίπτοντας ακόμα και ονόματα όπως του Ευάγγελου Βενιζέλου, που ενείχαν τον «κίνδυνο» διαφωνιών.
Αυτή η στρατηγική επιλογή δείχνει πως ο πρωθυπουργός παραμένει προσκολλημένος σε ένα μονοκομματικό δόγμα, παραβλέποντας τη σημασία της ευρύτερης συναίνεσης.
Το «άδειασμα» της Σακελλαροπούλου
Η εγκατάλειψη της Κατερίνας Σακελλαροπούλου ήταν εντυπωσιακά ψυχρή. Ούτε καν μια συμβολική αναγνώριση της θητείας της δεν επιχειρήθηκε, επιβεβαιώνοντας τη νοοτροπία του Κυριάκου Μητσοτάκη: οι πολιτικές επιλογές του δεν υπηρετούν αρχές ή αξίες, αλλά κινούνται με μοναδικό κριτήριο τη συγκυριακή εξυπηρέτηση προσωπικών και κομματικών συμφερόντων.
Από τη Σακελλαροπούλου μέχρι τους «ανακυκλωμένους» υπουργούς του Σημίτη, ο πρωθυπουργός δείχνει πως τα πρόσωπα για εκείνον είναι απλώς εργαλεία. Όταν πάψουν να εξυπηρετούν τον σκοπό τους, αποσύρονται χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πολιτική ανασφάλεια και εσωκομματική απειλή
Η στρατηγική αυτή επιλογή αποκαλύπτει ότι η πραγματική απειλή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν προέρχεται από την Κεντροαριστερά, αλλά από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τη σταθερή άνοδο κομμάτων που κινούνται δεξιότερα της Ν.Δ., και αυτό φαίνεται να υποχρεώνει τον πρωθυπουργό να δίνει διαπιστευτήρια στη δεξιά πτέρυγα.
Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τη σταθερή άνοδο κομμάτων που κινούνται δεξιότερα της Ν.Δ., και αυτό φαίνεται να υποχρεώνει τον πρωθυπουργό να δίνει διαπιστευτήρια στη δεξιά πτέρυγα.
Η συνταγματική αλλαγή που επιτρέπει την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας με απλή πλειοψηφία αποτέλεσε κρίσιμο εργαλείο για τη στρατηγική αυτή.
Χωρίς να χρειάζεται να διαπραγματευτεί ή να επιδιώξει συναίνεση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξασφαλίζει τη «σιγουριά» του Κωνσταντίνου Τασούλα.
Χωρίς να χρειάζεται να διαπραγματευτεί ή να επιδιώξει συναίνεση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξασφαλίζει τη «σιγουριά» του Κωνσταντίνου Τασούλα.
Από την ενότητα στη θεσμική αποδόμηση
Η μονοκομματική αυτή προσέγγιση θέτει σε κίνδυνο την ίδια τη φύση του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας. Από σύμβολο εθνικής ενότητας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε απλό θεσμικό εργαλείο που υπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες.
Η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται να μην αναζητά τον «Πρώτο των Ελλήνων» αλλά έναν ακόμα αξιωματούχο που θα εξυπηρετήσει τα βραχυπρόθεσμα πολιτικά συμφέροντα του πρωθυπουργού.
Ένας θλιβερός επίλογος
Όπως έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης:
«Πολύ δε θέλει ο κόσμος.
Ένα κάτι Ελάχιστο.
Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα.»
Ένα κάτι Ελάχιστο.
Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα.»
Σήμερα, η πολιτική ζωή της χώρας μοιάζει να βρίσκεται σε μια τέτοια «στραβοτιμονιά».
Ο πρωθυπουργός, αντί να επιδιώκει τη μεγαλοσύνη, παραμένει εγκλωβισμένος σε μικροπολιτικές στρατηγικές, οδηγώντας τους θεσμούς σε μια διαρκή απαξίωση.
Ο πρωθυπουργός, αντί να επιδιώκει τη μεγαλοσύνη, παραμένει εγκλωβισμένος σε μικροπολιτικές στρατηγικές, οδηγώντας τους θεσμούς σε μια διαρκή απαξίωση.
Η Ελλάδα χρειάζεται πρόσωπα που θα αναδείξουν τις αξίες, την ενότητα και την πολιτική υπευθυνότητα.
Χρειάζεται ηγέτες που θα επιδιώξουν το καλύτερο, όχι το βολικότερο.
Όσο αυτή η στραβοτιμονιά συνεχίζεται, τόσο πιο μακριά θα βρισκόμαστε από την πολιτική ανάταση που απαιτεί ο λαός.
Χρειάζεται ηγέτες που θα επιδιώξουν το καλύτερο, όχι το βολικότερο.
Όσο αυτή η στραβοτιμονιά συνεχίζεται, τόσο πιο μακριά θα βρισκόμαστε από την πολιτική ανάταση που απαιτεί ο λαός.
Η σωστη κινηση για την χωρα επρεπε να ειναι ΠτΔ , Παυλοπουλος .Αλλα δεν τους συμφερη , διοτι θα τους παρει την δοξα , και ο Προκοπης αντιδρα , οταν εχει θεμα η χωρα . Ενας απο τους λιγους πολιτικους μας , που εχει πακγοσμιο κυρος . Και το καλο ειναι που δεν λεει ναι σε οτι του πουνε . Να κανετε ενα γκαλοπ αναμεσα Παυλοπουλο και Τασουλα αποτελεσμα 10 -1