Η αρχή του τέλους της Μεταπολίτευσης
(Ι΄ Κοινωνική Επιστολή)
Γιώργος Τασούδης
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι, μεταξύ των οποίων και κάποιοι υπεράνω πάσης υποψίας, κάποιοι ανδρωμένοι στα μαζικά κινήματα και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, οι οποίοι, σαγηνευμένοι από την αν μη τι άλλο επιτηδευμένη ορμή του Κ. Μητσοτάκη και της κουστωδίας του με τα βαριά βιογραφικά, έσπευσαν να δηλώσουν πως η πολιτική Μητσοτάκη σημαίνει το τέλος του παρασιτισμού και της Μεταπολίτευσης.
Προσωπικά, σε κείμενό μου με αφορμή τις καταστροφικές πυρκαγιές στον Έβρο, τον Αύγουστο του 2023, ήτοι έξι μήνες μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στην κοιλάδα των Τεμπών και ούτε δύο μήνες από την επανεκλογή Μητσοτάκη, αντιδιέστειλα τον εαυτό μου από την εν λόγω πεποίθηση, λέγοντας:
«…η δεύτερη θητεία Μητσοτάκη δε σηματοδοτεί όπως έχει λεχθεί το τέλος της Μεταπολίτευσης, αλλά τον επιθανάτιο ρόγχο της. Αν οι μαντεψιές, αν οι εκτιμήσεις της παρούσας παρέμβασης επαληθευτούν, αν δε συντελεστούν ανατρεπτικά γεγονότα, τότε αυτό που θα προκύψει από την τελευτή της τρέχουσας, δε θα είναι τίποτα άλλο παρά μια νέα Μεταπολίτευση εικόνα και ομοίωση της αποθανούσας, δηλαδή μια νέα φάση της, μια εσωτερική μετάλλαξη, αυτή των τρελών αλλά και καθαρών (μετά των παιδιών της αλλαγής, του 0+0=14, των εκσυγχρονιστών, της αριστεράς και της προόδου, των βιογραφικών). Όμως, αυτό που θα την διαφοροποιεί από την προηγούμενη, η ουσιαστική διαφορά της θα έγκειται στο γεγονός ότι θα είναι καταφανώς ελαφρότερη, ότι απαλλαγμένη από το βαρίδι της λαϊκής έννοιας και από την (έστω και δυσανάλογη και ανισοβαρή) υποχρέωση του “μαζί τα φάγαμε”. Αυτά παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Το νέο καθεστώς αφορά στη μάσα και στα ψιχία. Η νέα Μεταπολίτευση θα μορφοποιείται εντός των αυστηρών πλαισίων των ελίτ —δίνοντάς τες τη δυνατότητα ακόμη και να οργιάζουν— ενώ την ίδια στιγμή ο λαός θα φυτοζωεί εξαρτημένος και εξαρτώμενος από κάθε λογής… pass. Κάποιες πτυχές των προαναφερομένων ήδη τις προγευόμαστε.»
Κι όμως, ω του θαύματος, το ανατρεπτικό γεγονός ίσως και να συντελέστηκε. Στις 28.02.2025, στην Πανελλαδική διαμαρτυρία με αφορμή την επέτειο των δύο χρόνων από το έγκλημα στα Τέμπη, φαίνεται να συντελείται ο νέος ξεσηκωμός του Γένους. Χάριν της υπομονής και επιμονής των συγγενών των θυμάτων και των επιζησάντων για κάθαρση και δικαιοσύνη, επιμονή κι υπομονή που βρήκαν απήχηση στη λαϊκή συνείδηση, καθώς την αφύπνισαν και την έπεισαν για το δίκαιο του προτάγματος, οι εν λόγω λαοσυνάξεις κυριολεκτικά δεν έχουν προηγούμενο στην Ελληνική Ιστορία. Τόσο λόγω του συγκλονιστικού, του ασύλληπτου αριθμού των συμμετασχόντων στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τις λοιπές πόλεις της Ελλάδας, όσο και λόγω της λαϊκής χειραφέτησης από την διχαστική και καταστροφική κομματική κηδεμονία. Η απαίτηση για κάθαρση και για δικαιοσύνη είναι πλέον παλλαϊκή, στεντόρεια, αδιαμφισβήτητη, καθάρια. Είναι δημοκρατική και κυρίαρχη. Είναι έργον προς την πολιτείαν, συνιστά έργον κοινωνίας προσώπων, αποτελεί ξεσηκωμό που παραμερίζει τις όποιες μικροεξασφαλίσεις και διακονεί το αίτημα για απελευθέρωση από τον εξανδραποδισμό της κομματοκρατίας.
Το τέλος της Μεταπολίτευσης δε θα το γράψει κανένας εκπρόσωπος της κομματικής λοιμικής. Το τέλος της Μεταπολίτευσης θα το γράψει, ήδη ξεκίνησε να το γράφει, ο ελληνικός λαός ο οποίος άρχισε επιτέλους να συμπεριφέρεται ως κυρίαρχος. Στις 28 Φεβρουαρίου 2025, θαρρώ πως ο κυρίαρχος ελληνικός λαός, σήμανε την αρχή του τέλους της Μεταπολίτευσης.
Μονάχα πρόσχωμεν: Αφενός· Το χρεοκοπημένο και ένοχο σύστημα είναι σίγουρο πως, παίζοντας τα ρέστα του, θα μηχανευτεί πολλά και θα πράξει ακόμα περισσότερα προκειμένου να διασωθεί, βγάζοντάς την και πάλι λάδι, με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Για αυτό πίστη, ενότητα, επαγρύπνηση. Με τη Δικαιοσύνη, μέχρι τέλους. Αφετέρου· Η λαϊκή αντίδραση ωφελεί και οφείλει, ήτοι αποτελεί όφελος και χρέος, να μη μείνει στάσιμη και στείρα, αλλά να μετεξελιχθεί, λίαν συντόμως μεν ευφυώς δε, σε απαίτηση οντολογικής νοηματοδότησης της πολιτικής*.
* Βλ. το ημέτερο κείμενο «Ορθόδοξη πρόσληψη της πολιτικής – Μία σύντομη προσέγγιση», https://antifono.gr/orthodoxi-proslipsi-tis-politikis/