Την ώρα που ο Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζολάνι επιχειρεί να εμφανιστεί ως «πρόεδρος» και θεσμικός συνομιλητής της Δύσης
η πραγματικότητα στη βορειοανατολική Συρία διαψεύδει κάθε αφήγημα «μετριοπάθειας». Στη Ροζάβα, γυναίκες και άμαχοι πληρώνουν με το αίμα τους την άνοδο στην εξουσία ενός πρώην τζιχαντιστή, με παρελθόν στην Αλ Κάιντα, και των ένοπλων συμμάχων του.
Όπως καταγράφει το Echedoros.blog, προσωπικότητες από τον χώρο του πολιτισμού και των γραμμάτων –μεταξύ των οποίων οι Ariane Ascaride, Annie Ernaux, Lio και Sepideh Farsi– απευθύνουν δραματική έκκληση στη διεθνή κοινότητα να δράσει άμεσα απέναντι στις σφαγές που διαπράττονται σε βάρος των Κούρδισσων στη Ροζάβα. Πρόκειται για μια περιοχή-σύμβολο, όπου οι γυναίκες πρωτοστάτησαν στην ήττα του ISIS και οικοδόμησαν ένα σπάνιο, για τη Μέση Ανατολή, μοντέλο κοσμικής, δημοκρατικής και φεμινιστικής αυτοοργάνωσης.
Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, από τις 4 Ιανουαρίου οι επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων της Συρίας κατά των Κούρδων έχουν κλιμακωθεί δραματικά
Στο πλευρό των δυνάμεων του Τζολάνι δρουν τζιχαντιστικές ομάδες, Τούρκοι μισθοφόροι και χιλιάδες πρώην κρατούμενοι του ISIS, σε έναν αιματηρό συνασπισμό εκδίκησης απέναντι σε όσους τους νίκησαν στρατιωτικά και ιδεολογικά.
Η φρίκη αποτυπώνεται και σε εικόνες που προκαλούν αποτροπιασμό: κυκλοφορεί βίντεο και φωτογραφικό υλικό που φέρεται να δείχνει μαχητή συνδεδεμένο με τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις να επιδεικνύει την κομμένη πλεξούδα Κούρδισσας μαχήτριας, την οποία προηγουμένως είχε σκοτώσει στο Καμισλί. Μια ωμή επίδειξη μισογυνικής βίας, με ξεκάθαρο στόχο τον εκφοβισμό και την ταπείνωση.
Οι επιθέσεις αυτές, όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα της Liberation, δεν στρέφονται μόνο κατά αμάχων ή συγκεκριμένων κοινοτήτων –Αλαουιτών, Δρούζων και Κούρδων– αλλά κατά της ίδιας της ιδέας ενός κοσμικού και δημοκρατικού μέλλοντος, βασισμένου στην ισότητα των φύλων. Η Ροζάβα αποτελεί αγκάθι για τον Τζολάνι ακριβώς επειδή ενσαρκώνει ό,τι μισεί ο τζιχαντισμός: γυναικεία χειραφέτηση, συλλογική αυτοδιοίκηση, ελευθερία.
Κι όμως, όλα αυτά συμβαίνουν υπό το σιωπηλό βλέμμα της διεθνούς κοινότητας. Ενώ ο Αλ Τζολάνι «ξεπλένεται» διπλωματικά και προβάλλεται ως νέος ισχυρός άνδρας της Συρίας, τα εγκλήματα συνεχίζονται. Η έκκληση των γυναικών και των διανοουμένων, είναι σαφής: η ανοχή μετατρέπεται σε συνενοχή. Και η σιωπή, σε κάλυψη ενός καθεστώτος που κουβαλά ακόμη τη σφραγίδα της τζιχάντ.