Η 3η Μαρτίου είναι η εθνική γιορτή της Βουλγαρίας και τιμάται ως Ημέρα Απελευθέρωσης της Βουλγαρίας.
Σύμφωνα με σημερινό βουλγαρικό δημοσίευμα:
Στις 3 Μαρτίου 1878, στην πόλη Άγιος Στέφανος, σημερινό Yesilköy, προάστιο της Κωνσταντινούπολης, υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Τερμάτισε τον Ρωσοτουρκικό Απελευθερωτικό Πόλεμο /1877-1878/ και επανίδρυσε το βουλγαρικό κράτος μετά από σχεδόν 500 χρόνια Οθωμανικής κυριαρχίας.
Αιτία του Ρωσοτουρκικού πολέμου ήταν η βάναυση καταστολή της Απριλιανής Εξέγερσης του 1876, η οποία προκάλεσε τεράστια απήχηση στην Ευρώπη.
Πλήθος επιφανών ευρωπαίων δημοσίων και πολιτικών προσώπων, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τα ονόματα των Γουίλιαμ Γκλάντστοουν και Βίκτορ Ουγκώ, ύψωσαν τις φωνές τους υπέρ των καταπιεσμένων Βουλγάρων. Ο πόλεμος έγινε αναπόφευκτος μετά την αποτυχία της Συνδιάσκεψης της Κωνσταντινούπολης και την άρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να μεταρρυθμίσει και να σεβαστεί τα δικαιώματα των χριστιανών υπηκόων της. Τελειώνει με τη νίκη των συμμετεχόντων στον αντιοθωμανικό συνασπισμό, με επικεφαλής τη Ρωσία.
Η Ειρήνη του Αγίου Στεφάνου υπογράφηκε στις 3 Μαρτίου (19 Φεβρουαρίου, με το παλιό ημερολόγιο).
Αυτή η ημερομηνία δεν επιλέχθηκε τυχαία. Συμπίπτει με τη στέψη του Αλέξανδρου Β’ το 1855 και την απελευθέρωση των δουλοπάροικων στη Ρωσία το 1861, για την οποία ο Ρώσος αυτοκράτορας έλαβε το προσωνύμιο ‘Ο Απελευθερωτής’. Η σύμβαση είναι προκαταρκτική – δηλ. με την επιφύλαξη της έγκρισης των άλλων μεγάλων δυνάμεων.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η απελευθερωμένη Βουλγαρία είναι ένα αυτόνομο, υποτελές (φορολογικό), υποτελές πριγκιπάτο με τη δική της λαϊκή κυβέρνηση και στρατό.
Площта му е над 170 000 кв. км. Пълномощници от руска страна са граф Игнатиев и А. И. Нелидов, а от турска страна – Савфет паша и Садулах бей. Чл. 6 -11 се отнасят до България, която е създадена като автономно трибутарно княжество с християнско правителство и своя войска. Границите на княжеството обхващат Северна България(без Северна Добруджа),
Η έκτασή του ξεπερνά τα 170.000 τ.μ. χλμ. Οι Ρώσοι εκπρόσωποι ήταν ο κόμης Ιγκνάτιεφ και ο A. Ι. Νελίντοφ, και από την τουρκική πλευρά – Σαβφέτ Πασάς και Σαντουλάχ Μπέι.
Σύμφωνα με τα άρθρα 6 ως 11, ιδρύεται η Βουλγαρία ως αυτόνομο υποτελές πριγκιπάτο με χριστιανική κυβέρνηση και δικό της στρατό.
Τα σύνορα του πριγκιπάτου περιλάμβαναν τη Βόρεια Βουλγαρία (εκτός από τη Βόρεια Δοβρουτζά), τη Θράκη (εκτός της Γιούμρι και της Αδριανούπολης) και τη Μακεδονία (εξαιρουμένης της περιοχής της Θεσσαλονίκης και της χερσονήσου της Χαλκιδικής).
Το άρθρο 7 της σύμβασης ρυθμίζει την οργάνωση και τη διαχείριση. Το κράτος διοικείται από έναν πρίγκιπα που εκλέγεται από τον πληθυσμό με την έγκριση των Μεγάλων Δυνάμεων και της Υψηλής Πύλης.
Το Κοινοβούλιο έπρεπε να συντάξει ένα Οργανικό Καταστατικό (Σύνταγμα). Προβλέπεται επίσης η προσωρινή ρωσική διακυβέρνηση για περίοδο δύο ετών, η οποία θα ασκείται από ειδικό αυτοκρατορικό επίτροπο. Το άρθρο 8 προβλέπει ειδικό φόρο που καταβάλλεται στην Υψηλή Πύλη.
Με τη Συνθήκη Ειρήνης του Αγίου Στεφάνου, η Βουλγαρία επανεμφανίστηκε στον χάρτη της Ευρώπης. Ο πληθυσμός της είναι 4.800.000 άνθρωποι.
Η Συνθήκη Ειρήνης του Αγίου Στεφάνου αφενός λύνει το πρόβλημα της νομιμότητας του βουλγαρικού κρατισμού και αφετέρου αποτελεί πειστική απόδειξη της βουλγαρικής εδαφικής παρουσίας στη Βαλκανική Χερσόνησο.
Η Βουλγαρία του Αγίου Στεφάνου, με μικρές εξαιρέσεις, επικαλύπτει τον χάρτη της Εξαρχίας του 1870, με τον οποίο ο Σουλτάνος νομιμοποίησε την ορθόδοξη πνευματικότητα του βουλγαρικού πληθυσμού.
Ένα από τα σημαντικά αποτελέσματα της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου είναι ότι δημιούργησε ένα ιδανικό που αποτέλεσε τη βάση τόσο των μεγάλων επιτυχιών όσο και των εθνικών καταστροφών του βουλγαρικού κρατισμού μετά το 1878.
Η Αγγλία και η Αυστροουγγαρία δηλώνουν εναντίον της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου.
Με πρωτοβουλία τους, αναθεωρήθηκε και αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη του Βερολίνου τον Ιούλιο του 1878.
Δυνάμει των ρητρών της, η Βουλγαρία χωρίστηκε σε πέντε μέρη – η Βόρεια Βουλγαρία και το Σαντζάκ της Σόφιας σχημάτισαν το υποτελές Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, το οποίο πλήρωνε ετήσιο φόρο στον Τούρκο Σουλτάνο, είχε τη δική της πολιτοφυλακή και διοικούνταν από έναν πρίγκιπα εκλεγμένο από τον λαό, αλλά με τη συγκατάθεση των Μεγάλων Δυνάμεων και του Σουλτάνου.
Τα εδάφη μεταξύ των Βαλκανικών Ορέων και των Ορέων της Ροδόπης χωρίστηκαν σε μια ξεχωριστή αυτόνομη περιοχή που ονομάζεται Ανατολική Ρωμυλία, που διοικείται από έναν γενικό κυβερνήτη που διορίστηκε από την Υψηλή Πύλη.
Η Μακεδονία και η Αδριανούπολη παρέμειναν εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό την άμεση κυριαρχία του Σουλτάνου. Οι πόλεις Πιρότ και Βράνια παραχωρήθηκαν στη Σερβία και η Ρουμανία έλαβε τη Βόρεια Δοβρουτσά.
Από το 1888, η 3η Μαρτίου εορτάζεται ως Ημέρα Απελευθέρωσης της Βουλγαρίας από την Οθωμανική κυριαρχία.
Η ημέρα γιορτάστηκε μια φορά ως επίσημη αργία το 1978 με αφορμή τα 100 χρόνια από την Απελευθέρωση.
Δέκα χρόνια αργότερα έγινε επίσημη αργία και με απόφαση της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της 5ης Μαρτίου 1990, η ημερομηνία κηρύχθηκε Εθνική Εορτή.
Bgnes, Cross,
—
Η Ρωσία τους ελευθέρωσε τους Βουλγαρους αλλά οι νέο Βούλγαροι σήμερα είναι εναντίον της και υπέρ των Άγγλων,Γάλλων και Γερμανών. Η αχαριστία σε όλο τις το μεγαλείο.
H συνθήκη που έδινε όλη την Μακεδονία σχεδόν στους Βούλγαρους . Δώρο της Ρωσίας στην Βουλγαρία ώστε να έχει έξοδο στο Αιγαίο . Κατά τα άλλα εμείς εδώ στην Ελλάδα ακόμα πιστεύουμε ότι το ξανθό γένος θα μας σώσει. Δεν διδασκόμαστε από την ιστορία σε τίποτα
Στον πόλεμο κερδίζουν μόνο αυτοί που κάνουν πόλεμο και κερδίζουν. Όποιος δεν συμμετέχει δεν κερδίζει τίποτα. Τα εδάφη άνηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. (Επιπλέον κρίνεις βάση της μετέπειτα κατάστασης, που τώρα όλοι θεωρούμε δεδομένη). Από την άλλη εμείς όποτε κερδίσαμε, στην ουσία δεν κερδίσαμε τίποτα από τους αγαπητούς συμμάχους. (Βλέπεις πολύ επιφανειακά και μόνο ένα γεγονός). Γενικώς η φαντασία σου καλπάζει.