Πέτρος Φυσσούν (5 Οκτωβρίου 1933 – 5 Δεκεμβρίου 2016)
Η απαρχή της ιστορίας
Η απαρχή της ιστορίας των δύο αδελφών με το παράξενο επίθετο, χάνεται στην προπολεμική ιστορία του ελληνικού θεάματος, μια ιστορία εξίσου ομιχλώδη με τα πρώτα χρόνια των Φυσσούν, για τα οποία ελάχιστα είναι γνωστά. Τόσο ελάχιστα, που οι εκδοχές για τη γέννηση του Πέτρου Φυσσούν, του αδιαμφισβήτητα μεγάλου ταλέντου της οικογένειας, είναι δύο. Η μία τον θέλει να έχει γεννηθεί στη Ρωσία, αλλά πιθανότατα πιο σωστή είναι εκείνη που λέει ότι γεννήθηκε στο Αγρίνιο, στις 5 Οκτωβρίου 1933 και ότι ο πατέρας του έφυγε κάποια στιγμή από τη Ρωσία μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων.
Στην Πάτρα, γεννήθηκε το 1936 ο δεύτερος γιος, ο Κώστας. «Έχω περπατήσει ξυπόλητος, έχω φάει σκουπίδια, οκτώ ετών πουλούσα κουλούρια για να ζήσω», έχει πει για τα παιδικά τους χρόνια ο Πέτρος Φυσσούν και αυτή η περιγραφή είναι μάλλον αρκετή. Τα δύο αδέλφια είχαν και μια αδελφή, με την οποία ο Πέτρος ήταν πολύ δεμένος και η οποία πέθανε το 2013.
Η καλλιέργεια και το ταλέντο
Όσοι, πάντως, είχαν γνωρίσει από κοντά τα δύο αδέλφια και κυρίως τον Πέτρο, καταλάβαιναν αμέσως ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο καλλιεργημένο και με αστικό και κοσμοπολίτικο αέρα, κάτι που υποδήλωνε ότι παρά την οικονομική ένδεια, οι γονείς του φρόντισαν να του δώσουν άλλου είδους εφόδια, πιο ουσιαστικά από τα χρήματα. Ο ίδιος ο Φυσσούν μιλούσε σπάνια για τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, αντιλαμβανόμενος προφανώς ότι η διατήρηση του μυστηρίου του «Ρώσου πρόσφυγα που εκτοξεύτηκε στη διασημότητα» βοηθούσε τη δημόσια εικόνα του.
Η είσοδος στο θέατρο
Από κοντά στην υποκριτική ακολούθησε και ο Κώστας, ο οποίος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη, με την παρότρυνση και τη βοήθεια του μεγάλου αδελφού. Τα δύο αδέλφια έμοιαζαν πολύ φυσιογνωμικά. Αν πρέπει να κάνουμε μια σύγκριση, η αλήθεια είναι ότι ο Κώστας ήταν πιο όμορφος, με την εμφάνιση του κλασικού ζεν πρεμιέ της εποχής τους, ενώ ο Πέτρος πολύ πιο επιβλητικός στο σανίδι, αλλά και φωτογενής στον φακό. Ήταν εκείνο το μπλε, παγωμένο βλέμμα του, σε συνδυασμό με ένα παράξενα ζεστό χαμόγελο και βέβαια η πολύ χαρακτηριστική φωνή του που τον έκαναν αμέσως σταρ.
Τα πρώτα βήματα και η αναγνώριση
«Δεν με βοήθησε κανείς με την έννοια της διευκόλυνσης, διότι δόξα τω θεώ, ήμουνα χρήσιμος και περιζήτητος. Σε μια νύχτα έγινα πρωταγωνιστής, παίζοντας ένα μονόπρακτο του Πιραντέλο στο θέατρο Τέχνης. Φίλοι του θεάτρου Τέχνης ήταν μεγάλες προσωπικότητες: ο Ελύτης, ο Γκάτσος, ο Χατζιδάκις. Είχαν έρθει λοιπόν στη γενική δοκιμή και με φωνάζει ο Γκάτσος -αν θυμάμαι καλά- και μου λέει: “Ξέρεις αγγλικά;”. Εγώ τότε δεν ήξερα αγγλικά. “Να μάθεις αγγλικά” μου λέει “και να φύγεις αμέσως από την Ελλάδα!”», έχει πει ο ίδιος στην τελευταία του συνέντευξη, στο «Κ» της Καθημερινής.
Δύο αδέλφια – δύο πορείες
Η επαγγελματική επιλογή των δύο αδελφών μπορεί να ήταν ίδια, η πορεία τους όμως όχι. Ο Πέτρος έγινε σταρ του κινηματογράφου, βραβεύτηκε, έπαιξε σπουδαίους ρόλους, έβγαλε χρήματα, απασχόλησε όσο λίγοι ηθοποιοί της γενιάς του τη δημοσιότητα, αν και ο ίδιος δεν το επεδίωκε ιδιαίτερα, έως καθόλου. Ο Κώστας, από την πλευρά του, δεν ξέφυγε ποτέ από τους δεύτερους ή και τρίτους ρόλους στον κινηματογράφο, ενώ ο ίδιος προτιμούσε σαφώς το θέατρο κι εκείνο αυτόν. Το θέατρο, όμως, από μόνο του δεν έκανε ποτέ διάσημο έναν ηθοποιό κι έτσι ο Κώστας έμεινε στη σκιά του Πέτρου, με πολλούς ακόμα και σήμερα να τους μπερδεύουν.
Η προσωπική ζωή και οι δυσκολίες
Το 1965, ο Πέτρος παντρεύτηκε τη Σουηδή ηθοποιό Μοντ Χάνσον, η οποία ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα το 1957 παίζοντας στην ταινία του Ινγκμαρ Μπέργκμαν «Η 7η σφραγίδα». Στο μεταξύ η καριέρα του ίδιου του Φυσσούν απογειωνόταν αλλά δεν κατάφερε ποτέ να γίνει διεθνής, παρότι εκείνος το επεδίωξε, χρησιμοποιώντας μάλιστα το όνομα Peter Funk.
Η δεύτερη γυναίκα που παντρεύτηκε ήταν η Τέτα Χατζηχρήστου, κόρη του Κώστα Χατζηχρήστου, ο οποίος δεν ήθελε καθόλου τον Φυσσούν για γαμπρό του. Δεν τα κατάφερε και ο έρωτας -αλλά κυρίως η επιμονή του Φυσσούν- νίκησε. Μετά τον γάμο, ο Χατζηχρήστος και ο Φυσσούν εμφανίστηκαν μαζί επί σκηνής στο Δελφινάριο.
Η πτώση και τα τελευταία χρόνια
Όσο το ενδιαφέρον του κοινού στρεφόταν στα προσωπικά του Πέτρου Φυσσούν, η καριέρα του είχε μια αντίστροφη πορεία. Οι καλοί ρόλοι λίγοι και κακοπληρωμένοι, ο ίδιος μεγάλος πλέον σε ηλικία, τα χρήματα τελείωσαν. Το 2013, βρέθηκαν σε αδυναμία να πληρώσουν το νοίκι τους και τους κοινοποιήθηκε έξωση. Η λύση βρέθηκε με την παρέμβαση της εκκλησίας, στην οποία ο Φυσσούν άφησε μετά τον θάνατό του την μόνη του περιουσία: Το αρχείο του.
Τον Ιούνιο του 2015 η Τέτα πεθαίνει μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Ο Φυσσούν, που είχε ήδη στενοχωρηθεί με τον θάνατο της αδελφής του δύο χρόνια νωρίτερα, καταρρέει. «Είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος με μια πολύ δύσκολη ζωή», είχε πει σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του στην ΕΡΤ. Μόνος και φτωχός, πεθαίνει στις 5 Δεκεμβρίου 2016. Ο μικρός του αδελφός τον ακολουθεί τριάμισι χρόνια αργότερα.
(Πηγή: Λοιπόν)