Ο Κώστας Ρηγόπουλος ήταν ένας από τους ωραιότερους κωμικούς ηθοποιούς της εποχής του,
που ο μεγάλος έρωτας του με την ηθοποιό Κάκια Αναλυτή άφησε ιστορία.
Γεννημένος το 1930 στην Αθήνα, σπούδασε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Έκανε την πρώτη του θεατρική εμφάνιση του 1954, στο θίασο Λαμπέτη – Χορν, στο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ “Μια γυναίκα χωρίς σημασία”.
Το 1955 συνεργάστηκε με το θίασο του Μάνου Κατράκη, στο έργο “Το τέλος του ταξιδιού” του Σερριφ.
Το 1956 τον βλέπουμε στο θίασο Βασίλη Λογοθετίδη, στο έργο του Δημήτρη Ψαθά “Ένας Βλάκας και μισός”.
Ενώ το 1957 τον βλέπουμε ξανά στο θίασο Μάνου Κατράκη, στον “Ηλίθιο” του Ντοστογιέφσκι.
Το 1956 παντρεύεται τον έρωτα της ζωής του την ηθοποιό Κάκια Αναλυτή.
Από το 1958 έως το 1960 συνεργάζεται με το θίασο της κυρίας Κατερίνας. Στον θίασο της εμφανίζεται στα έργα : “Μαμά” του Ρουσεν, “Η Κυρία δε με μέλει” του Σαρντου, “Φιλουμένα Μαρτουράνο” του Ντε Φιλίππο, και “Το μεγάλο παιχνίδι” του Μαρσω.
Το 1960 συνεργάζεται με το θίασο Δημήτρη Χορν, στο έργο “Ο δειλός και ο τολμηρός” του Άλλαν. Το 1961 θα συνεργαστεί με το θίασο της Έλλης Λαμπέτη, στο έργο του Θίοντορ Ουαϊλντερ “Η μικρή μας πόλη”.
Το 1962 εμφανίζεται στην ιστορική παράσταση του Μίκη Θεοδωράκη “Όμορφη πόλη” .
Το 1963 συγκροτει θιασο με τη σύζυγό του Κάκια Αναλυτή. Μαζί δημιουργούν τη θεατρική τους στέγη το θέατρο Αναλυτή στην οδό Αντωνιάδου.
Στο θέατρο αυτό θα παρουσιάσουν για σχεδόν 30 χρόνια πλήθος έργων.
Μεταξύ άλλων αναφέρω : “Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες” του Βαγγέλη Γκούφα, “Ερωτευτείτε παρακαλώ” του Νίκου Τσιφόρου, “Ξενοδοχείο η Ευτυχία” του Σωβαζον, “Η Βίλα των Οργίων” του Γεράσιμου Σταυρού, “Ο Μεγάλος Πειρασμος” του Παπαδούκα, “Ζητείται πτώμα” του Ποπλιγουελ, “Οι απάνω και οι κάτω” του Τσιφόρου , “Η Κυρία του Μαξίμ” του Φεϋντώ, Ενώ η μεγαλύτερη επιτυχία τους ήταν το έργο του Καμπώ “Αγάπη μου Ουάουα” το οποίο παιζόταν συνεχώς από το 1967 μέχρι το 1973, η επιτυχία ήταν τόση ώστε γυρίστηκε και η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία.
Από το 1973 μέχρι το 1988 συνέχισαν στο θέατρο Αναλυτή παρουσιάζοντας τα έργα : “Έρωτας και Πολιτική” του Βερνέιγ, “Το αυτό του Αλέξανδρου” του Μουρσελά, “Ο Χάρρυ και το τζίνι του” του Ποπλιγουελ, “Μια νύχτα άνω κάτω” του Αίηκμπορν, “Ένα κρεβάτι για τρεις” του Ρουσεν, “Το φως του γκαζιού” του Χάμιλτον, “Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε” του Πιραντέλο και άλλα .
Από το 1988 άρχισε να πραγματοποιεί προσωπικές συνεργασίες στο θέατρο.
Το 1988 εμφανίζεται στην επιθεώρηση του Γιάννη Καλαμίτση “Νταβός είσαι και φαίνεσαι”. Το 1989 εμφανίζεται μαζί με την Νόρα Βαλσάμη στο έργο “Μπορώ με την γυναι μου”. Το 1990 τον βλέπουμε στην επιθεώρηση “Όλα τα μωρά στην Δίψα”.
Το 1993 εμφανίζεται στο θέατρο Βεάκη στο έργο του Δημήτρη κεχαίδη “Δάφνες και πικροδάφνες” .
Το 1995 προσλαμβάνεται στο Εθνικό Θέατρο όπου θα εμφανιστεί στα έργα “Παραμύθι χωρίς όνομα” του Ιάκωβου Καμπανέλλη, “Η Σιωπηλή γυναίκα” του Τζόνσον και “Ωραία φάση” του Χριστίδη.
Το 1997 παρουσιάζει στο θέατρο Κάππα το έργο του Γεράσιμου Σταυρού “Καληνύχτα Μαργαρίτα” .
Το 1998 εμφανίζεται με τη σύζυγό του Κάκια Αναλυτή, για τελευταία φορά στο θέατρο τους, στο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου “Σε φιλώ στην μούρη”.
Το 1999 κάνει την τελευταία της θεατρική εμφάνιση στο έργο του Αντωνίου Μάτεση “Ο Βασιλικός” στο Εθνικό Θέατρο.
Πλούσια υπήρξε η κινηματογραφική του πορεία. Πρώτη εμφάνιση ήταν το 1959 στην ταινία “Ανθισμένη Αμυγδαλιά”.
Στην συνέχεια κολούθησαν μεταξύ άλλων οι ταινίες : “Μια του κλέφτη” (1960), “Το Ραντεβού της Κυριακής” (1960) , “Τα νιάτα θέλουν έρωτα” (1961), “Η Ελληνίδα και ο Έρωτας” (1962), “Ο Κύριος Πτέραρχος” (1963), “Χωρίς Ταυτότητα” (1963), “Έκλεψα την γυναίκα μου” (1964), “Διαζύγιο άλλα ελληνικά” (1964), “Καημοί στην φτωχογειτονιά” (1965), “Και οι 14 ήταν Υπέροχοι” (1965), “Πρακτωρ 005 εναντίον Χρυσοποδαρου,” (1965), “Ο Κόσμος τρελάθηκε” (1967), “Εικοσιτέσσερις ώρες ζωντοχήρα” (1969), “Εχθρός ενός λαού” (1972), “Ο Μάγκας με το τρίκυκλο” (1972), “Το Προξενείο της Άννας” (1972), “Ο Φαντασμένος” (1973), “Αγάπη μου Ουα-Ουα” (1974), “Πονηρό θηλυκό κατεργάρα γυναίκα”(1980), “Ρένα να η ευκαιρία” (1980), “Ο Άνθρωπος που το παίζε πολυ” (1983), “Ο Κέρβερος και το δόλωμα” (1987). Τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1993 στην ταινία του Νίκου Ζερβού “Γυναίκες δηλητήριο”.
Πλούσια ήταν και η τηλεοπτική του καριέρα, με μεγάλες προσωπικές επιτυχίες στην τηλεόραση.
Ξεκίνησε το 1972 από την κωμική σειρά “Αξιωματικός Υπηρεσίας”.
Ακολούθησαν μεταξύ άλλων οι σειρές : “Ο Κόσμος και ο Κοσμάς” (1981), “Χαμογελαστέ παρακαλώ” (1983), “Βραδιά Επιθεώρησης” (1984), “Μικρές Αγγελίες” (1985), “Οικογένεια Βλαμενου” (1986), “Οι Άγγελοι κι εγώ” (1989), “Και Εύθυμη και χήρα” (1991), “Μίνι μάρκετ ονείρων” (1991) και “Ο Ιός του πατέρα” (1996) που ήταν και η τελευταία του τηλεοπτική δουλειά.
Έλαβε μέρος σε άπειρες ραδιοφωνικές εκπομπές, λογοτεχνικές καθώς και σε θέατρα για το ραδιόφωνο.
Έλαβε μέρος επίσης και σε αρκετές μαγνητοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις, για την εκπομπή Το Θέατρο της Δευτέρας.
Επίσης είχε σκηνοθετήσει αρκετά από τα έργα, που παρουσίασαν με τη σύζυγό του στο θέατρο Αναλυτή.
Το 1972 είχε τιμηθεί με το Βραβείο Δεύτερου Ανδρικού Ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη “Το προξενείο της Άννας”.
Ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1954.
Κόρη του είναι η ηθοποιός Ζωή Ρηγοπούλου.
Το καλοκαίρι του 2000 και ενώ βρίσκονταν σε διακοπές, έπαθε το πρώτο ισχυρό εγκεφαλικό επεισόδιο και μεταφέρθηκε εκτάκτως στην Αθήνα.
Συνέπεια αλλεπάλληλων εγκεφαλικών επεισοδίων που υπέστη, έφυγε από τη ζωή στις 14 Ιανουαρίου 2001 σε ηλικία 70 ετών.
Η σύντροφος της ζωής του Κάκια Αναλυτή έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, τον ακολούθησε ενάμιση χρόνο αργότερα την 1η Ιουνίου του 2002.
Ερευνα – Κειμενο Λευτέρης Παντουλας