Η έναρξη λειτουργίας του Τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Ηλείας, μιας κρίσιμης υπηρεσίας για την ασφάλεια στον εθνικό οδικό άξονα της Δυτικής Ελλάδας, έρχεται τελικά να επιβεβαιώσει την παγιωμένη πρακτική της αποσπασματικής διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού στην Ελληνική Αστυνομία.
Παρά τις δημόσιες δεσμεύσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για ενίσχυση της Περιφέρειας με νέο προσωπικό, το νέο Τμήμα θα λειτουργήσει «χωρίς καμία νέα μετάθεση εκτός περιοχής». Αντίθετα, στελεχώνεται με αποσπάσεις από υπηρεσίες της Διεύθυνσης Αστυνομίας Ηλείας, η οποία ήδη λειτουργεί με ποσοστά κάτω του 70% της οργανικής δύναμης και με καθημερινή ενίσχυση από τη Διεύθυνση Αστυνομίας Αχαΐας.
Παρά τις επίμονες και διαρκείς παρεμβάσεις των συνδικαλιστικών ενώσεων, οι οποίες είχαν αναδείξει εγκαίρως την ανάγκη ουσιαστικής ενίσχυσης της νέας Υπηρεσίας με προσωπικό εκτός Περιφέρειας, το Αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ κινήθηκε καθυστερημένα και –τελικά– επέλεξε τη λύση της εσωτερικής ανακατανομής και της απόσπασης ιδίοις αναλώμασι.
Πρόκειται για μια τακτική που, αν μη τι άλλο, χαρακτηρίζεται από έλλειψη οργανωσιακής κουλτούρας, χωρίς στρατηγική πρόβλεψη και χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση του βασικού ζητήματος.
Η «ευκολία» με την οποία εφαρμόζονται αποσπάσεις και μετακινήσεις χωρίς αξιολόγηση των επιχειρησιακών αντοχών των υπηρεσιών προέλευσης, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο διοικητικής αιμορραγίας, με σοβαρές επιπτώσεις για την ασφάλεια των τοπικών κοινωνιών.
Κι ενώ η νέα Τροχαία Αυτοκινητοδρόμων Ηλείας θα έπρεπε να αποτελέσει πρότυπο οργανωμένης και βιώσιμης στελέχωσης, εγκαινιάζεται με εσωτερικά «μπαλώματα»,προκαλώντας ήδη έντονες συζητήσεις στους κόλπους της ΕΛ.ΑΣ.
«Η ενίσχυση μιας νέας Υπηρεσίας δεν μπορεί να σημαίνει αποδυνάμωση μιας άλλης. Αυτό δεν είναι σχέδιο – είναι μετάθεση ευθυνών» σχολίασε χαρακτηριστικά έμπειρο στέλεχος με γνώση των εσωτερικών διαδικασιών.
Σε μια εποχή που οι πολίτες ζητούν περισσότερη ασφάλεια και παρουσία της Αστυνομίας, το κράτος φαίνεται να επιλέγει λύσεις ανάγκης αντί για λύσεις ουσίας. Και η Δυτική Ελλάδα, για άλλη μία φορά, καλείται να διαχειριστεί την ασφάλεια με προσωπικό «δανεικό» και πόρους ανεπαρκείς.
Κι όλα αυτά, σε έναν αυτοκινητόδρομο που οδηγεί στην Αρχαία Ολυμπία, το λίκνο του Ολυμπισμού και των ιδεωδών του μέτρου, της αριστείας και του σεβασμού. Αξίες που, δυστυχώς, δεν αντικατοπτρίζονται στις πρακτικές ενός σύγχρονου τεχνοκρατικού κράτους, το οποίο λειτουργεί περισσότερο με όρους προχειρότητας, παρά ουσίας.