Ο ποιητής Δημήτρης Ιατρόπουλος τιμά την παγκόσμια ημέρα ποίησης με την “Ξεχειλωμένη μπαλάντα για τον Πολιτικάντη..”

Δημήτρης Ιατρόπουλος:21 Μαρτίου 2025

Αγαπημένες μου, κι Αγαπημένοι μου!

Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης

ανέσυρα από το Αρχείο μου της Αμφισβήτησης

αυτό το «ξέσπασμα», γραμμένο πριν 40 ακριβώς χρόνια

(1985)που,δυστυχώς,είναι τόσο επίκαιρο ακόμη..

Γιατί, τίποτε δεν άλλαξε από τότε..

*

Ξεχειλωμένη μπαλάντα για τον Πολιτικάντη..

*Πολιτικάντη, φτάνει πια,

δεν έχεις τίποτα καινούριο να μου δείξεις,

το μήνυμα,

που αποτελεί το δικό σου μήνυμα ζωής,

εμένα δεν με ωφελεί, δεν μου χρειάζεται..

Τα πικρά και τα βάρβαρα,

τα αισχρά αστεία,

τα φαιδρά κινδυνολογήματα

της υπαλληλικής σου κάστας,

διόλου δεν με συγκινούν,

δεν με τρομάζεις, χαμπεριτζή!

*Τι φέρνεις τάχα στο δισάκι σου για μένα;

Αποτυχίες, παραστρατήματα

επελάσεις προδομένων ελπίδων,

παράκτιες αναζητήσεις

του χαμένου θησαυρού..

Τι να σε κάνω ρε γυφταριό,

με τα μικροαστικά σου ευρήματα;

Τι να μου διδάξει πια,

η «επαγγελματική» σου ξεφτιλομανία,

δικαστικέ κλητήρα της άνοιας;

Φύγε σου λέω, άπαγε!

Και απελθών, άει πνίξου!

*Πολιτικάντη!

Δεν το έμαθες, διόλου δεν στο δίδαξαν

στα σεμινάρια της παρακμής,

οι μπάτσοι που σε κουμαντάρουν,

πως υπάρχουνε κάποιες ψυχές,

απρόσιτες ως φούντα της ελάτης,

απροσκύνητες σαν το Κωνσταντινουπολίτικο

λάβαρο των Παλαιολόγων,

αμίλητες σαν κρυφή υπόσχεση

παρθένας παραλίας

απλησίαστες ως φοβεροί εκδικητές,

Ζορρό και Φαντομάδες

και εντέλει τόσον αισθητές,

που μια μόνη ματιά τους,

σβήνει όλα τα λάθη

στην ιχνογραφία των ηλιθίων

και παρεμβάλει μόνιμα παράσιτα

στους ραδιοψυχοσταθμούς

κυβερνητών κρετίνων;

*Πολιτικάντη,

άιντε σ’ άλλην γη, σε άλλη διεύθυνση,

σε άλλης προσφυγιάς μυστήριο,

εδώ δεν έχει διάβαση για σένα,

εδώ δεν είναι σκούρα όλα,

εδώ, ξεφτιλισμένε, το μαντάτο

ψήθηκε σε αιώνιες μετατοπίσεις

και σε υπέροχες

πλαστουργές καλημέρες του απείρου..

*Την ώρα που θριάμβευαν

οι γρύλλοι στους σιτοβολώνες

την ώρα που θεσπέσιες αρμονίες

εξάγνιζαν την αμαρτία της αυγής,

την ώρα που οι Ποιητές

γεννιούνται κι ανασταίνονται

και κυκλοφορούν ελεύθεροι

στις κερκίδες της πανάρχαιας ιδέας..

*Πολιτικάντη, μακριά από μένα!

Ξεφτίλα,ντενεκέ ξεγάνωτε..

————————————————