Άρης Μαλιαγρός: Ένας εξαιρετικός ηθοποιός που έγραψε ιστορία σαν τον “τσαχπινιάρη” κύριο του κινηματογράφου μας, με το μονόκλ

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Γεννημένος μέσα στην αύρα και την πολυδύναμη καλλιτεχνικά και πολιτισμικά ατμόσφαιρα των Επτανήσων, ο Άρης Μαλιαγρός δεν θα μπορούσε παρά να επηρεαστεί και να διαμορφώσει την καλλιτενχική του ταυτότητα, απο την έξοχη μουσική τους παιδεία. Έτσι ως κεντρικό στοιχείο της  πολύπλαγκτης καλλιτεχνικής του διαδρομής, πέρα απο το σπουδαίο του λυρικό κύτταρο – που τον κατέστησε έναν απο τους πολυαγαπημένους μας κωμικούς – είχε τις μουσικές του σπουδές ως τενόρος, οι οποίες τον εισήγαν στα μονοπάτια της τέχνης και τον καταξίωσαν αργότερα ως σπουδαίο κωμικό, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο Άρης Μαλιαγρός είδε το φως της ζωής στις 17 Αυγούστου του 1895 στο Αργοστόλι και απο νεαρή ηλικία εκδήλωσε την αγάπη του για την μουσική και τις τέχνες. Έτσι μετά την αποπεράτωση των βασικών του σπουδών, παρακολούθησε μουσική στο Ωδείο Λότνερ και στην συνέχεια μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Πρόβα τζενεράλε στο σανίδι θα κάνει το 1914 στην παράσταση «Το Φιόρο του Λεβάντε»,  για να ακολουθήσει μια μακρά αλυσίδα θεατρικής παρουσίας, σε σπουδαίες παραστάσεις του ξένου και εγχώριου κλασικού δραματολογίου, που τον καθιερώνει σαν έναν πολύ αξιόλογο θεατράνθρωπο. Χαρακτηριστικές απο αυτές τις συμμετοχές του Άρη Μαλιαγρού είναι στις παραστάσεις : «Σοκολατένιος στρατιώτης» (1918), «Χριστινάκι» (1916), «Τραβιάτα» (1919-1920), «Κοντέσα του χορού» (1922), «Μπάτερφλάι» (1919-1920), «Κατά φαντασίαν ασθενής», «Μισάνθρωπος», «Φιλάργυρος», «Άμλετ», «βασιλιάς Λήρ», «Έμπορος της Βενετίας», «Κυμβελίνος», «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι», «Εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ», «Αρραβωνιάσματα», «Πειρασμός», «Βαβυλωνία» κ.α.  Παραστάσεις μέσα απο τις οποίες ο Άρης Μαλιαγρός, ξεδίπλωσε το μεγάλο του θεατρικό τάλαντο και ανέδειξε τις υψηλού ήθους ερμηνείες του.

Την πρώτη μας μεταπολεμική δεκαετία το 1950, ο επτανήσιος ηθοποιός συνεργάζεται με την «Ελληνική σκηνή», όπου και κεί θα αφήσει το δυνατό θεατρικό του αποτύπωμα και απο το 1951 ξεκινά μια στενή συνεργασία με το Εθνικό μας Θέατρο, συμμετέχοντας σε πλήθος σπουδαίων θεατρικώ παραστάσεων. Χαρακτηριστικές απο αυτές, που πάντα αναδεικνύουν καλλιτεχνικά τον Άρη Μαλιαγρό είναι οι : «Αστέρι της Σεβίλης», «Αντίζηλοι», «Ερωτικά παιχνίδια», «Τα λάθη μιας νύχτας», «Φιλάργυρος», «Αχαρνής», «Η ηδονή της τιμιότητας», «Το τραγούδι της κούνιας», «Δύσκολος» του Μενάνδρου κ.α.

Στον κινηματογράφο τώρα ο Άρης Μαλιαγρός, είχε μια επίσης πλατιά παρουσία κατά βάση στο πεδίο της κωμωδίας, που τον κατέστησε γνωστό στις ευρύτερες λαϊκές μάζες και ανέδειξε την σπουδαία υποκριτική του δεινότητα. Το παίξιμό του είχε μια καλλιτεχνική λεπταισθησία και μια σπάνια αριστοκρατική φινέτσα, που τον καθιστούσε ξεχωριστό.  Έπαιξε ως δευτεραγωνιστής σε αρκετές ταινίες του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας, πολλές εκ των οποίων συγκαταλέγονται στα διαμάντια της κινηματογραφικής μας δημιουργίας. Οι πιο χαρακτηριστικές απο τις ταινίες του Άρη Μαλιαγρού είναι οι : «Οι 900 της Μαρίνας» (1960), «Δουλέψτε για να φάτε / Χαραμοφάηδες» (1961), «Ενώ σφύριζε το τραίνο» (1961), «Ζήτω η τρέλλα» (1962),» «Ο γαμπρός μου, ο δικηγόρος!» (1962), «Τρίτη και 13» (1963), «Αν έχεις τύχη…» (1964), «Η βίλα των οργίων (1964)»,  «Ο εμίρης και ο κακομοίρης» (1964), «Το δόλωμα» (1964), «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» (1965), «Ο ουρανοκατέβατος» (1965), «Άνθρωπος για όλες τις δουλειές..» (1966), «Διπλοπεννιές» (1966), «Η γυναίκα μου τρελάθηκε» (1966), «Ντάμα σπαθί» (1966), «Ο καμπούρης» (1966), «Ο ξυπόλυτος πρίγκηψ» (1966), «Οι θαλασσιές οι χάντρες» (1966), «Κάτι κουρασμένα παληκάρια» (1967), «Επιχείρηση Απόλλων» (1968), «Ο επαναστάτης ποπολάρος» (1971), «Η Αλίκη δικτάτωρ» (1972), «Η Ρένα είναι «οφ-σάιντ»» (1972) κ.α. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1984, ο Άρης Μαλιαγρός έφυγε απο την ζωή, σφραγίζοντας για πάντα την πλατιά και επιτυχημένη καλλιτεχνική του παρουσία και απολαμβάνοντας της αγάπης και της καθολικής εκτίμησης του θεατρόφιλου κοινού και του καλλιτεχνικού κόσμου. Υποκριτική δεινότητα, έξοχη μουσική λυρική παιδεία ως τενόρος, αλλά και αυτή η σπάνια καλλιτεχνική αύρα των Επτανήσιων, ήταν τα στοιχεία που συνέθεταν την ξεχωριστή καλλιτεχνική φυσιογνωμία, του σπουδαίου μας αυτού κωμικού. Πόσο ωραίος ήταν αυτός ο αριστοκράτης του «ΕπαναστάτηΠοπολάρου», ο κόντε Τσεζάρε Ροζάρο !!!

Υ.Γ. Ο πολιτισμός στις οδυνηρές οικονομικά μέρες μας, είναι τελείως περιθωριοποιημένος από την πολιτεία και υποχρηματοδοτημένος, με τις κεντρικές του δομές να αργοσβήνουν μία, μία. Πέρα από τον ελάχιστο παραπάνω οφειλόμενο φόρο τιμής, στους μεγάλους έλληνες κωμικούς μας, που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πνευματικό ήθος του ελληνικού λαού και τον στήριξαν ηθικά στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, που τις σκίαζαν οι οικονομικές στρεβλώσεις και οι κοινωνικές δυσπλασίες, οφείλουμε σήμερα ως πολιτεία με σοβαρότητα και ευθύνη, να καταστρώσουμε ένα κεντρικό Master Plan για τον πολιτισμό, που συνυφαίνοντας αρμονικά, τις αρχαιότητες, την πολιτισμική κληρονομιά και το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, σε κάθε γωνιά της ελληνικής περιφέρειας, θα δώσει ώθηση στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc. Δ/χος Μηχανικος Ε.Μ.Π., Αν. Γραμματέας Πολιτισμού ΠΑΣΟΚ

www.panosavramopoulos.blogspot.gr