Κάθε άνθρωπος πέρα από τους βιολογικούς του γονείς έχει στη ζωή του κάποιες ακόμα μορφές, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού που τον σημάδεψαν, τον καθόρισαν, τον διαμόρφωσαν
Μία τέτοια τεράστια μορφή ήταν για μένα ο Γιώργος Παπαδάκης. Τον γνώρισα την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1994 στα γραφεία του ΑΝΤ1 στο Μαρούσι κατά την βάρδια μου ως δόκιμος νυχτερινός συντάκτης στο αστυνομικό ρεπορτάζ.
Είχαν καεί δύο αυτοκίνητα και πριν πάει σε ένα από τα λαμπρά ρεβεγιόν που διοργάνωνε εκείνη την εποχή ο Μίνως Κυριακου, ανέβηκε στον 3ο του κτιρίου της Κηφισίας όπου καθόμουν πίσω από ένα λευκό γραφειάκι με έναν ασύρματο επάνω.
Με ρώτησε στα γρήγορα δυο πράγματα για την είδηση και με “έκοψε” με αυτό το σπινθηροβόλο βλέμμα και αυτό το μισό χαμόγελο μέσα από το μουστάκι του.
Από άμισθος δόκιμος τα Χριστούγεννα και αφού πήρε συστάσεις για μένα και από τον σπουδαίο συνθέτη φίλο του και γείτονά μου στους Θρακομακεδόνες Θανάση Πολυκανδριώτη, έγινα ρεπόρτερ του την Άνοιξη του 1994 για 5 χρόνια μέχρι την επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα το 1999 οπότε και σταματήσαμε τη συνεργασία μας.
Ο Γιώργος ήταν από τους πιο έξυπνους, ευρηματικούς και σεμνούς αθρώπους που είχα γνωρισει. Δύσκολος και απαιτητικός με τους συνεργάτες του, δίκαιος όμως και δουλευταράς. Χαλανδραίος πού ξεπέρασε τη φτώχεια αλλά δεν την ξέχασε ποτέ. Με ευαισθησία για τα παιδιά, τα άτομα με αναπηρία, το περιβάλλον, την βελτίωση της καθημερινότητας των ανθρώπων.
Παρότι συνεργαστήκαμε μόνο για 5 χρόνια ήταν για μένα απόλυτα καθοριστικός. Νομίζω με “ξαναβρηκε” μετά την αποχώρησή μου από την εκπομπή του όταν πλέον ασχολήθηκα με την πολιτική γιατί αναγνώριζε ότι σε επί μέρους θέματα είχαμε κοινή οπτική την οποία μάλιστα εκείνος μου είχε εμφυσήσει. Προοδευτικός άνθρωπος με οικολογικές ανησυχίες, πρακτικός όμως και του αποτελέσματος.
Ίδρυσε την πρωινή τηλεοπτική ζώνη στην Ελλάδα και έβαζε τον πήχη και.την ατζέντα σε αυτή τη χώρα για πολλές δεκαετίες
Γεννημένος το ίδιο έτος με τη μητέρα μου έφυγε λίγους μήνες μετά από αυτή.
Το πένθος είναι μεγάλο και προσωπικό.
Ειλικρινή συλλυπητήρια στην αγαπημένη του σύζυγο Τίνα, στους γιους του Ιάσωνα και τον Φοίβο.
Ο Γιώργος έφυγε νωρίς, προλάβε όμως να κερδίσει για πάντα την πρώτη θέση στην καρδιά όλων των Ελλήνων.