Η Ινδία και το Πακιστάν έχουν πολεμήσει τρεις φορές από το 1947, όταν και απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από τη Βρετανία.
Η πιο πρόσφατη ένταση ξεκίνησε ύστερα από μια θανατηφόρα επίθεση εναντίον τουριστών, την οποία η Ινδία αποδίδει στο Πακιστάν. Το Ισλαμαμπάντ αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή. Ωστόσο, αυτό που κάνει τις σχέσεις τους μοναδικές είναι το πώς — και γιατί — δεν πολεμούν όπως οι υπόλοιπες χώρες.
Το καθοριστικό στοιχείο είναι η ύπαρξη πυρηνικών όπλων. Και οι δύο χώρες διαθέτουν αρκετές κεφαλές για να καταστρέψουν η μία την άλλη ολοκληρωτικά. Αυτή η ισορροπία του τρόμου λειτουργεί αποτρεπτικά. Σύμφωνα με ειδικούς, δεν μπορεί να υπάρξει νικητής σε έναν τέτοιο πόλεμο — μόνο αμοιβαία καταστροφή. Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πόσα όπλα διαθέτουν, αλλά οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περίπου 170 έως 180 πυρηνικές κεφαλές ανά χώρα, με διάφορα μέσα εκτόξευσης. Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι αν κάποια από τις δύο έχει την ικανότητα να αντεπιτεθεί σε περίπτωση πρώτου πλήγματος, κάτι που θα μπορούσε να αποτρέψει έναν προληπτικό πυρηνικό πόλεμο.
Η βασική αιτία των συνεχών εντάσεων είναι το Κασμίρ. Από το 1947, και οι δύο χώρες το διεκδικούν. Έχουν διεξάγει δύο πολέμους για την περιοχή, ενώ συνεχίζονται οι συγκρούσεις και οι επιθέσεις, κυρίως στην ινδική πλευρά, όπου υπάρχουν ένοπλες οργανώσεις που αντιτίθενται στην ινδική διοίκηση. Πολλοί μουσουλμάνοι Κασμίριοι θέλουν να ενωθεί η περιοχή με το Πακιστάν ή να γίνει ανεξάρτητη. Κάθε φορά που σημειώνονται επιθέσεις στο Κασμίρ, η Ινδία κατηγορεί το Πακιστάν ότι στηρίζει τρομοκράτες, και απαντά με στρατιωτικά χτυπήματα.
Η στρατιωτική ισορροπία είναι ξεκάθαρα υπέρ της Ινδίας, η οποία δαπανά δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως και διαθέτει υπερδιπλάσιο αριθμό στρατιωτών. Το Πακιστάν, παρότι ξοδεύει λιγότερα, έχει δομήσει τις στρατιωτικές του δυνάμεις με αποκλειστικό στόχο την Ινδία, σε αντίθεση με την Ινδία που έχει κι άλλες απειλές να λάβει υπόψη, όπως η Κίνα και η ασφάλεια στον Ινδικό Ωκεανό.
Παρά την ένταση, καμία πλευρά δεν δείχνει πρόθεση για γενικευμένο πόλεμο. Οι επιθέσεις γίνονται διακριτικά, συχνά τη νύχτα, σε απομακρυσμένες περιοχές. Ο σκοπός δεν είναι να πλήξουν άμαχο πληθυσμό, αλλά να στείλουν μήνυμα, να προκαλέσουν πίεση ή να φέρουν τον αντίπαλο σε δύσκολη θέση. Οι περισσότερες συγκρούσεις λαμβάνουν χώρα στη Γραμμή Ελέγχου που χωρίζει το Κασμίρ, η οποία δεν είναι εύκολα προσβάσιμη από τα μέσα ενημέρωσης, γεγονός που κάνει δύσκολη την επιβεβαίωση όσων συμβαίνουν.
Το ενδιαφέρον είναι ότι Ινδία και Πακιστάν δεν έχουν βλέψεις για κατάκτηση της μιας χώρας από την άλλη. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός για φυσικούς πόρους, ούτε επιδίωξη ιδεολογικής κυριαρχίας. Οι διαφορές τους είναι κυρίως εδαφικές, και σχεδόν αποκλειστικά επικεντρωμένες στο Κασμίρ. Γι’ αυτό και οι συγκρούσεις τους είναι ιδιαίτερες: έντονες, περιορισμένες, και πάντα με τον φόβο της πυρηνικής απειλής στο φόντο.