Η Σοβιετική Ένωση απέκτησε πληροφορίες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου
Ο διευθυντής της ρωσικής υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών, Σεργκέι Ναρίσκιν, δήλωσε ότι η Σοβιετική Ένωση απέκτησε πληροφορίες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που έπαιξαν ρόλο στην ανάπτυξη του σοβιετικού πυρηνικού προγράμματος.
Ο Ναρίσκιν εξήγησε κατά τη διάρκεια ομιλίας του στα κεντρικά γραφεία της Rosatom στις 31 Οκτωβρίου ότι αυτά τα δεδομένα πληροφοριών εξέπληξαν τους Σοβιετικούς επιστήμονες που εργάζονταν στον πυρηνικό τομέα και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του πρώτου σοβιετικού πυρηνικού αντιδραστήρα βαρέος ύδατος E-2, ο οποίος αποτέλεσε σημείο καμπής στην ανάπτυξη των πυρηνικών δυνατοτήτων της Σοβιετικής Ένωσης εκείνη την εποχή.
Επεσήμανε ότι πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι τα δεδομένα των μυστικών υπηρεσιών εξέπληξαν τον Σοβιετικό πυρηνικό επιστήμονα Ιγκόρ Κουρτσάτοφ, ο οποίος δήλωσε σε επίσημο υπόμνημα το 1943 ότι η πιθανότητα έναρξης αντίδρασης σχάσης σε φυσικό ουράνιο με χρήση βαρέος ύδατος ήταν απροσδόκητη και αντίθετη με την επικρατούσα επιστημονική γνώση εκείνη την εποχή.
Ο Ναρίσκιν εξήγησε ότι αυτές οι πληροφορίες συνέβαλαν άμεσα στην έναρξη του σοβιετικού προγράμματος βαρέος ύδατος, οδηγώντας στη λειτουργία του πρώτου αντιδραστήρα αυτού του τύπου το 1949 στο Εργαστήριο Νο. 3 στη Μόσχα, το οποίο βοήθησε στην παραγωγή στρατηγικών πυρηνικών υλικών και στην ανάπτυξη της σοβιετικής πυρηνικής βιομηχανίας.
Ο ακαδημαϊκός Άμπραμ Αλιχάνοφ ήταν ο επιστημονικός επιβλέπων του προγράμματος βαρέος ύδατος και διατέθηκε γη για το εργαστήριο στην περιοχή Νόβο-Τσερεμούσκι της Μόσχας
Προηγουμένως, η ρωσική πυρηνική βιομηχανία γιόρτασε την 80ή επέτειό της στις 20 Αυγούστου και στις 26 Οκτωβρίου γιόρτασε την εκατονταετηρίδα από την ίδρυση της Ρωσικής Υπηρεσίας Επιστημονικών-Τεχνικών Πληροφοριών, η οποία έπαιξε κεντρικό ρόλο στη Μόσχα στην απόκτηση των απαραίτητων πληροφοριών για την ανάπτυξη των πυρηνικών της δυνατοτήτων κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Στους αντιδραστήρες βαρέος ύδατος, το οξείδιο του δευτερίου (D2O) χρησιμοποιείται ως ψυκτικό μέσο και επιβραδυντής νετρονίων.
Το βαρύ ύδωρ έχει πολύ χαμηλό ρυθμό απορρόφησης νετρονίων και υψηλή ικανότητα επιβράδυνσής τους, επιτρέποντας στους αντιδραστήρες να λειτουργούν με φυσικό ουράνιο χωρίς την ανάγκη δαπανηρών εγκαταστάσεων εμπλουτισμού.
Ο πρώτος σοβιετικός πειραματικός αντιδραστήρας βαρέος ύδατος, γνωστός ως OK-187, τέθηκε σε λειτουργία τον Απρίλιο του 1949 και χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη των τεχνολογιών που απαιτούνταν για την κατασκευή αντιδραστήρων παραγωγής στρατιωτικού πλουτωνίου, τριτίου και ορισμένων ραδιενεργών ισοτόπων για πολιτικούς σκοπούς.
Τις επόμενες δεκαετίες, τρεις παρόμοιοι αντιδραστήρες τέθηκαν σε λειτουργία στις εγκαταστάσεις Mayak στα νότια Ουράλια, ενώ από το 1988 λειτουργεί εκεί ένας αντιδραστήρας βαρέος ύδατος τύπου LF-2 για την παραγωγή ραδιενεργών ισοτόπων για βιομηχανικές και ιατρικές χρήσεις.
Ο αντιδραστήρας OK-187 ανακατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1950 για να φτάσει στη μέγιστη ισχύ του των 2,5 μεγαβάτ και έγινε πειραματική βάση για έρευνα στην πυρηνική φυσική, τη φυσική υλικών και τους αντιδραστήρες ενέργειας, πριν τελικά κλείσει το 1987 και τεθεί σε κατάσταση τεχνικής ασφάλειας.
Novosti
—