Σαν σήμερα, 28 Απριλίου,μια ημερομηνία που δεν είναι απλώς μια σελίδα στο ημερολόγιο
αλλά ένα ανεξίτηλο σημάδι στη μνήμη του ελληνικού μπάσκετ, μια στιγμή που πάγωσε τον χρόνο και άλλαξε για πάντα τη μοίρα ενός ανθρώπου.
Ήταν 28 Απριλίου 1993, στο κλειστό της Νέας Σμύρνης,Πανιώνιος εναντίον Παναθηναϊκού, ημιτελικοί πρωταθλήματος. Ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, ένας παίκτης γεμάτος πάθος, ένταση και ψυχή, οδηγούσε την ομάδα του σε μια μεγάλη ανατροπή. Οκτώ λεπτά πριν το τέλος, σκοράρει, όμως το καλάθι ακυρώνεται,επιθετικό φάουλ, το πέμπτο του,αποβολή,ενα σφύριγμα που έμελλε να γραφτεί στην ιστορία.
Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, ο θυμός, η αδικία, η ένταση της στιγμής, μετατρέπονται σε τραγωδία
Ο Γιάνκοβιτς, σε μια κίνηση που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τις συνέπειές της, χτυπά με δύναμη το κεφάλι του στη μπασκέτα. Πέφτει αιμόφυρτος στο παρκέ,το γήπεδο σιωπά,οι φωνές σβήνουν,όλοι καταλαβαίνουν πως έγινε κάτι κακό.
Η διάγνωση ήταν σκληρή, αμείλικτη. Κάταγμα στον έκτο αυχενικό σπόνδυλο, ρήξη νωτιαίου μυελού,παράλυση. Από εκείνη τη στιγμή και για τα επόμενα 13 χρόνια, ο Μπόμπαν δεν ξανασηκώθηκε ποτέ από το αναπηρικό του καροτσάκι.
Κι όμως, πίσω από την τραγωδία, υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν λύγισε ποτέ πραγματικά. Ένας μαχητής, που έμαθε να ζει με το αβάσταχτο, να χαμογελά μέσα στον πόνο, να θυμάται το παιχνίδι που αγάπησε χωρίς να το μισήσει. Η εικόνα του στο φορείο, η κραυγή του, το βλέμμα του, έγιναν σύμβολα μιας ολόκληρης εποχής.
Ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος παίκτης,ήταν ένας χαρακτήρας γεμάτος πάθος, ένας άνθρωπος που έπαιζε με την καρδιά του, που ζούσε κάθε φάση σαν να ήταν η τελευταία και τελικά, εκείνη η μία φάση, έγινε πράγματι η τελευταία της καριέρας του.
Έμεινε καθηλωμένος για 13 χρόνια, δίνοντας τον δικό του αγώνα, μακριά από τα φώτα, αλλά πάντα μέσα στις καρδιές όσων τον είδαν να παίζει, όσων τον έζησαν, όσων δεν τον ξέχασαν ποτέ.
Στις 28 Ιουνίου 2006, το ταξίδι του έφτασε στο τέλος. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 43 ετών, από ανακοπή καρδιάς, αφήνοντας πίσω του μια ιστορία που δεν είναι μόνο αθλητική, αλλά βαθιά ανθρώπινη.
Και κάθε 28 Απριλίου, δεν θυμόμαστε απλώς ένα περιστατικό. Θυμόμαστε έναν άνθρωπο. Έναν μαχητή. Έναν Μπόμπαν που δεν λύγισε ποτέ, ακόμη κι όταν η ζωή τον γονάτισε.