ΤΟ ΔΟΓΜΑ «Ανήκομεν εις την Δύσιν» δεν είναι αφηρημένο. Βασίζεται σε τρεις τουλάχιστον άξονες:
– Στον συγχρονισμό του βηματισμού της εξωτερικής πολιτικής της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης με τις σύμμαχες χώρες που μας ενώνουν ιστορικοί δεσμοί υπό τον απαράβατο όρο ότι υπηρετείται το εθνικό συμφέρον.
– Στην εφαρμογή των κανόνων της δυτικής δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, η οποία βασίζεται στον νόμο της προσφοράς της ζήτησης.
– Στις συνταγματικώς κατοχυρωμένες ελευθερίες της εκφράσεως αλλά και της προηγούμενης ακροάσεως.
– Στην περίπτωση του διαγωνισμού για την σύμβαση παραχωρήσεως του Λιμένος Βόλου, η οποία συνδέεται εμμέσως με τις μελλοντικές εξελίξεις στον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης, και οι τρεις αυτές αρχές καταπατήθηκαν βάναυσα. Αίφνης η διοίκηση του υπερ-Ταμείου, ο επί κεφαλής της οποίας Γρηγόρης Δημητριάδης αποχωρεί, ακύρωσε την ιδιωτικοποίηση του Λιμένος Βόλου που θα απέφερε στα δημόσια ταμεία 51 εκατομμύρια ευρώ επικαλούμενη γενικώς και αορίστως «εθνικούς λόγους». Αυτή η υπογραφή του κατά νόμον υπεύθυνου Γρηγόρη Δημητριάδη ήταν η τελευταία προ της αφυπηρετήσεώς του και, δεδομένου ότι συνεπεία αυτής είναι η διαφυγή κερδών για το ελληνικό δημόσιο, θα τον ακολουθήσει για καιρό. Ο διαγωνισμός ήταν διάφανος. Η εταιρεία που είναι επιρροής συμφερόντων του επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη κατέθεσε κλειστή προσφορά ύψους 51 εκατομμυρίων ευρώ και αναδείχθηκε σε πλειοδότη έναντι 26 εκατομμυρίων ευρώ της εταιρείας Goldair. Αλλά το υπερ-Ταμείο με μία μόνο υπογραφή του Προέδρου του κατήργησε και τις τρεις βασικές αρχές του δόγματος «Ανήκομεν εις την Δύσιν» που μας διαφοροποιεί από τα αυταρχικά καθεστώτα του τρίτου κόσμου.
Η πρώτη είναι η ωμή παραβίαση του κράτους δικαίου. Η πλειοδότρια εταιρεία ενημερώθηκε για την ακύρωση του διαγωνισμού από τα Μέσα Ενημερώσεως. Σκεφθείτε τι μήνυμα έστειλε η κυβέρνησις για την ασφάλεια δικαίου που επικρατεί στις ιδιωτικοποιήσεις στην πατρίδα μας στην διεθνή επενδυτική κοινότητα. Γιατί να πάρει απόφαση ένας ξένος επενδυτής να τοποθετήσει τα χρήματά του στην Ελλάδα αν το κράτος με μια υπογραφή απεμπολεί τις δεσμεύσεις του;
Η δεύτερη είναι η παραβίασις του ελεύθερου ανταγωνισμού με κοινωνικό όφελος. Το Λιμάνι του Βόλου έχει σήμερα μόλις και μετά βίας κύκλο εργασιών ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ. Ο διαγωνισμός είχε κατακυρωθεί και όλες οι προσφυγές κατά του πλειοδότη είχαν απορριφθεί. Η ανάπτυξίς του θα το εκτόξευε με προφανή οφέλη για την τοπική οικονομία της Θεσσαλίας και την εθνική οικονομία γενικώτερα. Υποτίθεται ότι μέσω του υπερ-Ταμείου στο οποίο παραχωρήθηκε η δημόσια περιουσία επιδιώκεται ο εθνικός στόχος της αποπληρωμής του χρέους. Υπάρχει σοβαρότερος και σπουδαιότερος «εθνικός λόγος» από αυτόν;
Η τρίτη αρχή είναι η ένταξις της παραχωρήσεως αυτής στον γενικώτερο γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας. Ίσως σε κάποιους διέφυγε η λεπτομέρεια πως ο κόσμος μετά τις αμερικανικές εκλογές αλλάζει, οι παλαιές ισορροπίες του τεχνητού ψυχρού πολέμου της τριετίας 2022-2025 διαλύθηκαν, η διεθνής κοινότητα αποκαθιστά με μεγάλες ταχύτητες τις μεταξύ τους σχέσεις εμπιστοσύνης. Αν στο μυαλό κάποιων γραφειοκρατών φώλιασε ο φόβος ότι η παραχώρηση αυτή συνδέεται με άλλα κίνητρα και άλλες γεωπολιτικές προτεραιότητες, καλό είναι να μελετήσουν ορισμένοι την πρόσφατη ομιλία του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζαίυ Ντι Βανς στην Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Όπου επετέθη σε δυτικούς αξιωματούχους που ακυρώνουν διαδικασίες σε χώρες του δυτικού κόσμου. Θα αισθανθούν ανεπανόρθωτα εκτεθειμένοι. Βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με την διεθνή ατμόσφαιρα. Η ταχύτης με την οποία ακυρώθηκε ο διαγωνισμός δείχνει, χωρίς να είναι βέβαιον, ότι κάποιοι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό σπεύδουν να εξοφλήσουν γραμμάτια πριν ανατραπεί πλήρως η σκακιέρα τους. Όσο προλαβαίνουν.
Η αρνητική αυτή εξέλιξις με το Λιμάνι του Βόλου συνδέεται εμμέσως με τις εξελίξεις στο μετοχικό κεφάλαιο του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης. Εκεί όπου μάλλον με το ίδιο σκεπτικό, δυνάμεις από την Εσπερία (Γαλλία, Ελβετία) σε συνεργασία με δυνάμεις από την Τουρκία (εταιρεία που φέρεται ότι ανήκει σε υιό πρώην πρωθυπουργού της γείτονος) και με την επικοινωνιακή στήριξη γνωστών ελληνικών δυνάμεων επιδιώκουν να περάσει ο έλεγχος του Λιμένος Θεσσαλονίκης σε ένα νέο σχήμα και να μείνει εκτός η εταιρεία συμφερόντων του επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη.
Η κατηγορία που του αποδίδεται είναι ότι είναι «Ρώσσος». Αλλά «Ρώσσοι» τελικά απεδείχθησαν ότι είναι οι επιχειρηματίες εκείνοι που έκαναν μέσα στον πόλεμο λαθρεμπόριο ρωσσικού πετρελαίου το οποίο σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα βαπτιζόταν ελληνικό σε διεθνή ύδατα του Αιγαίου. «Ρώσσοι» είναι οι μυστικοί κερδοσκόποι. Ο επιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης απασχολεί αυτή την στιγμή στις επιχειρήσεις του στην Ελλάδα 4.000 εργαζομένους με ο,τι αυτό σημαίνει και για το ασφαλιστικό μας σύστημα. Έσωσε την καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ από βεβαία πώληση σε τουρκικά συμφέροντα προ δεκαετίας. Έσωσε το ιστορικό «Μακεδονία Παλλάς» από συμφέροντα που δεν έχουν τον παραμικρό δεσμό με την Ελλάδα. Έσωσε την «Σουρωτή» από εξαγορά από μεγάλη πολυεθνική και την διατήρησε ελληνική. «Ρώσσος» αυτός ο ατόφιος Έλληνας από τον Πόντο λοιπόν; «Ρώσσος» αυτός που για να κάνει τις επενδύσεις αυτές δεν χρηματοδοτήθηκε με ούτε ένα ευρώ από το ελληνικό δημόσιο;
Περίεργο να ακούγεται αυτό! Ειδικώς από κάποιους που παρακάλεσαν στην περυσινή προεκλογική περίοδο για μια φωτογραφία με τον προπονητή των πρωταθλητών Λουτσέσκου σε «τυχαία» συνάντηση στον πεζόδρομο της οδού Καλαποθάκη; «Ρώσσος» όταν κάποιοι έχουν διαρκή παρουσία στον τηλεοπτικό σταθμό συμφερόντων του, ο οποίος ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε ως μέσον πίεσης για εξασφάλιση συμβολαίων όπως πράττουν ενδεχομένως άλλοι; Η απάντηση είναι αυτονόητος. Κάποιος που έχει επενδύσει στον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης και η παρουσία του είναι ασπίδα για να μην περάσει ο έλεγχός του βελούδινα σε εταιρεία τουρκικών συμφερόντων, δεν είναι απλώς Έλληνας. Είναι μεγάλος Έλληνας. Και όποιοι επιχειρούν παρασκηνιακώς την παράδοση του ΟΛΘ σε τουρκικά χέρια είναι Μικροί. Μικροί και Μοιραίοι.
ΕΛΙΑΜΕΠ ΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ;;!!