Το ότι ο Μητσοτάκης έχει απωλέσει πλέον την «κάθε έξωθεν καλή μαρτυρία» το βλέπει όλος ο κόσμος καθημερινά. Το ότι ο Έλλην Πρωθυπουργός έχει παύσει από πολλού χρόνου να γίνεται «ενθουσιωδώς» δεκτός από τους ομολόγους του βγάζει μάτι πλέον από όπου και αν το κοιτάξει κανείς.
Τι να πρώτο ειπωθεί λοιπόν; Να ειπωθεί ότι δεν έχει δοθεί για πολύ καιρό πρόσκληση επίσημης επίσκεψης εις αλλοδαπή, ή μια τέτοια αλλοδαπού ηγέτη στην ημεδαπή. Η μικροψυχία του λες και κάνει τον γύρο του πολιτισμένου κόσμου, και μια τέτοια εκπροσώπηση ηγέτη, δεν την αξίζει ο λαός μας. Το ίδιο ισχύει και για τους δύο δημοσκοπικούς ηγέτες της μείζονος αντιπολίτευσης, αφού ούτε και απο εκεί δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια έξωθεν ανταπόκριση από ομοίους αυτών. Παρακμή, πολιτική παρακμή, ακόμα και εκεί, μας κάνει να νιώθουμε απομονωμένοι.
Η Ελλάδα των αγωνιστών του 21, ας δοθεί επί τέλους και σε αυτό μια έμφαση, οτι παρά τις εμφύλιες διαμάχες, που με την απαραίτητη οικονομική υποστήριξη της Φιλικής Εταιρίας, των παλικαριών που την λευτέρωσαν ακολούθησε αμέσως μετά και μια άλλη διαμάχη των οπλαρχηγών αυτών μεταξύ τους και όχι μόνον, αφού ακολούθησε διαμάχη και με την προσωρινή κυβέρνηση, που τελικά χρειάστηκε η πατρίδα μας να λευτερωθεί και με την διεθνή συνδρομή των έξω τότε δυνατών.
Εδώ όμως και ενώ θα έπρεπε να τονιστεί το όπως και σε άλλους λαούς οι επαναστάτες που κατάφεραν να επικρατήσουν, αμέσως μετά την επιτυχία τους άρχισαν ίδια και χειρότερα με αλληλοσκοτωμούς, μεταξύ τους, και με ατέλειωτες διαφωνίες πάλι μεταξύ τους, έως ότου και μέχρι που οι λαοί, σταδιακά, να βρουν τον βηματισμό τους με εργαλείο τη Δημοκρατία.
Εμείς εδώ τι κάνουμε; Εκεί που ψάχνουμε να βρούμε τον βηματισμό μας, και που μόλις τον βρίσκουμε αρχίζουμε να ψάχνουμε για παραπατήματα και τα βρίσκουμε με απόλυτη ευθύνη του λάθος ηγέτη που επιλέξαμε. Παραπατάμε. Ε! Να που αυτό ζούμε ακόμα και σήμερα. Και κυρίως από το 45 και μετά, αφού ένας ήταν ο Πλαστήρας που πέθανε πάνω στην ίδια περιουσία του, που είχε πριν κυβερνήσει, και να που δεν τον ξαναηύραμε.
Και οι πριν αυτόν, αλλά και οι μετά αυτόν τί κάνανε; Τίποτα, αφού επέτρεψαν, τη ευθύνη των πάντων όλων που αναθέτουν στον καθένα (Ρεπούση) για την Ιστορία αντί να γράφεται για να διδάσκεται, διεξοδικά αναλυόμενη, στα σχολεία και να χορηγεί τον περισσότερο χρόνο στις εμφύλιες διαμάχες που ακολούθησαν μετά την κάθε απελευθέρωση αρχής γενομένης από αυτήν του 1821, αυτοί γράφουν διδάσκουν αντίθετα διογκώνοντας τα πριν και τα μετά αυτής σμικρύνοντας την έτσι «μαστορικά» κατα το μεγαλύτερο δυνατόν αυτήν λες και ποτέ δεν υπήρξε.
Αυτό λοιπόν είναι και το έγκλημα που πληρώνουμε όλες οι κατοπινές γενιές της Ελλάδας μας εδώ. Και της Κομούνας των Παρισίων, όπως και των μπολσεβίκων της Μόσχας αν θέλετε.
Αν δεν διδαχτούν εκτεταμένα και αναλυθούν, και διορθωθούν οι εμφύλιες διαμάχες μετά το όποιο τέλος τους, που είναι μια μόνη και πραγματική ΑΛΗΘΕΙΑ, σωστά και ριζικά όπως στις ΗΠΑ, γερά θεμελιωμένες Δημοκρατίες ποτέ -δεν θα υπάρξουν, αφού κάθε Συνταγματική τους αναθεώρηση θα δημιουργεί ή και θα χειροτερεύει τις εκάστοτε αναδυόμενες διαμάχες. Άρα θα πρέπει Συνταγματικώς κατοχυρωμένα να προλαβαίνεται δια της εκτεταμένης μαθητιώσας διδασκαλίας το τι μπορεί να επιφέρει η όποια τυχόν ανάδυση των κακών αυτών στα, και των τριών βαθμίδων, σχολεία, και να ολοκληρώνεται, από Συντάγματος πλέον δασκάλους, στα μεταπτυχιακά τους. ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ, και όχι άλλα του εκάστοτε κομματικού «παρλαπίπα».