Η «πάμπλουτη» χώρα όπου το δουλεμπόριο καλπάζει
«Ο Τζέι μου αφηγείται μια περίπτωση όπου αρκετοί συνάδελφοι επισκέφτηκαν μαζικά ένα πορνείο. «Καυχώνονταν ότι πέντε από αυτούς είχαν κάνει σεξ ταυτόχρονα με μια γυναίκα η οποία δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά. Όταν έφευγαν, η γυναίκα έκλαιγε. Ένας από τους άντρες είπε, χωρίς καμία [αυτογνωσία], ότι πιθανότατα ήταν αναστατωμένη επειδή ήθελε ένας από εμάς να την πάει σπίτι»…
Η Ελβετία, η χώρα που φιλοξενεί την έδρα του ΟΗΕ, τον Ερυθρό Σταυρό και τον ΠΟΥ, και θεωρείται πρότυπο ανθρωπισμού και ουδετερότητας, κρύβει μια σκοτεινή πλευρά: μια από τις πιο κανονικοποιημένες και θεσμοθετημένες αγορές σεξουαλικής εκμετάλλευσης στην Ευρώπη. Στο άρθρο της με τίτλο «A Brutal Normality: Switzerland’s Sex Market», η βρετανίδα δημοσιογράφος και ακτιβίστρια Julie Bindel αποκαλύπτει πώς η νομιμοποίηση της πορνείας από το 1942 έχει μετατρέψει την αγοραπωλησία του γυναικείου σώματος σε «κανονικό» κομμάτι της κοινωνίας με καταστροφικές συνέπειες για τις γυναίκες.
Η Ελβετία νομιμοποίησε την πορνεία πριν από πάνω από 80 χρόνια. Η πώληση σεξ ορίζεται στενά ως «η πράξη πώλησης σεξ», αφήνοντας αόρατους τους αγοραστές (punters) και τους προαγωγούς (pimps). Αποτέλεσμα; Οι γυναίκες που πουλιούνται παραμένουν οι μόνες «ορατές» στην εξίσωση, ενώ η ζήτηση και η εκμετάλλευση προστατεύονται.
Μέχρι το 2013 ήταν νόμιμο να αγοράζει κανείς σεξ από 16χρονα κορίτσια. Η αλλαγή σε 18 ήρθε μόνο μετά από πιέσεις φεμινιστριών. Το 2013 η Ζυρίχη εισήγαγε τα διαβόητα «sex boxes» (σεξουαλικά κουτιά/γκαράζ), drive-in εγκαταστάσεις συνολικού κόστους εκατοντάδων χιλιάδων φράγκων ετησίως, όπου οι άντρες πληρώνουν 50 φράγκα για hand-job, 100 για πλήρη συνεύρεση και 200 για πρωκτικό σεξ. Η ιδέα ήταν να μειωθεί η πορνεία του δρόμου και η διακίνηση. Δεν λειτούργησε.
Περίπου 14.000 γυναίκες πωλούνται κάθε χρόνο στην ελβετική αγορά σεξ (70% από το εξωτερικό).
350.000 άντρες (το 20% του ενήλικου πληθυσμού) αγοράζουν σεξ.
Η βιομηχανία αποφέρει 3,5 δισεκατομμύρια ελβετικά φράγκα ετησίως.
Στη Ζυρίχη υπολογίζονται 3.000 εγγεγραμμένες γυναίκες και 300 οίκοι ανοχής.
Πάνω από το 50% των γυναικών στην πορνεία στη Ζυρίχη πάσχουν από σοβαρά ψυχιατρικά προβλήματα (PTSD, κατάθλιψη, άγχος, ψύχωση, αλκοολισμός), έναντι 18% στις μη πορνευόμενες.
Οι χώρες προέλευσης είναι κυρίως Ανατολική Ευρώπη, Ταϊλάνδη, Νιγηρία, Βραζιλία, Καμερούν, Μαρόκο, Δομινικανή Δημοκρατία. Οι γυναίκες προσελκύονται με υποσχέσεις δουλειάς και καταλήγουν σε χρέη, βία και αδυναμία διαφυγής.
Η Bindel περιγράφει δρόμους όπως η Rue Sismondi στη Γενεύη, όπου γυναίκες στέκονται κάτω από τη βροχή, συχνά δίπλα σε προαγωγούς. Σε οίκους ανοχής νεαρές γυναίκες (πολλές κάτω των 25) περιμένουν πελάτες. Σε ένα περιστατικό του 2017 ένας τραπεζίτης δολοφόνησε γυναίκα που αγόρασε και έκρυψε το πτώμα της σε βαλίτσα. Το 2016 καταδικάστηκε δίκτυο που διακινούσε 80 Ταϊλανδέζες.
Παράλληλα, η κοινωνία δείχνει αδιαφορία. Άντρες σε ανθρωπιστικές οργανώσεις καυχιούνται για αγορές σεξ, θεωρώντας ότι «ρωτάνε» αν η γυναίκα είναι θύμα trafficking. Πανεπιστήμια προτείνουν το Seeking Arrangement ως «δουλειά» για φοιτήτριες. Η Aspasie (συμμαχική με το Red Umbrella) υπερασπίζεται την πλήρη αποποινικοποίηση, ενώ ομάδες όπως η Frauenzentrale Zurich αρχίζουν να πιέζουν για το Νορδικό μοντέλο (ποινοποίηση αγοραστών, αποποινικοποίηση πωλητριών, στήριξη εξόδου).
Η νομιμοποίηση δεν μείωσε την παράνομη πορνεία την αύξησε. Δεν μείωσε τη βία την κανονικοποίησε. Δεν προστάτευσε τις γυναίκες τις αντικειμενοποίησε περαιτέρω. Όπως γράφει χαρακτηριστικά η Bindel:
«Η Ελβετία νομιμοποίησε την αγορά σεξ εδώ και πάνω από 80 χρόνια – άλλη μια απόδειξη ότι η κανονικοποίηση της πορνείας δεν βοηθά κανέναν εκτός από προαγωγούς και άλλους εκμεταλλευτές.»
Η Bindel καλεί την Ελβετία να ακολουθήσει το παράδειγμα της Γαλλίας και των σκανδιναβικών χωρών: να στραφεί η προσοχή και η ποινή στους αγοραστές, να στηριχθούν οι γυναίκες να βγουν από τον κύκλο, και να σταματήσει η κοινωνία να θεωρεί «δουλειά» το δουλεμπόριο…