Η σχέση του δηµοσιογράφου µε την αλήθεια δεν πρέπει να αφορά όσα γράφει και δίνει προς δηµοσίευση
Του Κώστα Βαξεβάνη
Αφορά πρώτα τον εαυτό του. Ο δηµοσιογράφος πρέπει να έχει σχέση ειλικρίνειας µε τον εαυτό του. Πρέπει επίσης να αναγνωρίζει τα λάθη του και να µην κρύβεται. Τις γραµµές αυτές ήθελα να τις γράψω εδώ και πολύ καιρό. ∆εν το έκανα, όχι γιατί µου έλειπε το θάρρος. Θεωρούσα την αποµάκρυνση από τα γεγονότα ως εγγύηση της αλήθειας που βοηθά να παρέλθει η όποια παρόρµηση.
Θα προτιµούσα επίσης να έγραφα στεγνά δηµοσιογραφικά, χωρίς ίχνος συναισθηµατικής εµπλοκής, αλλά οι άνθρωποι είναι και το συναίσθηµα. Ειδικά αν έχουν προσεγγίσει συγκεκριµένα πράγµατα µε το συναίσθηµα.
Την περασµένη Παρασκευή το πρωί µια δικαστής, ύστερα από αίτηµα του εκδοτικού οίκου που εκδίδει το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα (και µε κρυπτόµενο υποβολέα τον ίδιο τον Τσίπρα), πήρε απόφαση προληπτικής λογοκρισίας για το Documento. Η εφηµερίδα (έντυπη και ηλεκτρονική), οι δηµοσιογράφοι της απαγορεύεται να δηµοσιεύουν αποσπάσµατα από το βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού. Το δικαίωµα στην ενηµέρωση του κοινού και φυσικά το δικαίωµα στην κρίση για όσα γράφονται στο (κάθε) βιβλίο δεν υπάρχουν. Ο εκδοτικός οίκος προφασίστηκε ότι µπαίνει θέµα πνευµατικών δικαιωµάτων επειδή δεν έχει βγει το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία. Πρόκειται για πρόφαση. Σε ό,τι αφορά τη νοµική ουσία, ο δηµοσιογράφος έχει δικαίωµα να παραθέτει και να σχολιάζει αποσπάσµατα. Αλίµονο αν ο δηµοσιογράφος δεν είχε δικαίωµα να παραθέσει τις πληροφορίες του είτε είναι όσα λέγονται σε ένα βιβλίο είτε σε µια συνέντευξη.
Τον Νοέµβριο του 2020 το CNN δηµοσίευσε αποσπάσµατα από το βιβλίο του Μπαράκ Οµπάµα έξι µέρες προτού βγει στα βιβλιοπωλεία. Κανένας δεν στράφηκε εναντίον του CNN ούτε τόλµησε να σκεφτεί να λογοκρίνει δηµοσιογράφο.
Είναι προφανές ότι η δηµοσίευση του Documento ήταν ενοχλητική
Χαλούσε τη ρότα του Αλέξη Τσίπρα προς την Ιθάκη και την επιµεληµένη κατασκευή του rebranding. Για την ακρίβεια, η Ιθάκη του Τσίπρα έχει δύο ρότες. Στη µία εµφανίζεται ως ροµαντικός ήρωας, ένας Οδυσσέας, που άλλοτε ανάµεσα σε συµπληγάδες, άλλοτε δεµένος στο κατάρτι ψάχνει να βρει τον προορισµό του. Ο προορισµός δεν είναι άλλος από τη νέα ηγεµονία του.
Υπάρχει και δεύτερη ρότα. Σε αυτήν ο πρώην πρωθυπουργός οµολογεί πράγµατα (όχι και τόσο τιµητικά) και στέλνει µήνυµα ως µετανοηµένος σε παλιούς εχθρούς και νυν φίλους και χορηγούς της νέας αλήθειας του. Η δηµοσιογραφική ενασχόληση του Documento αφορούσε την παράθεση και τον σχολιασµό όσων κρύβει στα αµπάρια ο Τσίπρας.
Ο Τσίπρας ζητάει τη συγγνώµη του από τους καναλάρχες που τους φέρθηκε επιθετικά και τους ταλαιπώρησε στον διαγωνισµό για τις τηλεοπτικές άδειες. Το χειρότερο είναι πως οµολογεί ότι στο σκάνδαλο της Novartis απέτρεψε τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, που θα εντόπιζε ευθύνες πολιτικών προσώπων, για να µην έχει πολιτικό κόστος. Παραδέχεται ότι λειτούργησε ως άβουλος και φοβικός πρωθυπουργός που χρειάστηκε να εξαπατήσει δύο υφιστάµενούς του υπουργούς, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Γιώργο Χουλιαράκη, για να δώσει κοινωνικό µέρισµα. ∆εν υλοποιούσαν δηλαδή οι υπουργοί την πολιτική του, αλλά ο ίδιος λειτουργούσε υπό τον φόβο τους. Περιγράφει τρεις άλλους υπουργούς του, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, τη Νάντια Βαλαβάνη και τον Κώστα Ησυχο, ως γραφικούς τύπους οι οποίοι στη συνάντηση µε τον Ρώσο (τότε) πρωθυπουργό Μεντβέντεφ συµπεριφέρονταν σαν να απευθύνονται σε παλιό τους σύντροφο από τη Σοβιετική Ενωση. Του θύµισαν µάλιστα την κωµωδία «Goodbye Lenin». Ως γραφικούς περιγράφει και άλλα µέλη της πρώτης του κυβέρνησης, µε τα οποία ωστόσο κυβέρνησε αυτήν τη χώρα.
Τα δηµοσιεύµατα του Documento µε αναφορές στο «βιβλίο Τσίπρα» δεν είναι ούτε κουτσοµπολιό ούτε επιχειρούν να ξύσουν αντανακλαστικά περιέργειας. Είναι αποτίµηση του πολιτικού άντρα, προφανώς µε τρόπο που δεν θέλει να κριθεί.
Πάµε τώρα στο προσωπικό
Το Documento και ο γράφων προσωπικά στήριξαν τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του. ∆εν ήµασταν εφηµερίδα του Τσίπρα, αλλά εφηµερίδα µε πολιτικό προσανατολισµό που πίστευε ότι η χώρα πρέπει να κλείσει το κεφάλαιο της διαφθοράς και της διαπλοκής. Μέσα από την έρευνά µας για τη διαφθορά και την αρθρογραφία µας συναντηθήκαµε µε όσα εκείνη την περίοδο φαινόταν να πρεσβεύουν ο Τσίπρας και το κόµµα του.
Με τα θέµατα και τις έρευνες του Documento έκαναν πολιτική. Οι αποκαλύψεις µας τους έδιναν πολιτική πνοή που δεν είχαν. Αυτές οι αποκαλύψεις κινητοποίησαν ένα σύστηµα εναντίον µας και βρεθήκαµε µπροστά σε διώξεις. Η αφεντιά µου όπως και άλλοι δηµοσιογράφοι φτάσαµε ως την πόρτα της φυλακής για το σκάνδαλο της Novartis. ∆εν είχαµε βουλευτικές ασυλίες και κόµµα να µας προστατεύει. Κάναµε αυτό που έπρεπε να κάνουµε.
Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση, την αντιπαράθεση µε το καθεστώς Μητσοτάκη την έκανε η δηµοσιογραφία του Documento, όχι οι πεφωτισµένοι στρογγυλοποιητές του Τσίπρα που σκέπτονταν την επόµενή τους µέρα. Για εµάς η κάθε µέρα έχει άλλα στοιχεία. Η υπεράσπιση αυτών των στοιχείων µάς έφερε σε θέση αντιπαράθεσης µε τον Τσίπρα. ∆εν υπήρχε τίποτα προσωπικό. Ούτε υπάρχει ακόµη και τώρα.
Υπερασπιζόµαστε τη δουλειά µας, τη δηµοσιογραφία και το δικαίωµα της κοινωνίας να γνωρίζει. Ο δηµοσιογράφος πρέπει να αποκαλύπτει όσα οι άλλοι θέλουν να κρύψουν. Την προσπάθεια απόκρυψης κάνει σήµερα ο Τσίπρας. Στο βιβλίο του όµως όλα είναι ξεκάθαρα. Μπορεί να τοποθετεί τον εαυτό του στο επίκεντρο ενός θαύµατος µε τον ίδιο Μεσσία και θαυµατοποιό, µε εξάρσεις µεγαλείου και αυτοθαυµασµού, αλλά η αλήθεια δεν κρύβεται.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κάνει rebranding
∆ούλευε συστηµατικά για τη σηµερινή µέρα. Εγκατέλειψε αρχές, στόχους και οράµατα για να εξασφαλίσει ένα άλλο µέλλον για τον ίδιο. Η πολιτική του αναποτελεσµατικότητα δεν ήταν στοιχείο ανεπάρκειας ή χαρακτήρα αλλά παράδοσής του. Εχει σχεδιάσει την πορεία του έξω από το πεδίο της ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Για να το πετύχει, άφησε πίσω του (για να το πω κοµψά) ανθρώπους και θα αφήσει κι άλλους, γιατί ο σκοπός είναι υπέρτατος και προφανώς άλλος.
Μετά τη συγγνώµη που είχε ζητήσει ο Αλέξης Τσίπρας για τη Novartis υπήρξε ακόµη ένα στοιχείο που µε έκανε να αναρωτιέµαι για τις πραγµατικές προθέσεις του. Είναι όσα λέει η Μέρκελ στο βιβλίο της για ένα δείπνο τον Ιανουάριο του 2019. Οταν ρώτησε τον Τσίπρα για το δηµοψήφισµα του 2015, της είχε πει ότι «ήταν να δείξει στους πολίτες µε έναν πειστικό τρόπο ότι η νέα κυβέρνηση είχε εξαντλήσει κάθε περιθώριο προκειµένου να απαλλαγεί από τη µισητή τρόικα». Ο Τσίπρας δεν ήθελε απαλλαγή από την τρόικα, αλλά να δείξει στον κόσµο ότι είχε εξαντλήσει τα περιθώρια. Στο βιβλίο του ο ίδιος κυνικός τακτικισµός διέπει και τη συµπεριφορά για το σκάνδαλο Novartis. ∆εν ήθελε απόδοση δικαιοσύνης, αλλά πολιτικό ελιγµό. Το άρθρο αυτό, ναι, είναι µια συγγνώµη στον κόσµο. ∆εν εξαπάτησα κανέναν. Εκανα αυτό που θεωρούσα σωστό. Και απέκτησα ακόµη έναν διώκτη: τον Αλέξη Τσίπρα.
ΑΧ ΚΩΣΤΑΚΗ ΚΑΛΑ ΤΑ ΛΕΣ ΑΛΛΑ ΕΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΕΦΑΓΕ ΤΟΣΟ ΛΑΣΠΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟ. ΣΥΓΟΥΡΑ ΕΚΑΝΕ ΛΑΘΟΙ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΚΟΣΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΘΑ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΗ? ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΗ ΚΡΙΤΙΚΗ.
Δεν κάνουμε όλοι μας εύκολη κριτική.
Ψαχνόμαστε κάποιοι σε ανάλογο βαθμό έτσι ώστε να είμαστε αντικειμενικοί.
Στο τώρα μόλις που έχουν αρχίσει να σκάνε κάποια πρώτα δείγματα πόσο μια κατηγορία πολιτικών προσώπων έχουν δεχθεί ισχυρές πιέσεις και πιθανός εκβιασμούς – απειλές και για την ζωή τους όταν τα σχέδια δεν λειτουργούσαν σύμφωνα με την συμμορία από ιδρύσεως κράτους Ελληνικό.
Η ιστορία δικαιώνει τις αδικίες αλλά ο χρόνος παραμένει πολύ μακρύς.
Η κυβέρνηση Τσίπρα θεωρήθηκε ένα πέρασμα μετάβασης έτσι ώστε να εδραιωθούν και να ρημάξουν την χώρα αμέσως μετά την πτώση του.
Στο σήμερα δίχως ίχνος ντροπής ούτε και σημάδια προστασίας, εντελώς ξεδιάντροπα μόλις και υπέγραψαν την νέα υποθήκη της χώρας για δήθεν προμήθεια ενέργειας με υπέρ-υπέρ κοστολόγηση.
Ομολόγησαν την πικρία τους που επί Καραμανλή δόθηκε το λιμάνι του Πειραιά στους Κινέζους.
Επιβεβαιώνεται εμπρός στα μάτια μας πως τα συμφέροντα δεν γνωρίζουν από συναισθηματισμούς, από πατριωτισμό, από οικογένεια, από θρησκεία, από αρχές.
Ας ελπίζουμε πως έχουν τεθεί τα θεμέλια έτσι ώστε η επόμενες γενιές ήθελε πορευτούν με μια άλλη μορφή πολιτικής πορείας όχι μόνο για την χώρα μας αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη γη.
Ας συμβαδίζουμε με το χρόνο όπως εξελίσσονται οι τρέχουσες γεωπολιτικές αλλαγές.
Η δικαίωση αποδίδεται για όλα όσα πεπραγμένα έχουν καλώς μέσα από αυτές τις τρέχουσες αλλαγές.
Σας αξίζει έπαινος για την δημόσια ομολογία του σφάλματός σας, φθάνει να μη το επαναλάβετε στο μέλλον. Ούτε οι δημοσιογράφοι πρέπει να αρθρογραφούν επηρεασμένοι από συναισθήματα ούτε όμως και οι πολίτες να αξιολογούν -και να ψηφίζουν- τους πολιτικούς με συναισθηματικά κριτήρια.
Κατά τα λοιπά, και το κόμμα του κ. Καμμένου φαίνεται πως ήταν εν τέλει “το αναγκαίο καλό” στην ‘κυβέρνηση Τσίπρα”, και ο κ. Βαρουφάκης έντιμος πολιτικός και άξιος υπουργός του ελληνικού λαού.
(Συναισθηματικά θεωρούμενοι ήσαν ο μεν “δεξιός” ο δε “υπερόπτης”.)
Όσο για τον κ.Τσίπρα… προσυπογράφουμε το εξής, γραμμένο τον καιρό της πρωθυπουργίας του -και ‘εξαιρετικά αφιερωμένο’ σε αστόχαστους δημοσιογράφους και αφελείς πολίτες:
Μετα-Αμαρτωλό
Διασκευή από το υπέροχο «Αμαρτωλό» της Γαλάτειας Καζαντζάκη
Στο σπίτι Αλέξη. Κύριε στο γραφείο.
Στην ΚΝΕ, σύντροφε Αλέξη, έναν καιρό.
Τώρα οι «εταίροι» με φωνάζουν Tsipras.
Ο τόπος μου, ποιος ήταν; Ποιοί οι δικοί μου;
Ανάθεμά με, αν το θυμάμαι πια.
Αφεντικά μου Βερολίνο και Βρυξέλλα.
Ως και τα χρόνια τα «δεκαπενταμελή» μου,
χάνονται μπρος σε δόξες σημερνές.
Άδεια κι η κεφαλή κι η θύμησή μου.
Το σήμερα πιο πλούσιο απ’ το χθες.
[Και τ’ αύριο, αν τα καταφέρω, ελπίζω.]
Ζήτω απ’ αγνώστους, χειραψίες ή βρισιές,
Κάποια κορόιδα να χειροκροτάνε.
Γλέντια και καλαμπούρια ως να φέξει.
Κεράσματα, ταξίδια, κουτουρού
Παν κι άλλοι από δω, για τον Αλέξη.
Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι,
Όλη η Ελλάδα πάει κατά χαμού.
Κι από το μέγαρο Μαξίμου εγώ φωνάζω:
Εικόνα σου είμαι, πατριώτη, και σου μοιάζω.
…..
Τώρα, όπως λένε και οι προστάτες μας, The rest is history:
“κασελάκια μ’, μιτσοτάκια μ’,” μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…
ο παυλος τσιπρας, πατερας του ΧΟΥΝΤΟΘΡΕΜΜΕΝΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ή ΤΣΙΜΠΛΑ ηταν βασιλιας στην ιθακη του, η οποια γεωγραφικα καθοριζοταν απο τα ορια του νομου αρτας και ηθικα, απο την ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΙΑ ΤΟΥ χαρακτηρα του. ειναι γνωστο πως εκανε περιουσια χαριν του κουνιαδου του χουντικου στυλιανου παττακου, χαριν στους απληρωτους εργατες που εγκατελειψε στην σαουδικη αραβια και ποιος ξερει ποσα αλλα “χαριν”. απο την αλλη πλευρα ο γονος του Αλεξης, (αγνωστος λεγεται ο τροπος που πηρε πτυχιο) αλλα γνωστη η ΠΛΑΣΤΗ ΕΓΓΥΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ που κατεθεσε σε τραπεζα για να παρει εργα του δημοσιου, εψαχνε το λιμανι του μεταξυ ΚΝΕ, ρηγα, πασοκ, (μην δινετε σημασια σε οτι γραφει η βικιπαιδεια – ειναι ολα φτιαχτα). μετα απο πολιτικες φουρτουνες (κυβερνησεις), και τρικυμιες (δημοψηφισματα, Πρεσπες), ΒΡΗΚΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ ΤΟΥ, που κατα ενα παραξενο παιχνιδι της μοιρας, συμπιπτει με την ιθακη του πατερα του και οριοθετειται μεταξυ των λεξεων ΑΠΑΤΕΩΝΙΑ, ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ, ΛΑΜΟΓΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ.
Σωστός!
Οταν γραφεις με ψευδονυμο εισαι οτι χειροτερο ο Τσιπρας υπηρξε κατα τα γραψομενα ο υθικοτερος και ο τιμιοτερος προθυπουργος που περασε απο την χωρα μας οταν ο παπας της ρωμης οταν η μερκελ και αλλοι λενε τα καλιτερα λογια οτι και να πεις εσυ ειναι για εσενα και τους ομιοσου και αν γραφανε οι προθυπουργοι που περασαν απο την χωρα αυτα που εγιναν η που δεν εγιναν η ελλαδα θα ηταν ελβετια η ενεργεια του τσιπρα για το βιβλιο ειναι μεγαλη παλικαρια ας το κανη και ο μητσοκακης και ο καραμαλης και να ξερεις δεν απαντω σε εσενα γραφω την πραγματικοτητα.
εγώ ένα ξέρω ότι τ Τσίπρα τ ανοίξανε τ πολιτικό του τάφο κ τ ρίξαμε μέσα οι ίδιοι οι οποίοι τ στήριξαν (Πολακης-κ ο άλλος ο γκαραγκιοζης που γλείφει τ Άδωνι καρανικας) κ άλλοι!!!
κ. ΒΑΞΕΒΑΝΗ μηπως συμπεραινεις αυθαιρετα?ΔΩΣΕ 1-2 στοιχεια των κατηγοριων σου για τον Τσιπρα , αλλιως………………………