Η ανάρτηση-απάντηση με νόημα- του Στεφανου Κασσελακη για τις αποχωρήσεις από το Κίνημα που έφτιαξε: Όταν ανοικοδομείς κάτι καινούργιο και μεγαλεπήβολο, δεν στέκεσαι σε αμελητέα εμπόδια που θα συναντάς κάθε μέρα

ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ

Επειδή θέλω να πετύχει -και θα πετύχει- αυτό το Νέο που θέλει να φέρει το Κίνημα Δημοκρατίας και ο Στέφανος Κασσελάκης, ανατρέποντας το παλιό και διεφθαρμένο κατεστημένο, θα ήθελα να σταθώ σε μερικά πράγματα, διότι αλλαγή με ίδια νοοτροπία και ισοπεδωτική συμπεριφορά του παρελθόντος, δεν πρόκειται να έχουμε.
Λέμε όλοι, πώς για να αλλάξει η πολιτική ζωή στη χώρα, πρέπει να αλλάξουμε εμείς πρώτα.

ΤΟ κάνουμε, όμως ή το παραπέμπουμε στους άλλους…, να αλλάξουν εκείνοι πρώτα.
Κάποιοι φίλοι συναγωνιστές για δικούς τους λόγους, εκφράζουν προβληματισμούς για τη λειτουργία του κινήματος και τις εκφράζουν δημόσια.
Μπορεί η κριτική τους να είναι καλοπροαίρετη, μπορεί όχι.
Σύντομα θα φανεί από τη στάση τους και την επόμενη μέρα, κι αν θα παραμείνουν στο Κίνημα ή θα φύγουν.
Απόλυτο δικαίωμά τους.
Κάποιοι δηλώνουν αποχώρηση και το θέμα λήγει εκεί την ίδια στιγμή. Δε χρειάζεται καμία αναμόχλευση του γιατί.
Όταν ανοικοδομείς κάτι καινούργιο και μεγαλεπήβολο, δεν στέκεσαι σε αμελητέα εμπόδια που θα συναντάς κάθε μέρα.
Αν η κριτική των διαφωνούντων έχει στόχο να γίνουν κεντρικά πρόσωπα, τότε η στάση τους θα γίνει μπούμερανγκ για τους ίδιους.
Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν είναι σωστό, να δέχονται μια υβριστική και απαξιωτική επίθεση, από μια μερίδα μελών, λες και τους περίμεναν με καραμπίνα στη γωνία…
Δεν υπάρχει κανένας λόγος, να δημιουργούνται ρήγματα επειδή διαφοροποιούνται από τη γραμμή του Κινήματος.
Φοβάμαι ότι αυτό υπερβαίνει τη δημοκρατία και το ήθος που θέλουμε να επικρατήσει στο δικαίωμα του καθένα να εκφράζει την άποψή του.
ΔΕ μιλάω για φράξιες, φυσικά, και οργανωμένες ομάδες υπονόμευσης, αν υπάρξουν, οι οποίες θα πρέπει να αποβληθούν όταν επιβεβαιωθούν, αλλά για μεμονωμένα πρόσωπα.
Φυσικά, και αυτοί που αγωνίζονται μέσα από το κίνημα για να πετύχει τους στόχους του, έχουν δικαίωμα να κρίνουν όσους διαφωνούν, αλλά μέσα από μια διαλεκτική αντιπαράθεση με επιχειρήματα, κι όχι με αφορισμούς. Κι ο καθένας ας ακολουθήσει το δρόμο του.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ είναι συμπαγές και δεν κινδυνεύει. Θα προχωρήσει, για να φέρει την αλλαγή στη χώρα, έτσι κι αλλιώς.
Σε τίποτα δε θα εμποδίσουν την πορεία του κόμματος, αν κάποιοι έχουν παράπονα ή έχουν μείνει προσκολλημένοι σε αντιλήψεις του παρελθόντος.
ΑΝ ΗΜΟΥΝ ένας από αυτούς, που θα θεωρούσα, από ένα σημείο και μετά, ότι δε με εκφράζει ιδεολογικά και πρακτικά το Κίνημα, θα αποχωρούσα σιωπηλώς, χωρίς να κάνω ντόρο για να γίνω ήρωας…της συγκυρίας.
Αν δεν γίνονται όλα τέλεια στον αγώνα είναι πολύ φυσικό, αλλά και ποιος νοιάζεται για την τελειότητα που είναι ψυχρή, και βλέπει νούμερα κι όχι ανθρώπους.
Υ.Γ. Το παράδειγμα του 33άχρονου Ζόραν Μαμντάνι, Μουσουλμάνου μετανάστη και δημοκράτη σοσιαλιστή που κέρδισε ανέλπιστα τον πρώτο γύρο των εκλογών για τη Δημαρχία της Νέας Υόρκης, είναι χαρακτηριστικό. Προφανώς, και σε αυτόν θα υπήρξαν διαφωνίες και λάθη.
Ξεκίνησε τον περασμένο Οκτώβριο και στηρίχθηκε από την προοδευτική πτέρυγα των Δημοκρατικών (τον Μπέρνι Σάντερς και την Αλεξάντρια Οκάσιο – Κορτές), με μια φιλοδοξία. Να κινητοποιήσει μια ολόκληρη πόλη (με χιλιάδες εθελοντές και social media) και να την βάλει στη διαδικασία να παλέψει για μια καλύτερη ζωή.
Ό,τι ακριβώς επιχειρεί να κάνει και ο Στέφανος Κασσελάκης-Stefanos Kasselakis με το Κίνημα Δημοκρατίας.