Μια μελέτη δείχνει ότι η περιφέρεια μιας από τις πιο ξηρές ερήμους του κόσμου έχει μετατραπεί σε καταβόθρα άνθρακα
Αυτό το φαινόμενο συνδέεται με ένα πρόγραμμα αναδάσωσης που ξεκίνησε πριν από περισσότερα από σαράντα χρόνια από τις κινεζικές αρχές.
Για δεκαετίες, η έρημος Τακλαμακάν, μια απέραντη έκταση άμμου στην περιοχή Σιντζιάνγκ, ήταν απλώς ένας άδειος χώρος στον χάρτη. Ήταν γνωστή ως μία από τις πιο ξηρές ερήμους στον πλανήτη, όπου ακόμη και κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου (Ιούλιος έως Σεπτέμβριος), οι βροχοπτώσεις φτάνουν μόνο περίπου τα 16 χιλιοστά ανά μήνα.
Σήμερα, αυτό το «βιολογικό κενό» μετατρέπεται σε μια πραγματική δεξαμενή άνθρακα, αναφέρει το Live Science .
Αυτό είναι το εντυπωσιακό αποτέλεσμα ενός από τα πιο φιλόδοξα περιβαλλοντικά έργα στον κόσμο: του Μεγάλου Πράσινου Τείχους της Κίνας.
Ξεκίνησε το 1978 και είχε ως στόχο να επιβραδύνει την επέκταση της ερήμου φυτεύοντας δισεκατομμύρια δέντρα γύρω από τις ερήμους Τακλαμακάν και Γκόμπι. Σαράντα χρόνια αργότερα, οι ερευνητές επιβεβαιώνουν ότι η στρατηγική αποδίδει καρπούς.
Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PNAS τον Ιανουάριο, η περιφέρεια της ερήμου Τακλαμακάν απορροφά πλέον περισσότερο CO2 από ό, τι εκπέμπει.
Με άλλα λόγια, αυτός ο ωκεανός άμμου αρχίζει να αποθηκεύει άνθρακα, ένα κατόρθωμα που οι επιστήμονες θεωρούσαν προηγουμένως αδιανόητο σε ένα τόσο ακραίο περιβάλλον.
«Για πρώτη φορά, δείχνουμε ότι η ανθρώπινη παρέμβαση μπορεί στην πραγματικότητα να ενισχύσει τη δέσμευση άνθρακα σε άνυδρες περιοχές και να μετατρέψει μια έρημο σε καταβόθρα άνθρακα », εξηγεί ο Γιουκ Γιουνγκ, ερευνητής στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA και καθηγητής στο Caltech.
Για να κατανοήσει κανείς την κλίμακα του φαινομένου, πρέπει να φανταστεί κανείς μια περιοχή με μέγεθος μεγαλύτερο από 2,5 φορές της επικράτειας της Ελλάδας, περίπου 337.000 km² αμμόλοφων, απομονωμένη από κάθε υγρασία από οροσειρές που εμποδίζουν τα σύννεφα.
Από τη δεκαετία του 1950, η ερημοποίηση προχωρούσε ραγδαία εκεί, τροφοδοτούμενη από την αστικοποίηση και την αγροτική επέκταση. Οι ολοένα και συχνότερες αμμοθύελλες κατέστρεφαν το έδαφος και τις καλλιέργειες.
66 δισεκατομμύρια δέντρα
Η κινεζική αντίδραση ξεκίνησε με τη φύτευση λεύκων, σαξαούλ και θάμνων ικανών να επιβιώσουν με πολύ λίγο νερό.
Οι αρχές ισχυρίζονται ότι έχουν φυτέψει πάνω από 66 δισεκατομμύρια δέντρα στο βόρειο τμήμα της χώρας από την έναρξη του προγράμματος.
Το 2024, το Πεκίνο ανακοίνωσε ότι είχε τελικά ολοκληρώσει την πράσινη ζώνη 3.000 χλμ. που περιβάλλει την έρημο Τακλαμακάν, σταθεροποιώντας τους αμμόλοφους και αυξάνοντας την εθνική δασική κάλυψη από 10% σε πάνω από 25%.
Οι ερευνητές επιβεβαίωσαν αυτόν τον μετασχηματισμό χρησιμοποιώντας δορυφορικές εικόνες και επίγεια δεδομένα που αναλύουν τη φωτοσύνθεση, τις βροχοπτώσεις και τις ροές CO2 τα τελευταία 25 χρόνια.
Το αποτέλεσμα:
καθαρή αύξηση της βλάστησης και μέση μείωση των ατμοσφαιρικών συγκεντρώσεων CO2 από 416 σε 413 μέρη ανά εκατομμύριο κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου. Αυτή η αυξημένη βλάστηση έχει ακόμη και αλλάξει το τοπικό κλίμα: οι καλοκαιρινέςβροχοπτώσεις έχουν διπλασιαστεί , ενισχύοντας την φυτική κάλυψη και δημιουργώντας έναν ενάρετο κύκλο. Περισσότερα φυτά σημαίνουν περισσότερη υγρασία, η οποία με τη σειρά της σημαίνει ακόμη περισσότερα φυτά. Απλό.
Αλλά το πρόβλημα δεν έχει λυθεί ακόμη. Μερικοί ερευνητές εξακολουθούν να αμφιβάλλουν για την πραγματική αποτελεσματικότητα αυτού του «πράσινου τείχους» ενάντια στις αμμοθύελλες.
Άλλοι φοβούνται τον αντίκτυπο στα υπόγεια ύδατα και την τοπική βιοποικιλότητα. Τα δέντρα, που φυτεύονται βιαστικά σε ένα άνυδρο περιβάλλον, απαιτούν νερό που η έρημος δεν είναι πάντα σε θέση να παρέχει.
Παρ ‘όλα αυτά, αυτό το συμβολικό κατόρθωμα καταδεικνύει ένα πράγμα: και η έρημος μπορεί να γίνει σύμμαχος του κλίματος.
Όπως συνοψίζει ο Yuk Yung, «το Τακλαμακάν είναι το πρώτο επιτυχημένο μοντέλο μετατροπής μιας ερήμου σε καταβόθρα άνθρακα » .
Ένα μοντέλο που άλλες χώρες – από τη Βόρεια Αφρική μέχρι τη Μέση Ανατολή – παρατηρούν τώρα με ενδιαφέρον.
—
Άλλοι αποκαθιστούν την φύσι για να ισορροπήσουν τις παρενέργειες από την συμμετοχή τους στην βιομηχανική παραγωγή ,ενώ άλλοι κατέστρεψαν τον Αμαζόνιο πολλαπλασιάζοντας τις παρενέργειες από την βιομηχανική τους δραστριότητα….