Δημήτρης Καπράνος
Δέν θά προσπαθήσουμε νά δικαιολογήσουμε εκείνους οι οποιοι κερδοσκοπουν εις βάρος των μεγάλων μαζων του πληθυσμου.
Ειναι πολλοί, ειναι γνωστοί, όπως γνωστό ειναι τό πόσο αργή στίς αντιδράσεις της ειναι η πάσχουσα από ρευματοιειδη αρθρίτιδα Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά θά πρέπει κάποιοι νά εξηγουν στόν κόσμο τί ακριβως συμβαίνει μέ κάποια «προϊόντα», τά οποια έχουν πάρει τήν ανιουσα καί προκαλουν τρόμο!
Γιατί έχει ακριβύνει τόσο, αλήθεια, τό μοσχαρίσιο κρέας; Μαλλον, επειδή η κοντόφθαλμη, αδιάφορη καί εκτός της πραγματικότητος ευρωπαϊκή ηγεσία έχει αφήσει νά ακριβύνουν τόσο πολύ τά προϊόντα πού χρειάζονται οι κτηνοτρόφοι, ώστε έχει καταστει ασύμφορη η παραγωγή μοσχαρίσιου κρέατος, η οποία μειώνεται συνεχως. Καί όταν ένα –οποιοδήποτε– προϊόν παρουσιάζει μικρή προσφορά έναντι μεγάλης ζητήσεως, όλοι καταλαβαίνουμε τί μπορει αυτό νά σημαίνει γιά τήν τσέπη μας.
Άς σταθουμε λίγο καί στήν συνεχως αυξανόμενη τιμή του καφέ καί της σοκολάτας. Πόσοι από εμας γνωρίζουν ότι πρόκειται γιά προϊόντα πού έχουν εισαχθει στό παγκόσμιο Χρηματιστήριο; Μέσα στά τόσα «θαύματα» πού έχει επιτύχει ο φθίνων καί συνεχως αυτοκαταστρεφόμενος καπιταλισμός του δηθεν «ελευθέρου εμπορίου», ειναι καί αυτή η «λογική του χρηματιστηρίου», η οποία πλέον εφαρμόζεται στήν ενέργεια καί σέ αρκετά προϊόντα, τά οποια έχουν συνδεθει πλέον μέ τήν καθημερινότητα των πολιτων.
Τώρα θά πουν ορισμένοι, ότι «καλό θά ηταν νά πάψουμε νά αγοράζουμε ή νά μειώσουμε κατά πολύ τό μοσχαρίσιο κρέας» ή νά θυμηθουμε ότι «μιά ολόκληρη, υγιέστατη γενιά, μεγάλωσε μέ “πλατάρια” κοτόπουλου καί έτρωγε κρέας καί ψάρι κάθε δεκαπέντε.»
Εν τάξει, αλήθεια ειναι αυτό. Κι εμεις έτσι μεγαλώσαμε καί –δόξα τω Θεω– δέν πάθαμε τίποτε. Ο κόσμος, όμως, έχει αλλάξει. Τά παιδιά δέν φορουν πλέον ποδιά καί «Ελβιέλες», αλλά θέλουν σινιέ ρουχα καί αθλητικά παπούτσια. Οι νέοι άν δέν πιουν εσπρέσσο ή κόν-λάττε, δέν μπορουν νά ξυπνήσουν. Καί, φυσικά, ειναι πολύ δύσκολο νά ζητήσεις στερήσεις από τούς πολιτες όταν γνωστή πολιτικός-ινφουλένσερ ειχε συλλογή από ακριβά αυτοκίνητα καί κομπολόι ακινήτων, προερχόμενα από παράτυπες μεθόδους (χωρίς νά λησμονουμε τό τεκμήριο της αθωότητος).
Εδω πού τά λέμε, έχουμε κατακλυσθει από «ευγενεις» της πολιτικης, οι οποιοι έχουν ελάχιστα εργασθει στήν ζωή τους καί τά περισσότερα ένσημα τούς τά έχουν αποκτήσει από τήν Βουλή. Μπορουν αυτοί οι άνθρωποι –πολλοί από τούς οποίους μπορει καί νά βρίσκονται γύρω από τόν πρωθυπουργό– νά συζητήσουν μαζί του γιά τήν ακρίβεια καί τίς αιτίες πού τήν προκαλουν; Μπορουν νά του εξηγήσουν ότι εκεινοι πού υποφέρουν ειναι όσοι έχουν νά πληρώνουν πανάκριβα ενοίκια ή υπέρογκες δόσεις σέ δάνεια πρώτης κατοικίας; Φυσικά, στό κυβερνων κόμμα καί στήν κυβέρνηση, υπάρχουν καί άνθρωποι οι οποιοι «έχουν βγάλει μεροκάματο» εκτός πολιτικης, έχουν πάε –καί πηγαίνουν ακόμη– σέ σουπερ μάρκετ καί ίσως έχουν πλήρη αίσθηση του τί αριβώς συμβαίνει. Τούς συμβουλεύεται αυτούς ο πρωθυπουργός ή συζητα μόνον μέ κατόχους διαφόρων ηχηρων τίτλων σπουδων, οι οποιοι, όμως, ελάχιστη γνώση έχουν γύρω από τήν καθημερινότητα των πολιτων;
Ειναι μία από τίς απορίες πού μας εκφράζουν συνεχως αρκετοί πολιτες. Καί τίς αποτυπώνουμε, μέ τήν ελπίδα ότι θά ακουσθουν.