Παρακολουθώντας την τρέχουσα επικαιρότητα κάποιος, θα προσέξει την εκτεταμένη προβολή του βιβλίου του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τίτλο Ιθάκη, ανακαλώ λοιπόν αμέσως εκείνη την ταραγμένη περίοδο,
που μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού ήταν στους δρόμους και στις πλατείες, ασταμάτητες αναλύσεις, «κολοκοτρωνέικες» κορώνες, ηθικό ακμαιότατο και φυσικά, η αντίθετη άποψη θεωρούνταν αντεθνική, «γερμανοτσολιάδικη», με τον εκφραστή της να στοχοποιείται αμέσως.
Για όλο εκείνο το διάστημα υπήρχε λύση σύμφωνα με την νομενκλατούρα της πλατείας Συντάγματος, που όπως έλεγε θα ανέτρεπε τους συσχετισμούς στην Ευρώπη με μια αλλαγή κυβέρνησης και πάντα δημοκρατικά.
Η αναφορά μου στο πολίτευμα δεν έχει να κάνει με κάποια μομφή σε αυτό αποκλειστικά, παρόλες τις προβληματικές του πτυχές, η δημοκρατία όπως έχει γράψει και ο Δημήτριος Βεζανης «παρ’ολας της τας εσωτερικάς αδυναμίας και ανικανότητας είναι το μόνον πολίτευμα το οποίον εγγυάται μιαν βραδείαν, αλλά ασφαλή πρόοδο των λαών και κυρίως την ειρήνη, η οποία αποτελεί την προϋπόθεσίν της προόδου και του πολιτισμού»¹ .
Βέβαια οι σημερινές δημοκρατίες δυτικού τύπου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως παραδημοκρατίες, μιας και εδώ και αρκετό καιρό έχουμε φύγει από τον ορό «Δημοκρατία» και είμαστε στον όρο «παραδημοκρατία». Όπου έχει επέλθει ο εκφυλισμός του πολιτεύματος, το οποίο ενώ διατηρεί ορισμένες από τις εξωτερικές μορφές του (όπως εκλογές), στην ουσία υπονομεύει τις θεμελιώδεις αρχές του, όπως η διαφάνεια, η λογοδοσία, η ισότητα και η ανεξαρτησία των θεσμών.
Για να επανέλθουμε όμως.
Η Ελλάδα που το ποσοστό που της αντιστοιχεί στην ευρωβουλή είναι 2,9% του συνόλου των 720 εδρών.
Η Ελλάδα που ο ρόλος της οικονομίας της στο ευρωπαϊκό στερέωμα είναι κυριολεκτικά του γκαρσόν, μιας και η ελληνική οικονομία βασίζεται αποκλειστικά σε παροχές, βάση των στοιχείων του ΑΕΠ.
Η Ελλάδα που η ναυτιλία της, ή γεωργία της και η κτηνοτροφία της αντί να κρατάνε την χώρα ανεξάρτητη εις τους αιώνες όπως είχε πει ο Καποδίστριας, έχουν καταντήσει να είναι τελικά δήμιοι της ελληνικής οικονομίας, με την πρώτη να μην υπάρχει ελληνική σημαία σε κανένα πλοίο στην ποντοπόρο ναυτιλία, με αποτέλεσμα τα κέρδη και η απασχόληση (ειδικά του ελληνικού προσωπικού) να μην επιστρέφουν πάντοτε στην εθνική οικονομία. Ενώ στη γεωργία και στην κτηνοτροφία, η Ελλάδα παρουσιάζει ελλείμματα σε βασικά προϊόντα (π.χ., κρέας, γάλα) και εισάγει σημαντικές ποσότητες, αδυνατώντας να καλύψει πλήρως τις εγχώριες ανάγκες, και τους τομείς της γεωργίας και της κτηνοτροφίας να δείχνουν ότι οι ασχολούμενοι με τα γεωργοκτηνοτροφικά είτε δεν θέλουν, είτε δεν μπορούν να συμβάλλουν στις ανάγκες της χώρας.
Σε όλα τα παραπάνω προστίθεται και βασική κρίση του κοινοβουλευτισμού που είναι συνδιαλλαγή εκλογέα – υποψήφιου – εκλεγμένου, όπου δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος αλληλεξάρτησης: ο πολίτης νιώθει ότι το σύστημα δεν τον εκπροσωπεί θεσμικά, άρα αναζητά προσωπικές λύσεις μέσω του βουλευτή του, και ο βουλευτής συντηρεί αυτή τη νοοτροπία για να εξασφαλίσει ψήφους, και όπως πολύ σωστά και προφητικά είχε γράψει ο Δημήτρης Βεζάνης «η διαφθορά είναι άρρητως συνδεδεμένη με την φύσιν του κομματισμού και του κοινοβουλευτισμού»²
Σε αυτή την Ελλάδα ο τότε υποψήφιος πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και τώρα νέος Οδυσσεύς, με περίσσια ανηθικότητα πριν την «πρώτη φορά αριστερά» μας έλεγε «θα βαράμε τα νταούλια και οι Ευρωπαίοι θα χορεύουν» και εμείς τον πιστέψαμε. Από το παράδειγμα αυτό βάση και της ανταπόκρισης που βρήκε, μπορούμε να καταλάβουμε πόσο ευκολόπιστοι είμαστε ως λαός και πως ο οποιεσδήποτε πολιτικός σαλτιμπάγκος μπορεί να υφαρπάξει την ψήφο του λαού, είτε με την μέθοδο της συναλλαγής, είτε με την μέθοδο της πολιτικής εξαπάτησης και πάντα με τον πιο ανήθικο τρόπο.
Το πιο πρώτο παράδειγμα ανηθικότητας της κυβέρνηση ( ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ) το έδειξε όταν δια στόματος του Αλέξη Τσίπρα, έκανε την παρακάτω δήλωση στο κλείσιμο της ομιλίας του των προγραμματικών δηλώσεων του από το βήμα της Βουλής, δηλώνοντας τα εξής:
«Δεν ζητάμε συναίνεση στην καταστροφή, αλλά συναίνεση για τη λύτρωση, για τη σωτηρία, για την προκοπή για την πρόοδο. Συναίνεση για να κάνουμε την πατρίδα μας ισότιμη, με φωνή και αξιοπρέπεια στην Ευρώπη» ανέφερε ο πρωθυπουργός. «Δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την Ιστορία μας, δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια αυτού του λαού. Αυτά είναι, ιερές και αδιαπραγμάτευτες αξίες. Είμαστε σάρκα απ’ τη σάρκα του λαού, ερχόμαστε μέσα απ’ τις σελίδες της Ιστορίας αυτού του λαού και γι’ αυτό θα τον υπηρετήσουμε μέχρι τέλους. Σ’ αυτό το Σύνταγμα ορκιστήκαμε, αυτό το Σύνταγμα θα υπηρετήσουμε»
Νομίζω ότι η παραπάνω ομιλία με το τι ακολούθησε, είναι ένα καλό παράδειγμα για να αντιληφθούμε πως εννοούν την ηθική οι κομματικοί σχηματισμοί. Ανέφερα την συγκεκριμένη μιας και ήταν προμετωπίδα το ηθικό πλεονέκτημα αυτού του πολιτικού χώρου, που πέρα από τα ωραία γλαφυρά λόγια δεν έχει καμία διαφορά από όλους τους άλλους κομματικούς σχηματισμούς όλων των αποχρώσεων.
Δεύτερο παράδειγμα: περί της ηθικής του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου αλλά και όλων των υπολοίπων κομμάτων, είναι η εξόντωση των εσωτερικών τους αντιπάλων με συνοπτικές διαδικασίες εν μια νυκτί, εφαρμόζοντας μια εκδημοκρατισμένη νύχτα των μεγάλων και πισώπλατων μαχαιριών, πάγια τακτική των κομματαρχών και για να κάνω και μια αναφορά στα του βιβλίου. Κύριε Τσίπρα, ο Οδυσσέας δεν πρόδωσε συνειδητά τους συντρόφους του, αντίθετα, οι ενέργειές του καθοδηγούνταν από την επιθυμία να επιστρέψουν όλοι με ασφάλεια στην Ιθάκη.
Θα σταματήσω εδώ και δεν θα επεκταθώ, μιας και από εκεί και έπειτα τα πράγματα είναι γνωστά.
Πριν κλείσω όμως θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα ακόμα περιστατικό που έδειχνε τότε το τι θα ακολουθούσε και που καταδεικνύει τον πραγματικό ρόλο της Λερναίας Ύδρας του κοινοβουλευτισμού και την ανηθικότητα που τον περιβάλλει, και πως ο ίδιος ο κοινοβουλευτισμός σε αυτή την μορφή, είναι αυτός και που καταπατά το σύνταγμα και όλες της αρχές του, που περιστέλλονται όταν πρέπει τα κομματικά επιτελεία να κάνουν την «δουλειά τους», και όπως είχε πει κάποτε ο Γ. Α. Παπανδρέου πολύ ορθά, «στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Παρά μόνο συνδιαλλαγές θα πρόσθετα εγώ.
Θέλω λοιπόν να αναφερθώ στην βραδιά της ψήφισης του τρίτου μνημονίου και συγκεκριμένα στις αλλεπάλληλες διασκέψεις των προέδρων, όπου μέσω αυτής της διαδικασίας η τότε πρόεδρος της Βουλής κατά την γνώμη μου ορθά, προσπαθούσε να σαμποτάρει την διαδικασία, για την ακρίβεια να την τρενάρει, τουλάχιστον εγώ έτσι το εξέλαβα. Ακολούθησε το παρακάτω περιστατικό στην ολομέλεια που είχε οριστεί για τις 01:32 τα ξημερώματα της Παρασκευής, όπου μετά από συζήτηση-θρίλερ στην Διάσκεψη των προέδρων, διατυπώθηκαν και μπήκαν σε ψηφοφορία δύο προτάσεις: Η μία του κυρίου Φίλη που ζητούσε να ξεκινήσει η διαδικασία άμεσα και η άλλη της κυρίας Κωνσταντοπούλου που ζητούσε να ξεκινήσει το πρωί. Τελικά, επί παρόντων 20 βουλευτών, η πρόταση του κυρίου Φίλη πήρε 10 ψήφους, της κυρίας Κωνσταντοπούλου 8, ενώ οι βουλευτές του ΚΚΕ ψήφισαν παρών. Κατόπιν, δεν θεωρήθηκε ότι η πλειοψηφούσα πρόταση είχε την απόλυτη πλειοψηφία που απαιτεί ο κανονισμός και ξεκίνησαν διαβουλεύσεις.
Οι δύο βουλευτές του ΚΚΕ αρνήθηκαν να αλλάξουν την ψήφο τους, ενώ ο κύριος Μπαλάφας πρότεινε να τεθεί το θέμα στην Ολομέλεια και να γίνει εκεί ψηφοφορία (μια πονηρή πρόταση μιας και ήξερε ότι εάν πήγαινε το θέμα στην ολομέλεια θα περνούσε με ευρεία πλειοψηφία η κυβερνητική μνημόνιακη πρόταση του κ. Ν. Φίλη) μιας και υπήρχε αδιέξοδο, τελικά άλλαξε την ψήφο του ο Αλέξης Μητρόπουλος (που λογικά θα είχε κάποιο όραμα) που αρχικά είχε συνταχθεί με την τότε πρόεδρο της Βουλής. Με αποτέλεσμα η πρόταση του Νίκου Φίλη που εξέφραζε όλο το μνημονιακό μπλοκ να περάσει με ψήφους 11 υπέρ, 7 κατά και δύο παρών και έτσι η συζήτηση ξεκίνησε αμέσως με την διαδικασία του κατεπείγοντος όπως αρμόζει στις δημοκρατίες άλλωστε…..
Μετά λοιπόν από τα παραπάνω και ενώ η ελληνική κοινωνία ήταν πραγματικά σε σοκ πήγαμε σε εκλογές με τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ να έχει αλλάξει και από εκεί που είχαν την στολή του Παπαφλέσσα, βρέθηκαν να φοράνε αυτή του διαχειριστή – κλητήρα, είναι η στολή που φοράνε άλλωστε όσοι περνάνε τον κυβερνητικό θώκο. Όπως ήταν φυσικό λοιπόν ο ελληνικός λαός όπως και στην περίπτωση με το μνημόνιο Σαμαρά επανεξέλεξε τον δήμιό του πανηγυρικά. Όπως κάνουμε τόσα χρόνια με όλες τις κυβέρνησης που έχουν περάσει. Εδώ γεννιέται ένα μεγάλο γιατί; Την απάντηση μας της έχει δώσει χρόνια πριν με τον πιο περιεκτικό τρόπο ο καθηγητής, Δημήτριος Βεζάνης και είναι η εξής: «Οι εκλεκτοί της μάζης και του όχλου θα έχουν κατ’ ανάγκην τας αρετάς ή τα ελαττώματα εκείνων οίτινες τους εξέλεξαν» ²
Πηγες:
¹. Βεζανής Δημήτρης (1951) “Γενική πολιτειαλογία”, μέρος Α: θεμελιώδης και Είσαγωγικαί Έννοιαι, Β έκδοσις μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Αθήναι, σελ.75 & απο το βιβλίο “εθνικισμός ένα κίνημα κατ’ εξωχήν λαϊκόν” , Γιάννης Ηλ. Κολοβός
, εκδόσεις Πελασγός, σελ. 179
².Βεζανής Δημήτρης (1949). “Το δράμα των Δυτικών”, Αθήναι: εθνικιστικος σύνδεσμος,σελ 72 & το βιβλίο “εθνικισμός ένα κίνημα κατ’ εξωχήν λαϊκόν”, Γιάννης Ηλ. Κολοβός
, εκδόσεις Πελασγός σελ. 175
³. Βεζανής Δημήτρης (1936). «Η κρίσις του δημοκρατικού», Αθήναι: Ανατύπωσις εκ της Επιστημονικής Επετηρίδας της Εταιρείας Διοικητικών Μελετών σελ.10 & το βιβλίο “εθνικισμός ένα κίνημα κατ’ εξωχήν λαϊκόν”, Γιάννης Ηλ. Κολοβός
, εκδόσεις Πελασγός
σελ. 173
Βασίλης Βενετσάνος
Σύμβουλος Απόδημου Ελληνισμού
Ινστιτούτο Γεωπολιτικής Εθνικής Συγκρότησης και Ανάπτυξης «ΠΥΞΙΔΑ»