Ενας από τους πιο καταξιωμένους και αγαπητούς ηθοποιούς της χώρας μας
Ο Γρηγόρης Βαλτινός είναι ένας από τους πιο καταξιωμένους και αγαπητούς ηθοποιούς της χώρας μας, αποτελώντας διαχρονική μορφή του θεάτρου και πολιτισμού, με έργο που συνεχίζει να εμπνέει και να συγκινεί.
Παρά τη μεγάλη φήμη, ο Γρηγόρης Βαλτινός επέλεξε να κρατά χαμηλό προφίλ στην προσωπική του ζωή, την οποία προστάτευε από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ωστόσο πρόσφατα βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή της Αθηναίδας Νέγκα, «Καλύτερα αργά» και έδειξε μία πλευρά του εαυτού του που το κοινό δεν είχε συνηθίσει να βλέπει.
Ο ίδιος παραδέχτηκε πως δεν μπορεί την τοξικότητα, εξηγώντας με χιούμορ: «Είμαι γελοίο άτομο, αν το κοινό νομίζει ότι είμαι πολύ σοβαρός».
Το «αθόρυβο» εφηβικό love story του Γρηγόρη Βαλτινού
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης μίλησε για την εφηβεία του και τις δυσκολίες που είχε στο φλερτ.
«Όχι, δεν ήμουν καρδιοκατακτητής του σχολείου. Θα έλεγα ότι ήμουν το θύμα της καρδιάς, γιατί ήμουν ερωτευμένος με κάποια, η οποία ως συνήθως σε αυτές τις ηλικίες είναι ερωτευμένες με τους μεγαλύτερους – μίσησα όλους τους μεγαλύτερους, μέχρι να γίνω εγώ μεγαλύτερος. Δεν μου έδινε σημασία. Το μόνο που έκανα είναι κάπως να της το δείχνω, αλλά δεν το καταλάβαινε, γιατί δεν ήξερα πώς να το κάνω. Έμενε κοντά στο σχολείο και την έπαιρνα κάθε φορά που σχολάγαμε από πίσω, από απόσταση, την άφηνα να μπει στο σπίτι και έφευγα. Έτσι νόμιζα ότι τα ΄χουμε. Το νόμιζα μόνος μου. Και πέρασαν κάποια χρόνια έτσι μες στον έρωτα. Αρχίσαμε να γερνάμε και της το είπα».
Και πρόσθεσε με χιούμορ: «Στην εφηβεία μου ερωτεύτηκα μία γειτονοπούλα, όταν της ζήτησα να τα φτιάξουμε μου απάντησε ναι, δεν της ξαναμίλησα γιατί φοβόμουνα. Σου λέει ανώμαλος θα ΄ταν αυτός, μου είπε να τα φτιάξουμε και μετά δεν ξαναμιλήσαμε!».
Ο ρόλος του θεάτρου στη βελτίωση της κοινωνίας, μέσα από τα λόγια του
Ο Γρηγόρης Βαλτινός, μίλησε επίσης με λόγια καρδιάς για τη φιλοσοφία της ζωής του και το πως βλέπει την τέχνη του ως μέσο βελτίωσης της ανθρώπινης ψυχής: «Έχω συγχωρέσει πάρα πολλούς ανθρώπους, ακόμα κι από τον πολύ στενό περιβάλλον, γιατί κατάλαβα την ανεπάρκεια τους, την έλλειψη ενημέρωσης, την έλλειψη ψυχολογικής γνώσης. Δεν είχαν γνώσεις να ερμηνεύσουν τον εαυτό τους, την πράξη τους, την κίνηση τους. Τους συγχώρεσα, τους αγάπησα, τους είδα και με επιείκεια, τους είδα και λίγο αδικημένους από τη ζωή, που δεν έχουνε την ενημέρωση ενός σύγχρονου ανθρώπου, γιατί ήτανε άνθρωποι του μεταπολέμου. Δεν μορφώθηκαν, δεν πήγανε σχολείο, δεν είχαν λεφτά, δεν τρώγανε, ήταν φτωχοί, ήταν του μεροκάματου, δεν σπούδασαν».
Και κατέληξε: «Έτσι λοιπόν βρίσκω τη δύναμη, επειδή η δουλειά μου έχει άμεση σχέση με τη βελτίωση του ανθρώπου, και της ψυχής του και του μυαλού του, το βλέπω λιγάκι ότι κάνοντας αυτή την τέχνη μπορεί να βοηθήσω κάποιους ανθρώπους, φεύγοντας απ’ το θέατρο να προβληματιστούν και να γίνουμε καλύτεροι. Λίγο καλύτεροι, το λίγο δεν είναι ποτέ λίγο, το λίγο αν το πολλαπλασιάσεις με 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους είναι ένα τεράστιο ποσό».