Ο Μήτσος Λυγίζος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ανθρώπους του πνεύματος, δυστυχώς όμως παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό.
Ηθοποιός, σκηνοθέτης, μεταφραστής, συγγραφέας, ποιητής, καθώς και δάσκαλος θεάτρου.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1914, ξεκίνησε τις σπουδές του στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και σύντομα έγινε βοηθός του Δημήτρη Ροντήρη. Πρώτος στο σημαντικός ρόλος ήτανε στην στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου “Αντιγόνη” του Σοφοκλή το 1939 κρατώντας το ρόλο του Άγγελου.
Παρέμενε στο Εθνικό θέατρο στο 1944, μεταξύ άλλων ερμήνευσε τον Πυλάδη στην “Ιφιγένεια εν Ταύροις”, τον Βαλεντίνο στον “Φάουστ” του Γκαίτε, καθώς και τον Άγγελο στη “Μήδεια” του Ευριπίδη.
Το 1945 συμμετείχε στο θίασο Αρώνη – Χορν το έργο του Δημητρίου Ιωαννοπουλου “Ρούπελ”. Το 1946 επανήλθε στο Εθνικό Θέατρο όπου παρέμεινε μέχρι το 1948.
Αυτή την περίοδο εμφανίστηκε στα έργα : “Βαβυλωνία” Δημήτρη Βυζαντίου, “Ρούι Μπλας” του Βίκτωρ Ουγκώ, “Ριχάρδος ο Β’ ” του Σαίξπηρ, “Συρανό ντε Μπερζεράκ” του Ροστάν, και άλλα. Ενώ το 1948 συμμετέχει στο θίασο Γιώργου Παππά – Βάσω Μανωλίδου, στο έργο “Βαθιές οι ρίζες” του Γκάου.
Το 1949 φεύγει στην Αγγλία, όπως συνεχίζει τις σπουδές του στο central school of dramatic arts του Λονδίνου. Ως το 1952 θα συνεχίσει τις ανώτερες θεατρικές σπουδές του στο Λονδίνο, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη.
Το 1954 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει να δουλεύει ως σκηνοθέτης. Υπήρξε πρωτοπόρος σκηνοθέτης, αφού ήταν ο πρώτος που ίδρυσε στην Ελλάδα το λεγόμενο Κυκλικό Θέατρο, με τη σκηνή στο κέντρο και τους θεατές μπροστά από τις τρεις πλευρές της, σε σχήμα πετάλου. Με το κυκλιυκό Θέατρο, ανέβασε στη αίθουσα του Παρνασσού τα έργα : “Ένα ηλιόλουστο πρωινό” του Κιντέρο, “Ο Αντρειωμένος” των Χωλ – Μίνταλμας, “Ε, εσείς απ’έξω” του Σαρογιαν. Έργα που πρωτοπαίχτηκαν στην Ελλάδα σε δικιά του μετάφραση και σκηνοθεσία.
Το 1955 εισάγει άλλη μία πρωτοπορία στο Ελληνικό θέατρο, το λεγόμενο Πράσινο Θέατρο, θέατρο χωρίς ιδιαίτερα σκηνικά, που φτιάχνει το σκηνικό το χώρο πάνω στο φυσικό χώρο του τόπου που παίζεται. Έτσι σκηνοθέτησε στο θέατρο του Εθνικού Κήπου, με το θίασο του Νίκου Χατζίσκου τον “Ρωμαίο και την Ιουλιέτα” του Σαίξπηρ, όπου κράτησε για τον εαυτό του το ρόλο του Μερκούτιου.
Καθιερωμένος πλέον σκηνοθέτης, σκηνοθέτησε στη μετέπειτα περίοδο όλα τα ιερά τέρατα του ελληνικού θεάτρου : Κατερίνα Ανδρεάδη, Κυβέλη, Άννα Συνοδινού, Μάνος Κατράκης, Έλσα Βεργή, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζένη Καρέζη, Αλέκος Αλεξανδράκης, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Δέσπω Διαμαντίδου, Λυκούργος Καλλέργης και άλλοι πολλοί, τον εμπιστεύτηκαν για να εκτελέσουν τις σκηνοθετικές του εντολές.
Συνεργάστηκε με όλα τα μεγάλα θέατρα της εποχής, αφού ανέβασε παραστάσεις στα : Εθνικό Θέατρο, Εθνική Λυρική Σκηνή, Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Άρμα Θεάτρου, καθώς και στον ελεύθερο θέατρο.
Τεράστια ήταν η συμβολή του στο ραδιοφωνικό θέατρο, αφού ήταν ο πρώτος που σκηνοθέτησε ραδιοφωνικό θέατρο για την Ελληνική ραδιοφωνία.
Επίσης υπήρξε πρωτοπόρος στη μετάφραση θεατρικών έργων της σύγχρονης εποχής.
Οι ιδέες του και οι πρωτότυπες αντιλήψεις του, είχανε ευρεία ανταπόκριση στο κοινό, και έτσι κατάφερε να επεκταθεί, σε μία σειρά σκηνοθεσίων σε όλα τα είδη θεάτρου, από την αρχαία τραγωδία μέχρι την επιθεώρηση.
Ήταν ένας από τους βασικούς σκηνοθέτες της τηλεοπτικής εκπομπής “Το Θέατρο της Δευτέρας” όπως και να θέτει σε δεκάδες έργα για την εκπομπή , όπως επίσης σκηνοθέτησε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1954 στην ταινία “Το σταυροδρόμι του πεπρωμένου”. Ενώ ακολούθησαν οι εμφανίσεις του ως ηθοποιός μεταξύ άλλων στις ταινίες : “Ποτέ την Κυριακή” (1960), “Ο λουστρακος” (1962), “Ταξίδι” (1962), “Ο Αδελφός Άννα” (1963), “Άδικη κατάρα” (1967), “Ένας ιππότης με τσαρούχια” (1968), “Η Λεωφόρος της προδοσίας” (1969), “Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου” (1969), “Ο Μεγάλος Ένοχος” (1970) και “Ο Δρόμος των ηρώων” (1971) που ήταν και η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ως ηθοποιός.
Επίσης είχε παίξει στην αμερικανική ταινία “Island of love” του 1962
Στην τηλεόραση σκηνοθέτησε τα σήριαλ : “Μαντάμ Σουσού” (1972), “Τα Αγρίμια” (1973), “Η Θέμις έχει κέφια” (1975), “Μία υπέροχη γλωσσου” (1977), “Ορκίζομαι να πω την αλήθεια” (1976) και “Ορκιστείτε παρακαλώ” (1983-87).
Ως συγγραφέας έγραψε θεατρικά έργα, ασχολήθηκε με την μετάφραση ξένων συγγραφέων, ενώ με την σημαντική επιστημονική του μελέτη “Το Νεοελληνικό πλάι στο παγκόσμιο θέατρο” βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.
Επίσης είχε βραβευτεί με κρατικά βιβλία για τη μελέτη του “Θέματα και ποιητές”
Είχε εκδώσει 12 ποιητικές συλλογές, το ποιητικό του έργου χαρακτηρίζεται για μία βαθιά ευαισθησία, στα ανθρώπινα προβλήματα και στον ανθρώπινο χαρακτήρα.
Για την ποιητική του συλλογή “Κατάδυση” βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, πολύ και το σύνδεσμο Ελλήνων λογοτεχνών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 50 είχε ζήσει στη Νέα Υόρκη, εκεί συνέχισε τις σπουδές του πάνω στο θέατρο, δουλεύοντας παράλληλα ως ραδιοφωνικός παραγωγός, σε ραδιοφωνικές εκπομπές για την ελληνική ομογένεια.
Υπήρξε επί σειρά ετών Γενικός Διευθυντής των δραματικών σχολών του Ωδείου Αθηνών και του Εθνικού Θεάτρου, πολλοί σύγχρονοι ηθοποιοί υπήρξαν μαθητές του.
Ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1937 και είχε αναπτύξει συνδικαλιστική δράση.
Ήταν παντρεμένος με τη λογοτέχνη Έλενα Πανταζωνη, μαζί απέκτησαν έναν γιο.
Ανιψιός του ήταν ο ο ηθοποιός Ντάνος Λυγίζος.
Έφυγε από τη Ζωή στις 18 Σεπτεμβρίου το 1993 σε ηλικία 79 ετών από οξύ πνευμονικό οίδημα.