Παρά τις συστοιχίες S-300 και τα ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη, η συνδυασμένη αμερικανική επιχείρηση παρέλυσε την άμυνα της Βενεζουέλας μέσα σε λίγα λεπτά
Τι σχέση έχει αυτό με το δικτατορικό καθεστώς – και γιατί θεωρείται ένα ακόμη πλήγμα στο εμπάργκο όπλων του Πούτιν; Σχολιάζει ο Σάι Λέβι στην ισραηλινή Mako.
Η επιχείρηση-αστραπή κατά την οποία οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ συνέλαβαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο αποκάλυψε το χάσμα μεταξύ των δυνατοτήτων στα χαρτιά και της πραγματικότητας επί του εδάφους.
Ένας συνδυασμός ηλεκτρονικού πολέμου (EW), επιθέσεων ακριβείας και βαθιάς συλλογής πληροφοριών παρέλυσε γρήγορα το πολυάσχολο σύνολο της Βενεζουέλας, το οποίο βασιζόταν κυρίως σε ρωσική παραγωγή, και τόνισε για άλλη μια φορά την αδυναμία των αμυντικών συστημάτων που κατασκευάζονταν από τη Μόσχα έναντι ενός συντονισμένου δυτικού στρατού.
Η Βενεζουέλα δεν είχε καμία πιθανότητα απέναντι στο αμερικανικό οπλοστάσιο. Αφενός, ένας στρατός που στα χαρτιά έχει τις δυνατότητες, αλλά είναι μια δικτατορική και φτωχή χώρα, και αφετέρου, μια υπερδύναμη.
Πέρα από την τεχνολογία και την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, η ικανότητα των Αμερικανών να παράγουν μια ποικιλόμορφη και ολοκληρωμένη δύναμη – ένα πολύπλοκο στρατιωτικό γεγονός για να εκτελεστεί – υπερίσχυσε του αμυντικού οπλισμού της Βενεζουέλας, παρόλο που διαθέτει προηγμένα ρωσικά συστήματα, όπως μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-30 και συστοιχίες S-300.
Στα χαρτιά, η Πολεμική Αεροπορία της Βενεζουέλας και η αεράμυνά της ήταν αρκετά ισχυρές για να αποτρέψουν μια πολύπλοκη επιχείρηση όπως αυτή που είχαν πραγματοποιήσει οι Αμερικανοί.
Η πολεμική αεροπορία του Μαδούρο διαθέτει έναν στόλο περίπου 23 προηγμένων ρωσικών μαχητικών αεροσκαφών Su-30MK2, μαζί με ένα απομεινάρι παλαιών αμερικανικών F-16A/B και κινεζικών ελαφρών επιθετικών/εκπαιδευτικών αεροσκαφών K-8W.
Το ρωσικό όπλο που αναπτύχθηκε – και το αμερικανικό που ήταν καθοριστικό
Το σύστημα αεράμυνας θεωρείται ένα από τα πυκνότερα στη Νότια Αμερική, με έναν συνδυασμό πολυεπίπεδων ρωσικών συστημάτων όπως το S-300VM μεγάλου βεληνεκούς, ικανό να αναχαιτίζει αεροσκάφη και πυραύλους σε αποστάσεις έως και 250 χλμ.
Το σύστημα περιλαμβάνει επίσης συστοιχίες SA-17 και SA-11, καθώς και πολύ παλιά συστήματα που έχουν υποστεί αναβαθμίσεις SA-2. Σε όλα αυτά, πρέπει να προσθέσουμε πολλές εκατοντάδες, και πιθανώς περισσότερους, πυραύλους ώμου διαφόρων τύπων, κατασκευασμένους από τη Σουηδία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, οι οποίοι υποτίθεται ότι ήταν σε θέση να πλήξουν τα αμερικανικά ελικόπτερα.
Εναντίον αυτού του σχηματισμού, οι ΗΠΑ ανέπτυξαν μια συνδυασμένη ομάδα εργασίας που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, αεροσκάφη F-35, βομβαρδιστικά B-1B και αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου EA-18G.
Η επίγεια επιδρομή πραγματοποιήθηκε από μαχητικά της επίλεκτης μονάδας “Δέλτα”, τα οποία αποβιβάστηκαν με ελικόπτερα MH-47 Chinook και MH-60 Black Hawk της 160ής Ειδικής Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας, των “Νυχτερινών Κυνηγών”.
Ελαφρά επιθετικά ελικόπτερα AH-6 χρησιμοποιήθηκαν για κάλυψη, μαζί με ελικόπτερα AH-1Z των Πεζοναύτων.
Μονάδα 160 | Φωτογραφία: USASOAC
Αυτή η διάταξη χτίστηκε σε μια μακρά χρονική περίοδο και, στη σκιά των εργαλείων στο μέτωπο, επιχειρούσαν πολυάριθμες μονάδες πληροφοριών και διοικήσεις, ενσωματώνοντας τις ποικίλες και ποικίλες δυνάμεις που εκτέλεσαν την επιχείρηση.
Αν και στα χαρτιά η Βενεζουέλα είχε την ικανότητα να αποτρέψει ή τουλάχιστον να προκαλέσει ζημιά στις αμερικανικές δυνάμεις, δεν ήταν μεγάλη έκπληξη το πόσο γρήγορα κατέρρευσε το αντιαεροπορικό σύστημα της χώρας της Νότιας Αμερικής.
Παρά την προηγμένη ρωσική τεχνολογία, τα συστήματα S-300 και Buk παρέμειναν εντελώς «τυφλά» και τα συστήματα αναχαίτισης κατέστησαν επίσης αναποτελεσματικά μέσα σε λίγα λεπτά.
Τα αμερικανικά αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου παρέλυσαν τα συστήματα ραντάρ και επικοινωνιών, ενώ οι ακριβείς επιθέσεις από μακριά κατέστρεψαν τα κέντρα διοίκησης και ελέγχου πριν δοθεί μία μόνο εντολή πυρός, και αργότερα και τα όπλα που θα μπορούσαν να απειλήσουν τις δυνάμεις. Αν κάτι επέζησε της επίθεσης, αυτό ήταν το αντιαεροπορικό σύστημα που το παρέλυσε εντελώς.
Το πλήγμα στο καθεστώς Μαδούρο – και οι πράκτορες που τον έριξαν
Πέρα από την τεχνολογία και το ανθρώπινο κεφάλαιο, ο βαθύτερος λόγος για την κατάρρευση του στρατού της Βενεζουέλας απέναντι στις ΗΠΑ έγκειται στη δομή του καθεστώτος.
Στη δικτατορική Βενεζουέλα, η προαγωγή στον στρατό βασιζόταν στην τυφλή πολιτική αφοσίωση στην κυβέρνηση και όχι στην επιχειρησιακή ικανότητα.
Ταλαντούχοι αξιωματικοί παραγκωνίστηκαν υπέρ του «δικού μας λαού», γεγονός που οδήγησε στην επιχειρησιακή ανικανότητα των χειριστών πυραύλων, των ραντάρ και της διοίκησης. Αυτό ισχύει σε κάθε δικτατορία, και σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να προστεθεί ότι ένα σύστημα αεράμυνας είναι μια κουραστική δουλειά, που διεξάγεται σε μια γκρίζα ρουτίνα χωρίς περιστατικά – και είναι εύκολο να το εκπλήξεις.
Στρατός της Βενεζουέλας
Αξιωματούχοι του Πενταγώνου τόνισαν ότι η επιχείρηση δεν ήταν μια «ολονύκτια επιχείρηση». Οι πληροφορίες συγκεντρώθηκαν σχολαστικά κατά τη διάρκεια εβδομάδων συλλογής πληροφοριών SIGINT (πληροφορίες σημάτων) και VISINT (οπτικές πληροφορίες), με ανθρώπινες πληροφορίες να λειτουργούν επί τόπου με τη μορφή ομάδας της CIA.
Οι ΗΠΑ γνώριζαν κάθε κίνηση του Μαδούρο, κάθε καταφύγιο και κάθε παραβίαση του αμυντικού συστήματος.
Αυτή η δυνατότητα επέτρεψε στους Αμερικανούς να εισαγάγουν επίσης «ευάλωτα εργαλεία» στον εναέριο χώρο, όπως επιθετικά και πολεμικά ελικόπτερα, τα οποία πετούσαν σε χαμηλά υψόμετρα πάνω από το Καράκας.
Οι εκρήξεις που υποστήριξαν και κάλυψαν την ειδική δύναμη και συγκλόνισαν την πόλη δεν προέρχονταν μόνο από βόμβες, αλλά και από ολόκληρη την αμυντική αντίληψη – η οποία κατέρρευσε στη Βενεζουέλα μπροστά στην τεχνολογική, και όχι λιγότερο σημαντική, οργανωτική, υπεροχή των ΗΠΑ.
Είναι επίσης δύσκολο να αγνοήσουμε το γεγονός ότι ξανά και ξανά τα ρωσικά αμυντικά συστήματα καταρρέουν μπροστά στην τεχνολογική και ανθρώπινη υπεροχή της Δύσης, όπως συνέβη στο Ιράν και σε άλλους τομείς.
—