Η προφητεία του Σωκράτη ξεκίνησε να υφαίνεται ως ένα λεπτό, αόρατο νήμα στη ζωή του φιλοσόφου, πολύ πριν φτάσει στο μοιραίο τέλος
Το «δαιμόνιο», η εσωτερική θεϊκή φωνή που τον καθοδηγούσε, υπαγόρευε τις αποφάσεις του και τροφοδοτούσε την αδιάκοπη δίψα του για την αλήθεια. Ο Σωκράτης διέτρεχε καθημερινά τους δρόμους της Αθήνας, χωρίς να επιδιώκει πλούτη ή αξιώματα, αλλά προκαλώντας πνευματικά όποιον συναντούσε. Το ταξίδι αυτό, που ξεκίνησε με έναν χρησμό από τους Δελφούς, κατέληξε σε ένα κελί με ένα φλιτζάνι κώνειο. Παρόλο που τίμησε τους θεούς και τους ναούς της πόλης ως ευσεβής πολίτης, η συνήθειά του να θέτει υπό αμφισβήτηση κάθε καθιερωμένη πεποίθηση προκάλεσε την καχυποψία των συμπολιτών του.
Απο το arxaiaellinika.gr
Όλα ξεκίνησαν όταν ο φίλος του, Χαιρεφών, ρώτησε το Μαντείο των Δελφών αν υπάρχει σοφότερος από τον Σωκράτη και η Πυθία απάντησε αρνητικά
Ο Σωκράτης άκουσε τα λόγια του Απόλλωνα με δυσπιστία, καθώς πίστευε βαθιά πως δεν γνώριζε τίποτα. Ωστόσο, αποφάσισε να ελέγξει την εγκυρότητα του χρησμού. Αρχικά, πλησίασε τους πολιτικούς, οι οποίοι μιλούσαν με αλαζονεία. Γρήγορα όμως ο φιλόσοφος αποκάλυψε την άγνοιά τους, προκαλώντας την εχθρότητά τους. Στη συνέχεια, στράφηκε στους ποιητές. Αν και εκείνοι δημιουργούσαν σπουδαία έργα, ο Σωκράτης διαπίστωσε πως λειτουργούσαν βάσει ενστίκτου και όχι πραγματικής γνώσης. Τέλος, έκανε επίσκεψη και στους τεχνίτες, οι οποίοι, αν και κατείχαν εξαιρετικές δεξιότητες.. Θεωρούσαν λανθασμένα πως η εξειδίκευσή τους τούς χάριζε καθολική σοφία. Έτσι, ο Σωκράτης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θεός είχε δίκιο.. Αυτός ήταν σοφότερος, διότι τουλάχιστον αναγνώριζε την άγνοιά του, σε αντίθεση με τους άλλους που ζούσαν με ψευδαισθήσεις.
Η αποστολή του Σωκράτη να αποκαλύπτει την αλήθεια και να ελέγχει την αλαζονεία των άλλων, γέννησε πολλούς εχθρούς. Ταυτόχρονα, η Αθήνα βίωνε μια περίοδο παρακμής, έχοντας χάσει την αίγλη και την αυτοκρατορία της μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Οι πολίτες, εξουθενωμένοι και οργισμένοι, αναζητούσαν εξιλαστήρια θύματα. Οι εχθροί του φιλοσόφου εκμεταλλεύτηκαν τη δυσαρέσκεια για τη συμπεριφορά ορισμένων μαθητών του, όπως του Αλκιβιάδη και του Κριτία, και έστησαν μια πλεκτάνη. Ο Μέλητος, μαζί με τον ισχυρό Άνυτο, κατέθεσαν επίσημη κατηγορία εναντίον του για διαφθορά των νέων και ασέβεια προς τους θεούς. Η προφητεία του Σωκράτη όμως άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά ακριβώς εκείνη τη στιγμή, καθώς ο ίδιος αντιμετώπισε το δικαστήριο όχι ως ικέτης, αλλά ως υπερασπιστής της αλήθειας και της ηθικής ακεραιότητας.
Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Σωκράτης απέρριψε τις κατηγορίες με σθένος
Υποστήριξε ότι η δράση του ωφελούσε την πόλη, καθώς λειτουργούσε ως «αλογόμυγα» που ξυπνούσε τον δυσκίνητο ίππο της αθηναϊκής κοινωνίας. Εξήγησε πως το «δαιμόνιό» του τον απέτρεπε πάντα από το κακό και πως η ζωή του είχε αφιέρωση στη βελτίωση των συμπολιτών του. Παρ’ όλα αυτά, οι δικαστές τον έκριναν ένοχο με οριακή πλειοψηφία. Όταν οι κατήγοροι ζήτησαν τη θανατική ποινή, ο Σωκράτης αρνήθηκε να ταπεινωθεί προτείνοντας μια εξοντωτική ποινή ή εξορία, γεγονός που εξόργισε το δικαστήριο και οδήγησε στην καταδίκη του σε θάνατο. Πριν αποχωρήσει, απευθυνόμενος σε όσους τον καταδίκασαν, προέβλεψε με παρρησία ότι η πράξη τους θα έβλαπτε περισσότερο τους ίδιους και τη φήμη της πόλης, παρά τον ίδιο. Τόνισε ότι η θανάτωσή του δεν θα σταματούσε την κριτική εναντίον τους.. Αλλά αντίθετα θα γεννούσε περισσότερους και νεότερους τιμητές των πράξεών τους.
Τα γεγονότα που ακολούθησαν επαλήθευσαν πλήρως τα λόγια του
Η Αθήνα σύντομα μετάνιωσε πικρά για την απόφασή της. Η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον των κατηγόρων, μετατρέποντάς τους σε σύμβολα ντροπής. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Μέλητος βρήκε βίαιο θάνατο από το εξαγριωμένο πλήθος, ενώ ο Άνυτος εξορίστηκε και εκδιώχθηκε κακήν κακώς από την Ηράκλεια. Η αδικία που διέπραξε η πόλη βάραινε τη συνείδησή της, ενώ η φήμη του Σωκράτη έγινε μεγάλη. Ο φιλόσοφος δέχτηκε τον θάνατο γαλήνια, πίνοντας το κώνειο και συζητώντας με τους φίλους του μέχρι την τελευταία στιγμή. Αποδεικνύοντας την ανωτερότητα της ψυχής του. Τελικά, η προφητεία του Σωκράτη εκπληρώθηκε στο ακέραιο.. Η Αθήνα στιγματίστηκε ιστορικά για την καταδίκη του.. Ενώ εκείνος πέρασε στην αιωνιότητα ως το σύμβολο της ακεραιότητας και της σοφίας.