Η Άγκυρα και η Δαμασκός ετοιμάζονται να υπογράψουν ένα πρωτοφανές αμυντικό σύμφωνο, μια κίνηση που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή εν μέσω επιταχυνόμενων περιφερειακών μετασχηματισμών και των προσπαθειών των δύο χωρών να ξεπεράσουν δεκαετίες αποξένωσης και συγκρούσεων.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο συγγραφέας Τζιχάντ Ισλάμ Γιλμάζ, σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην τουρκική εφημερίδα «Independent Türkçe»,, υποστηρίζει ότι το αναμενόμενο σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Συρίας δεν είναι απλώς μια διμερής συμφωνία που εγγυάται τα συμφέροντα και των δύο χωρών, αλλά μάλλον μια κρίσιμη στρατηγική συνεργασία υπό το πρίσμα των μετασχηματισμών που συντελούνται στη Μέση Ανατολή.
Ο Γιλμάζ εξήγησε ότι αυτή η άνευ προηγουμένου προσέγγιση ήρθε μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσαντ το 2024 και την άνοδο μιας νέας κυβέρνησης στη Δαμασκό.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι συνεχιζόμενοι μετασχηματισμοί στην περιοχή έχουν προσφέρει μια φυσική βάση για την προσέγγιση μεταξύ Τουρκίας και Συρίας.
Η Δαμασκός επιδιώκει να σπάσει την πολιτική της απομόνωση, ενώ η Άγκυρα αναζητά έναν σταθερό εταίρο στα νότια σύνορά της.
Η Άγκυρα επιδιώκει επίσης να αποκαταστήσει τη δημογραφική και ανθρωπιστική ισορροπία όσον αφορά τους πρόσφυγες και να μετατοπίσει τη στρατιωτική συνεργασία σε κοινωνική διάσταση, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Al Jazeera Net.
Από αυτή την οπτική γωνία, ο συγγραφέας πιστεύει ότι η αναμενόμενη στρατηγική συμφωνία δεν βασίζεται αποκλειστικά σε ζητήματα ασφάλειας, αλλά περιλαμβάνει επίσης την ανοικοδόμηση, την οικοδόμηση κρατικών θεσμών και την ενσωμάτωση των διαφόρων συνιστωσών της συριακής κοινωνίας.
Ο Γιλμάζ εξηγεί ότι η Δαμασκός ενδιαφέρεται να αξιοποιήσει τις τουρκικές δυνατότητες στους τομείς της τεχνολογίας και της άμυνας, και συγκεκριμένα στα συστήματα αεράμυνας, τα μη επανδρωμένα συστήματα και τις τεχνολογίες ασφάλειας των συνόρων.
Ο συγγραφέας συνεχίζει: «Η αναμενόμενη αμυντική συμφωνία μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού όχι μόνο αντικατοπτρίζει αμοιβαία συμφέροντα ασφαλείας, αλλά εκφράζει και μια προσπάθεια αναμόρφωσης της γεωπολιτικής τάξης στην περιοχή».
Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι η Τουρκία χρειάζεται ένα συνεκτικό κλοιό αεροπορικής και χερσαίας άμυνας στα νότια σύνορά της, δεδομένων των εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι αυτή η κίνηση καταδεικνύει την ικανότητα της Άγκυρας να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε από τη σταδιακή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και επίσης ενισχύει την ισορροπία των σχέσεων με τη Μόσχα.
Εξηγεί ότι ο ρόλος της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή ιστορικά βασιζόταν όχι μόνο στη στρατιωτική ισχύ, αλλά και σε μια βαθιά κατανόηση των πολιτικών ισορροπιών.
Η αμυντική συνεργασία που επιδιώκει να δημιουργήσει σήμερα η Άγκυρα με τη Δαμασκό αποτελεί μια σύγχρονη ενσάρκωση αυτής της ιστορικής κληρονομιάς.
—