Αντίο Καιτουλα μου, γλυκό, καλόκαρδο κορίτσι! Πως να ξεχάσουμε την ομορφιά της ψυχής σου, το ταλέντο σου, την σπιρτάδα σου, την φιλοσοφημένη σου σκέψη…..Παντα με προσφωνούσες γλυκά,Σπυρακο μου! ΚΑΙΤΗ μου πόσο θα μας λείψεις!!!! Σ αγαπαμε! Γιατί να φύγεις τόσο νωρίς!!! Γιατί;;;
Αντίο Καίτη μου.😢
Αντίο Σωσώ μου.
Είμαι ακόμα σε σοκ!
11.30 τη νύχτα χτύπησε το τηλέφωνο μου από νούμερο που δεν γνώριζα, ήταν δημοσιογράφος και ήθελε δηλώσεις για το δυσάρεστο γεγονός…
Τι έγινε; Ρώτησα
Μου είπε πέθανε η Καίτη Κωνσταντίνου
Πώς έφυγε; Πότε; Γιατί;
Πριν λίγο στο νοσοκομείο…δεν ήξερε τι και πως…ήθελε μόνο να κάνω δηλώσεις.. ήμουν συνέχεια σε παύση, του είπα δεν μπορώ, τι να πω, … επέμενε… του είπα όχι, ήμουν σε σοκ
Το τηλέφωνο μου στη συνέχεια δεν σταμάτησε να χτυπάει από άγνωστα νούμερα ως τα μεσάνυχτα, δεν απάντησα σε κανένα και είμαι σίγουρη πως θα χτυπάει και αύριο όλη μέρα από πολύ πρωί…
Δεν θέλω να κάνω δηλώσεις
Και ούτε θα κάνω
Δεν ήξερα ότι ήσουν άρρωστη …
Πάντα έτσι ήσουν, ήσυχη, διακριτική, μοναχική….
Θα ήθελα να ήμουν πιο κοντά σου στην ασθένεια σου, αλλά δεν το ήξερα… αν με χρειαζόσουν όμως είμαι σίγουρη ότι θα μου το έλεγες, θα επικοινωνούσες… σίγουρα θα είχες κοντά σου τους αγαπημένους που εσύ θα είχες επιλέξει….
Αχ, έτσι είναι αυτή η δουλειά, περνάμε περιόδους που είμαστε 24 ώρα μαζί με κάποιους συναδέλφους και φίλους και μετά χανόμαστε …στην ουσία όμως δεν χανόμαστε ποτέ γιατί οι στιγμές που ζήσαμε αυτά που ανταλλάξαμε είναι μία παρακαταθήκη που δεν ξεχνιέται ποτέ… και είναι πάντα εκεί, και όταν ξαναβρισκόμαστε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα…
Κι εμείς Καίτη μου πέρα από τα «εγκλήματα» που είναι 27 χρόνια πριν… πολύ μακρινά πια…όταν κάναμε το σήριαλ «η μαμά λείπει ταξίδι για δουλειές» πριν 8 χρόνια για 6 μήνες στην Κύπρο ζήσαμε πολλά, μοιραστήκαμε πολλά και θα τα θυμάμαι όλα πάντα με αγάπη και νοσταλγία. το γέλιο σου, το μοναδικό χιούμορ σου, τον ρυθμό σου, παίζαμε ωραία «μπάλα» μαζί …το χαιρόμουν πάντα…
Καλό ταξίδι Καίτη μου,
λυπάμαι πολύ… τόσο νέα…😢
συλλυπητήρια στους αγαπημένους σου και σε όλους μας που θα μας λείψεις….
Τι να πω εγώ για σένα;
Παρακάτω τα λες εσύ όλα όσα θα ήθελες να πεις…
Από συνέντευξη της Καίτης:
Η καταγωγή μου είναι από το Αίγιο.
Από τη Ροδοδάφνη. Εκεί
μεγάλωσα και τελείωσα το σχολείο.
Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος.
Τον έχασα όταν ήμουν οκτώ ετών.
Πέρασα δύσκολα.
Αν κουβαλάω ένα τραύμα;
Ναι.
Μετά εξαρτάται αν μπορείς
να το λειάνεις. Να το αποδεχτείς.
Νομίζω ότι πια μπορώ να πω
ότι δεν έχω κάποιο θέμα.
Μεγάλωσα όμως με μια μάνα
που πήρα πολλή αγάπη.
Οι σπουδές ήταν για μένα ένα καλό
έναυσμα να φύγω από την επαρχία.
Ήθελα να σπουδάσω Ιατρική.
Τελικά σπούδασα στη Φιλοσοφική.
Δίδαξα και δύο χρόνια σε Γυμνάσιο.
Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο
να είσαι δάσκαλος.
Μου άρεσε να βλέπω
το Θέατρο της Δευτέρας.
Δεν είχα σκεφτεί να γίνω ηθοποιός,
ποτέ δεν το είχα πει μικρή.
Μια αόρατη κλωστή
με τράβηξε σε αυτό το επάγγελμα.
Αποφάσισα να δώσω εξετάσεις
στο Θέατρο Τέχνης.
Θεωρούσα αδύνατον να μπω αλλά
πέρασα. Τρελάθηκα από τη χαρά μου.
Δεν είναι μια εύκολη δουλειά.
Θέλει στομάχι.
Όμως υπήρξα τυχερή.
Δεν δυσκολεύτηκα πάρα πολύ.
Δεν έχω δεχτεί ανταγωνισμό.
Δεν κυνήγησα τη δημοσιότητα.
Μου αρέσει
να είμαι με τους φίλους μου.
Μου αρέσουν τα ταξίδια.
Έχω μια κανονική ζωή.
Αγαπώ την ησυχία μου.
Είμαι σπιτόγατος.
Έχω ένα σκύλο, τον Τζόρα.
Η αγάπη που του έχω είναι τεράστια.
Είμαι δεμένη με την οικογένειά μου.
Τη μητέρα μου, την αδερφή μου,
και τα δύο ανίψια μου.
Έχω υπάρξει τυχερή
γιατί έχω κάνει δουλειές που
έχουν αγαπηθεί από τον κόσμο.
Αν με πουν κωμική ηθοποιό
είναι μεγάλη τιμή.
Μου αρέσει η κωμωδία.
Μάλλον, αντικατοπτρίζει μια στάση
που έχω απέναντι στα πράγματα,
χωρίς να σημαίνει ότι είμαι
ένας άνθρωπος που από το πρωί
ως το βράδυ λέει αστεία και γελάει.
Το πιο μεγάλο κομπλιμέντο
που έχω δεχτεί στη ζωή μου
είναι όταν ένας θεατής μού είπε
ότι δε με γνώρισε πάνω στη σκηνή.
Για μένα το πιο σημαντικό είναι
να στραπατσάρεσαι πάνω στη σκηνή,
να μην είσαι αυτό που είσαι στη ζωή σου.
Είναι σαν ψυχοθεραπεία η δουλειά μας.
Δε λέω ότι είμαι απόλυτα αφοσιωμένη,
ούτε ότι όλη μου η ζωή είναι
αυτή η δουλειά.
Ούτε θα πω ότι
δυσκολεύομαι να βγω από το ρόλο.
Το μόνο
που μου συμβαίνει μετά το θέατρο,
είναι ότι δε μπορώ να κοιμηθώ,
αλλά δε μ’ αρέσει να κοιμάμαι τα βράδια,
προτιμώ να κοιμάμαι τη μέρα.
Ναι, είμαι μοναχικός άνθρωπος.
Δε με φοβίζει ιδιαίτερα η μοναξιά.
Θέλω πάντα κάποιες ώρες μόνη μου.
Είναι επιλογή.
Με φοβίζει ο θάνατος, δεν είμαι
σαν κάποιους που λένε εντάξει…
Θέλω να είμαι υγιής,
υγιείς οι άνθρωποι που αγαπώ,
να με αγαπάνε και να τους αγαπώ.
Καίτη Κωνσταντίνου
Σήμερα έφυγε από τη ζωή.
………………………………………………………………..
Πηγές:
bovary. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη
στη Μυρτώ Λοβέρδου.
Στούντιο 4, ΕΡΤ
Aπόσπασμα από συνέντευξη
στους Νάνσυ Ζαμπέτογλου
και Θανάση Αναγνωστόπουλο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η ηθοποιός έδινε το τελευταίο διάστημα μάχη με τον καρκίνο. Από το βράδυ της Κυριακής 9 Μαρτίου νοσηλευόταν σε ιδιωτικό θεραπευτήριο δίνοντας μάχη για τη ζωή της. Τελικά δεν τα κατάφερε.
Η τελευταία της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην σειρά του ALPHA, «Η Κατάρα της Τζέλας Δελαφράγκα», όπου υποδύθηκε την Αλέξις Βροντάκη.
Η Καίτη Κωνσταντίνουν γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 1963 στη Ροδοδάφνη Αχαΐας.
Τελείωσε ταυτόχρονα τη Φιλοσοφική και τη Δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης, απ’ όπου αποφοίτησε το 1986, μαζί με τις φίλες της Μαρία Καβογιάννη και Υρώ Μανέ.
Έχει δουλέψει και ως φιλόλογος.
Ο πρώτος της ρόλος ήταν στη θεατρική παράσταση «Εσωτερικές Φωνές» στο Θέατρο Τέχνης.. Διαχρονικά, έχει συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, καθώς και στις ακόλουθες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.