Ο κόνδυλος της ανεμώνης, φυτεύεται την περίοδο του φθινοπώρου και ανθίζει στις αρχές της άνοιξης, χαρίζοντας μας υπέροχα πολύχρωμα λουλούδια.
Υπάρχουν πολλές ποικιλίες ανεμώνης σε διάφορα σχήματα, μεγέθη και χρώματα, με μεγάλα μονά λουλούδια που μοιάζουν με παπαρούνες σε κόκκινο, μπλε, ροζ, μωβ και λευκό χρώμα ή με χαρακτηριστικά διπλά λουλούδια.
Ιδιαίτερα δημοφιλής είναι η ελληνική ποικιλία ανεμώνης που κάνει μικρά πολυάριθμα άνθη σε μπλε χρώμα που θυμίζουν μαργαρίτες, ενώ υπάρχουν ειδικές ποικιλίες ανεμώνης που καλλιεργούνται για τα κομμένα λουλούδια τους και πωλούνται σε μπουκέτα στα ανθοπώλεία.
1. Τι συνθήκες χρειάζεται η ανεμώνη για να αναπτυχθεί;
Η ανεμώνη είναι ένα εύκολο φυτό που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη καλλιεργητική φροντίδα για να ανθοφορήσει. Επιλέγουμε ηλιόλουστα ή ημισκιερά σημεία για να φυτέψουμε ανεμώνες.
Αν και η ανεμώνα είναι ανθεκτικη στις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα, προτιμούμε να τη φυτεύουμε σε προστατευμένες θέσεις, καθώς είναι ευαίσθητη στους δυνατούς ανέμους που σχίζουν τα πέταλα των λουλουδιών της.
Φυτεύουμε τους κόνδυλους της ανεμώνης σε βάθος περίπου 3-4 εκατοστών και σε αποστάσεις 15-20 εκατοστών μεταξύ τους. Για να φυτρώσουν πιο γρήγορα, πριν τη φυτευση φροντίζουμε να τοποθετούμε τους κόνδυλους της ανεμώνας για 1-2 ώρες στο νερό.
Αν φυτεύουμε σε μπαλκόνι, επιλέγουμε γλάστρες ή ζαρντινιέρες με χαμηλό ύψος και τοποθετούμε τις ανεμώνες σε θέσεις με νότιο ή δυτικό προσανατολισμό.
2. Κάθε πότε χρειάζεται πότισμα και λίπανση η ανεμώνη;
Η ανεμώνη χρειάζεται τακτικά ποτίσματα δύο φορές τη βδομάδα κατά την περίοδο της άνοιξης και του φθινοπώρου, ενώ την περίοδο του χειμώνα σε αραιότερα διαστήματα.
Στις αρχές της άνοιξης, κατά την περίοδο ανάπτυξης της ανθοφορίας της ανεμώνας, προσθέτουμε πλήρες υγρό ή υδατοδιαλυτό λιπασμα πλούσιο σε φώσφορο και κάλιο κάθε 2-3 βδομάδες.
Η ανεμώνα όταν φυτεύεται στον κήπο χρειάζεται σκάλισμα για να απομακρυνθούν τα ανεπιθύμητα αγριόχορτα, ενώ είναι σημαντικό να αφαιρούμε τα λουλούδια της, αφού ωριμάσουν και ξεραθούν, για να προωθήσουμε την ανάπτυξη νέας ανθοφορίας.
3. Ποιες ασθένειες και ποια έντομα προσβάλλουν την ανεμώνη;
Αν και η ανεμώνη είναι σχετικά ανθεκτική σε προσβολές από ασθένειες και έντομα, καλό είναι να ψεκάζουμε προληπτικά με διάλυμα τριμμμένου πράσινου σαπουνιού για να αντιμετωπίσουμε το έντομο της μελίγκρας. Η μελίγκρα αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για τις ανεμώνες, καθώς απομυζεί τους φυτικούς ιστούς και δημιουργεί χαρακτηριστικά μελιτώματα στα φύλλα των φυτών.
Σε συνθήκες πυκνής φύτευσης όπου έχουμε αυξημένη υγρασία, θερμοκρασία και κακό αερισμό, μπορεί να αναπτυχθεί η μυκητολογική ασθένεια της σκωρίασης που προσβάλλει τα φύλλα της ανεμώνας. Για την αντιμετώπιση της σκωρίασης ψεκάζουμε με διάλυμα χαλκού, ενώ παράλληλα αφαιρούμε και καταστρέφουμε τα φύλλα που έχουν προσβληθεί, καθώς αποτελούν εστίες μόλυνσης.
4. Πώς γίνεται ο πολλαπλασιασμός της ανεμώνης;
Ο πολλαπλασιασμός της ανεμώνης μπορεί να γίνει με σπόρο και με τη μέθοδο της διαίρεση των κονδύλων. Για να δημιουργήσουμε καινούργια φυτά ανεμώνης με σπόρο, κάνουμε σπορά στα τέλη του καλοκαιριού για να ανθίσουν τα φυτά την επόμενη άνοιξη. Σε αυτή την περίπτωση, τα φυτά που προκύπτουν δεν έχουν ένα συγκεκριμένο χρώμα λουλουδιού, αλλά εμφανίζουν ποικιλία χρωμάτων.
Η διαίρεση των κονδύλων της ανεμώνας είναι μία αρκετά πιο εύκολη διαδιασία που μπορεί να γίνει κάθε 2 χρόνια. Η φύτευση των κονδύλων γίνεται στις αρχές του φθινοπώρου, σε γόνιμο χώμα που εξασφαλίζει καλή αποστράγγιση για να απομακρύνεται το νερό και να μη σαπίσουν οι κόνδυλοι. Στις αρχές του καλοκαιριού, αφού ξεραθεί το ανθικό στέλεχος της ανεμώνας, μπορούμε να απομακρύνουμε τους κόνδυλους από το χώμα, να τους αποθηκεύσουμε σε σκοτεινό χώρο, χωρίς υγρασία, μέχρι να τους φυτέψουμε το επόμενο φθινόπωρο.
5. Κι ένα τελευταίο μυστικό για την ανεμώνα
Η ελληνική μυθολογία δίνει ενδιαφέρουσες ερμηνείες για την ανεμωνα, καθώς αναφέρει ότι η λευκή ανεμώνα φύτρωσε στο χώμα όπου έπεσαν τα δάκρυα της Αφροδίτης για τον χαμό του Άδωνη, ενώ η κόκκινη πήρε το χρώμα της από το αίμα που κυλούσε από τις πληγές του. Σε κάθε περίπτωση, η ανεμώνα θεωρείται σύμβολο της εύθραυστης ομορφιάς, του εφήμερου, της εγκατάλειψης και της μοναξιάς.