Ο Σεργκέι Ναρίσκιν είναι διευθυντής της Ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών
Ο αρχηγός κατασκοπείας του Πούτιν μιλάει για τη «διάσπαση» της Ουκρανίας και τη διαίρεση της μεταξύ Ρουμανίας, Πολωνίας και Ουγγαρίας
Ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών, Σεργκέι Ναρίσκιν, υπενθύμισε ότι η Ουκρανία σχηματίστηκε de facto κατά τη σοβιετική περίοδο«από τα εδάφη αρκετών γειτονικών κρατών», γράφει η ρουμανική digi24 επικαλούμενη ρωσικές πηγές.
Ως αποτέλεσμα, ο Ναρίσκιν καλεί την Πολωνία, την Ουγγαρία ή τη Ρουμανία να καταλάβουν εδαφικά κομμάτια αυτού του κράτους που θεωρεί ότι βρίσκονται σε διαδικασία διάλυσης.
Οι συζητήσεις για τα εδάφη της Ουκρανίας εν μέσω κρίσεων σχετικά με την «επικείμενη αποσύνθεσή» της απαιτούν σωστή ιστορική ανάλυση.
Η Πολωνία δεν «κοιτάζει αδικαιολόγητα» το Λβιβ, τόνισε ο Σεργκέι Ναρίσκιν, πρόεδρος της Ρωσικής Ιστορικής Εταιρείας (RHS) και διευθυντής της Ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR), στη στρογγυλή τράπεζα «Από το Χάρκοβο στο Ουζγκόροντ: η ιστορία των εδαφικών συγκρούσεων και των συμβιβασμών».
Ο Ναρίσκιν υποστηρίζει ότι η Ουκρανία σχηματίστηκε de facto μόνο κατά τη σοβιετική περίοδο «από τα εδάφη πολλών γειτονικών κρατών που συνδέονται με την ιστορική ρωσική εδαφική βάση» και στο πλαίσιο της τρέχουσας κατάστασης «παντού, ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη, έχουν εκφραστεί κρίσεις σύμφωνα με τις οποίες, λόγω της επικείμενης διάλυσης της Ουκρανίας, τα εδάφη της θα δοθούν σε γειτονικές χώρες».
Ρουμανικό ενδιαφέρον
Ο Ναρίσκιν μιλά για το ενδιαφέρον που θα έπρεπε να έχει η Ρουμανία για την παρούσα κατάσταση.
«Εν τω μεταξύ, μέρος της επικράτειας της Βεσσαραβίας και της Βόρειας Μπουκοβίνα, που παραχωρήθηκε στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία μετά το 1940, συνεχίζει να ενδιαφέρει τη Ρουμανία», συνέχισε ο Ναρίσκιν, υπενθυμίζοντας ότι, το 1991, το ρουμανικό κοινοβούλιο «εξέδωσε μια δήλωση για την ακυρότητα των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος της Βόρειας, καθώς και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας σχέση με την κομητεία στη νότια Βεσσαραβία».
Το ενδιαφέρον της Βουδαπέστης «Για παράδειγμα, από πού ήρθαν οι Ούγγροι στο Μουκάτσεβο; «Δεν τους έφερε εκεί ο Στάλιν», είπε ο Ναρίσκιν.
– Η Υπερκαρπάθια αποτελεί μέρος του ουγγρικού βασιλείου από τον 11ο αιώνα. Μόνο μετά την ήττα της Αυστροουγγαρίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτή η περιοχή έγινε για λίγο μέρος της Τσεχοσλοβακίας και το 1945, μετά από διαπραγματεύσεις με την τσεχοσλοβακική κυβέρνηση, έγινε μέρος της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας.
«Η σοβιετική ηγεσία δεν έφερε τον ουγγρικό πληθυσμό εκεί, αλλά προσάρτησε το έδαφος μαζί με τους ανθρώπους που κατοικούσαν σε αυτά τα εδάφη», τόνισε ο πρόεδρος της Ρωσικής Ιστορικής Εταιρείας.
Υπενθύμισε ότι, λίγες ημέρες πριν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, διεξήχθη δημοψήφισμα στην περιοχή της Υπερκαρπάθιας για να δοθεί στην περιοχή το καθεστώς μιας αυτόνομης περιοχής.
«Η αντίστοιχη πρόταση υποστηρίχθηκε από σχεδόν το 80 τοις εκατό των ψηφοφόρων». Ωστόσο, το Κίεβο προτίμησε να μην λάβει υπόψη του τα αποτελέσματα της λαϊκής βούλησης», είπε ο Ναρίσκιν.
Το ενδιαφέρον της Πολωνίας
Ο Ναρίσκιν τόνισε ότι η Πολωνία, η οποία ονομάστηκε η «ύαινα της Ευρώπης» στα μέσα του περασμένου αιώνα, «διεκδικούσε πάντα το λεγόμενο ανατολικό Κρέσι της με τη μεγαλύτερη συνέπεια».
«Τώρα η Πολωνία κοιτάζει το Λβιβ και όχι χωρίς λόγο», είπε. «Η πρώην πόλη του Lemberg είναι ακόμα διάσημη για τα όμορφα δείγματα της πολωνικής αρχιτεκτονικής. Η Γαλικία και το Βολίν έγιναν μέρος της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας το 1939, ως αποτέλεσμα της εκστρατείας του Πολωνικού Κόκκινου Στρατού.
Πριν από αυτό, η εθνικιστική ηγεσία της Πολωνίας ανέπτυξε αυτές τις περιοχές με ιδιαίτερο ζήλο: δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχοι πολωνοί στρατιωτικοί εγκαταστάθηκαν εκεί και έλαβαν τεράστιες εκτάσεις γης. Αυτό εξηγεί, ειδικότερα, τη σφοδρή αποστροφή προς τους Πολωνούς από την πλευρά των Ουκρανών εθνικιστών τότε και τώρα».
«Έτσι, η ιστορία του σχηματισμού συνόρων στην Ανατολική Ευρώπη αφήνει ένα ευρύ χώρο για επαγγελματικές επιστημονικές συζητήσεις, τα συμπεράσματα των οποίων μπορούν να αναζητηθούν στη μετέπειτα ανάπτυξη διεθνών νομικών λύσεων», κατέληξε ο Ναρίσκιν, σύμφωνα με το ρουμανικό δημοσίευμα.
—