του Χρυσόστομου Τσιρίδη.
Φωτογραφία της αυγής (Ομηρική “ηριγένεια Ηώς”).
.
Μεγάλη Εβδομάδα και στις Εκκλησίες ψάλλεται, ΥΜΝΕΙΤΑΙ το “ΦΩΣ”:
Το ανέσπερο, το ιλαρό, το Αναστάσιμο φως της ζωής σε λίγες ημέρες.
.
Αδιάλειπτο Στοιχείο ταυτότητας της Πίστης και της Ιστορίας των Ελλήνων.
.
Το Φως στον Όμηρο, σε σύντομα “στιγμιότυπα”, ενδεικτικά όμως της σημαντικότητας του όρου.
.
Η Ηώς, κάθε μέρα, φέρνει το Φως του Ήλιου στον ΟΛΥΜΠΙΟ ΔΙΑ, ο οποίος το “διανέμει” (και δωρεάν…μάλιστα) σε κάθε σημείο της γης.
.
“φως μου, μάτια μου” θα…. προσφωνήσει η ΠΗΝΕΛΟΠΗ τον γιο της ΤΗΛΕΜΑΧΟ
.
“Ας ζούσα κι ας ήμουν ο τελευταίος δούλος σε φτωχό αφεντικό, ΜΟΝΟ και μόνο
για να να μπορώ να βλέπω το ΦΩΣ του ΗΛΙΟΥ”, Θα πει ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ
.
“Δία πατέρα, σκότωσέ μας, αν έτσι το αποφάσισες, όχι όμως μέσα στο σκοτάδι
και την ομίχλη. ΒΓΑΛΕ μας πρώτα στο ΦΩΣ….” Θα εκλιπαρήσει τον Δία ο ΑΙΑΝΤΑΣ.
.
Στον ΌΜΗΡΟ, το πρώτο ΜΕΓΑ ΔΩΡΟ της Ζωής στο ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ είναι ΟΤΙ αντικρίζει
για πρώτη φορά το “Άγιο φως του Ήλιου” (φάος Ηελίοιο).
.
Υ.Γ. Οι επιπλέον συμβολισμοί.
Στον ΌΜΗΡΟ οι λέξεις φάος (=φως), ΕΝΩ φως (=άνθρωπος), ακούγονται
ως ομόρριζα. Τυχαίο; ΌΧΙ βέβαια
.
Αυτό το ΟΜΗΡΙΚΟ “ΠΑΙΧΝΙΔΙ” Φάος (=φως)- Φως (=άνθρωπος), μας επιτρέπει
με μια πιο τολμηρή μεταφορά να ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΟΥΜΕ το
φάος (φως) ΕΠΙΠΛΕΟΝ και ως αθανασία, ΜΝΗΜΗ, ΘΥΜΗΣΗ του ανθρώπου…., ακόμη και ως
μεταφυσική έννοια της θεϊκής υπόστασης του ανθρώπου.
.
Στο πιο απλό- Ρεαλιστικό: Εξακολουθούμε να ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ (να…είμαστε στο φως, άμβροτοι),
μόνο και όσο μας ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ.
.
ΒΙΝΤΕΟ (με υπότιτλους).
Επειδή όμως το Πάσχα παραπέμπει και στον οβελία, δηλαδή την κρεοφαγία,
αναρτώ ξανά το ΒΙΝΤΕΟ με την εντύπωση που έχουμε για την διατροφή στον
Όμηρο, η οποία ίσως λόγω άγνοιας είναι λαθεμένη.
Καλη ανασταση αγαπητε Τσιριδη,που εκτος απο την τιμη του Ομηρου,εισαι απ’αυτους που σωζεις και την τιμη της πολης που καναμε τα πρωτα βηματα της ζωης και της γνωσης.
Το φως του Ομήρου, είναι το φως του ήλιου, εδώ στη γη, μέσα στην λαμπρότητα της φύσης. Είναι το φως, όπως το αντιλαμβάνονταν οι Έλληνες.
Το φως της ανάστασης του Ιησού, είναι το φως που παίρνουμε από την Ιερουσαλήμ. Ποια η σχέση του με το ελληνικό φως; Καμία. Είναι το αντίθετο του Ομήρου, είναι το σκοτάδι, η μεταφυσική, η δεισιδαιμονία, η άρνηση της ζωής μέσω της ανάστασης.
Βλέπουμε τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη, από το φως της Ιερουσαλήμ.
Από την Κυριακή των Βαϊων, έως την ανάσταση, οι ιερείς δεν κουράζονται να ψάλλουν ύμνους για την Σιών, το Ισραήλ και την Ιερουσαλήμ, ενώ καταριούνται, απειλούν τους Έλληνες και τους άλλους λαούς.
Την Κυριακή των Βαϊων οι ιερείς διαβάζουν στις εκκλησίες το εδάφιο του Ζαχαρία 13,14 “Εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών εναντίον των τέκνων της Ελλάδος. Το βέλος του Κυρίου μου, ως αστραπή εναντίον των Ελλήνων. Θα θάψω τους Έλληνες κάτω από λίθους σφενδόνας, θα βάλλω το αίμα τους σε φιάλες θυσιαστηρίου και θα το πιω όπως πίνω τον οίνον “